RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , eiser,
de minister van Asiel en Migratie, verweerder.
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.49289
V-nummer: [V-nummer] ,
(gemachtigde: mr. L.J. Blijdorp),
en
Procesverloop
Bij het besluit van 25 augustus 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder de asielaanvraag van eiser niet in behandeling genomen, omdat Duitsland verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.
De rechtbank doet op grond van artikel 8:54, eerste lid, van de Awb uitspraak zonder zitting.
Beoordeling door de rechtbank
1. Eiser stelt te zijn geboren op [geboortedag] 1996 en de Iraakse nationaliteit te hebben. Hij heeft op 11 augustus 2026 een asielaanvraag in Nederland ingediend.
2. Uit Eurodac is gebleken dat eiser eerder een asielaanvraag heeft ingediend in Duitsland. Verweerder heeft daarom op 20 augustus 2026 een kennisgeving van terugname verstuurd aan de Duitse autoriteiten. Op 21 augustus 2026 heeft Duitsland de kennisgeving, en daarmee de verantwoordelijkheid voor de behandeling van eisers asielaanvraag, bevestigd. Bij het bestreden besluit heeft verweerder daarom de asielaanvraag van eiser niet in behandeling genomen en aan eiser meegedeeld dat hij aan Duitsland zal worden overgedragen.
3. Eiser voert aan dat hij niet veilig kan terugkeren naar Duitsland. Hij wordt daar bedreigd en vervolgd door derden. De Duitse overheid kan hiertegen geen effectieve bescherming bieden. Nu eiser niet voorafgaand aan de besluitvorming is gehoord, heeft verweerder niet zorgvuldig tot het bestreden besluit en de voorgenomen overdracht kunnen komen.
De rechtbank oordeelt als volgt.
4. Per 12 juni 2026 zijn de Asielprocedureverordening en de Asiel- en migratiebeheerverordening (Ambv) in werking getreden. Op grond van artikel 30, eerste lid, van de Vw, zoals die bepaling sindsdien luidt, neemt verweerder een asielaanvraag overeenkomstig artikel 39, eerste lid, onderdeel a, van de Procedureverordening niet in behandeling wanneer op grond van de Ambv is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van de aanvraag.
5. Artikel 22 van de Ambv ziet op het persoonlijk onderhoud met het oog op de toepassing van artikel 39 van de Ambv (het overnameverzoek). In het tweede lid is bepaald wanneer van dit persoonlijk onderhoud kan worden afgezien.
6. In artikel 43, eerste lid, van de Ambv is de draagwijdte van dit beroep bepaald. Een reëel risico op onmenselijke of vernederende behandeling zoals bedoeld in artikel 4 van het Handvest is een van de aspecten waarop het beroep betrekking kan hebben. Het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft in het arrest van 19 maart 2019 in de zaak Jawo geoordeeld dat van een dergelijk risico sprake is als buiten de wil en verdere keuzes van de betrokken vreemdeling om, de overdracht een zeer verregaande materiële deprivatie meebrengt waartegenover de autoriteiten onverschillig staan.
7. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat dit bij overdracht aan Duitsland het geval zal zijn. Daarbij is van belang dat het uitgangspunt is dat ten aanzien van Duitsland uitgegaan kan worden van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Verweerder mag er daarom van uitgaan dat Duitsland eisers asielaanvraag zorgvuldig en volgens de daarvoor geldende Europese regels zal behandelen. Voor zover eiser heeft aangegeven dat hij bedreigingen en vervolging vreest van derden in Duitsland, ligt het op de weg van eiser om hiertegen de bescherming van de Duitse autoriteiten in te roepen. Eiser heeft weliswaar betoogd dat de Duitse autoriteiten hem niet kunnen beschermen, maar heeft dit op geen enkele wijze nader geconcretiseerd noch onderbouwd. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat de Duitse autoriteiten hem geen bescherming kunnen of willen bieden. Ook de stelling dat eiser hierover gehoord had moeten worden volgt de rechtbank niet. Verweerder heeft eiser in de gelegenheid gesteld zijn bezwaren tegen terugkeer naar Duitsland kenbaar te maken. Hiervan heeft eiser geen gebruik gemaakt. Ook kon verweerder op grond van artikel 22, tweede lid en onder c, van de Ambv afzien van een persoonlijk onderhoud.
8. Het beroep is kennelijk ongegrond. Dit betekent dat eiser geen gelijk krijgt en dat het bestreden besluit van 25 augustus 2026 in stand blijft.
9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan op 15 september 2026 door mr. M.L. Weerkamp, rechter, in aanwezigheid van mr. S. Mohandes, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
De uitspraak is bekendgemaakt op:
Informatie over verzet
Als partijen het niet eens zijn met deze uitspraak, kunnen zij een verzetschrift sturen naar de rechtbank waarin zij uitleggen waarom zij het niet eens zijn met deze uitspraak. Het verzetschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Als partijen graag een zitting willen om het verzetschrift toe te lichten, moeten zij dit in het verzetschrift vermelden.