RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak
Zittingsplaats Amsterdam Bestuursrecht zaaknummer: NL26.52277
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [v-nummer], eiser (gemachtigde: mr. F. Khodajoo-Aziz Maleki),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder (hierna: de minister) (gemachtigde: mr. P.A.L.A. van Ittersum).
Procesverloop
Bij besluit van 6 september 2026 (het bestreden besluit) is aan eiser met toepassing van artikel 6, derde lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
De minister heeft de rechtbank op grond van artikel 94, eerste lid, van de Vw van het besluit tot oplegging van de vrijheidsontnemende maatregel in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 11 september 2026 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen M. Essebai. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
1. Indien de rechtbank bij de beoordeling van het beroep van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 94, zesde lid, van de Vw het beroep gegrond.
2. Op grond van artikel 5.1a van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb) wordt een vrijheidsontnemende maatregel op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw opgelegd in het kader van het grensbewakingsbelang. Deze maatregel wordt niet opgelegd of voortgezet indien sprake is van bijzondere individuele omstandigheden die de vrijheidsontneming onevenredig bezwarend maken.
3. Eiser voert aan dat de minister had moeten volstaan met een lichter middel dan de vrijheidsontnemende maatregel. Volgens eiser heeft de minister onvoldoende betrokken dat
hij in het bezit is van een nationaal paspoort van Koeweit en dat hij volledig meewerkt aan de procedure en niet zal onderduiken.
4. Het is de rechtbank ambtshalve bekend dat deze zittingsplaats in een andere zaak voornemens is prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie over – onder andere – de noodzaak van grensdetentie en toepassen van een lichter middel. In afwachting van de beantwoording van die prejudiciële vragen conformeert de rechtbank zich aan de uitspraak van 2 september 20261 van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling). Daaruit volgt dat de minister in een vrijheidsontnemende maatregel niet nader hoeft te motiveren waarom hij de asielgrensprocedure toepast en dat de lichter-middel-beoordeling in grensdetentiezaken niet verder strekt dan de beoordeling of de grensdetentie onevenredig bezwarend is.
De rechtbank stelt vast dat voorafgaand aan het opleggen van de vrijheidsontnemende maatregel eiser is gehoord en aan hem is gevraagd of er feiten en omstandigheden zijn die maken dat in zijn geval had moeten worden afgezien van het opleggen van een vrijheidsontnemende maatregel. Eiser heeft daarop geen (medische) omstandigheden aangevoerd. De minister heeft zich daarom in de vrijheidsontnemende maatregel op het standpunt kunnen stellen dat eiser geen feiten en omstandigheden heeft aangevoerd die aanleiding geven voor de conclusie dat de vrijheidsontnemende maatregel in zijn geval onevenredig bezwarend is.
Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister, gezien het voorgaande en gelet op het zwaarwegend grensbewakingsbelang, terecht geen aanleiding gezien om een lichter middel toe te passen. Dat eiser in het bezit is van een nationaal paspoort van Koeweit en dat hij volledig meewerkt, zijn geen bijzondere individuele omstandigheden die de vrijheidsontneming onevenredig bezwarend maken. De rechtbank merkt nog op dat in de vrijheidsontnemende maatregel wordt verwezen op het feit dat in het detentiecentrum medische voorzieningen aanwezig zijn waar eiser zich, indien nodig, toe kan wenden. Deze beroepsgrond slaagt niet.
5. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank ook ambtshalve geen reden om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.2
6. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M.B. de Boer, rechter, in aanwezigheid van B.S. Beens, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.