RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], eiser,
de minister van Asiel en Migratie, verweerder,
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.52635
V-nummer: [V-nummer],
(gemachtigde: mr. A.W. IJland),
en
(gemachtigde: mr. K. Bruin).
Procesverloop
Bij besluit van 7 september 2026 (het bestreden besluit) is aan eiser op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
Verweerder heeft de rechtbank op grond van artikel 94, eerste lid, van de Vw van het besluit tot oplegging van de vrijheidsontnemende maatregel in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
Partijen hebben ingestemd met een schriftelijke behandeling. Eiser heeft zijn gronden van beroep ingediend. Verweerder heeft een verweerschrift ingediend. De rechtbank heeft vervolgens op 16 september 2026 het onderzoek gesloten.
Overwegingen
1. Eiser is op 7 september 2026 om 08:43 uur aangekomen op Schiphol en heeft vervolgens een asielaanvraag ingediend. Verweerder heeft diezelfde dag het besluit over toegangsweigering uitgesteld en een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd. Het beroep ziet uitsluitend op de vrijheidsontnemende maatregel, nu tegen de uitgestelde toegangsweigering geen beroep openstaat.
2. Op grond van artikel 5.5, tweede lid, van het Vb wordt een vrijheidsontnemende maatregel op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw opgelegd in het kader van het grensbewakingsbelang. Vereist is dat aan de grens een verzoek om internationale bescherming is ingediend en dat niet wordt voldaan aan de voorwaarden voor toegang als vastgelegd in artikel 6, eerste lid, onder a tot en met e, van de Schengengrenscode. De vrijheidsontnemende maatregel wordt niet opgelegd of voortgezet indien sprake is van bijzondere individuele omstandigheden die vrijheidsontneming onevenredig bezwarend maken.
3. De rechtbank stelt vast dat eiser aan de grens een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend terwijl hij niet aan de toegangsvoorwaarden voldeed. Eiser voldoet niet aan artikel 6, eerste lid, onder a, van de Schengengrenscode, aangezien hij niet beschikt over een geldig toereikend visum. Eiser bestrijdt weliswaar dat hij daarnaast niet beschikt over voldoende middelen van bestaan, maar wat eiser hierover aanvoert hoeft niet te worden besproken aangezien dat niet tot een andere uitkomst leidt.
4. Daarmee is voldaan aan de voorwaarden voor toepassing van de bevoegdheid tot het op leggen van een vrijheidsontnemende maatregel op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw. Dit is ook in overeenstemming met artikel 6 van de Screeningsverordening en artikel 43 van de Procedureverordening, waarin is bepaald dat een vreemdeling gedurende de screeningsfase en de grensprocedure geen toegang mag krijgen tot het grondgebied van de lidstaten.
5. Uit jurisprudentie van de Afdeling volgt dat het grensbewakingsbelang naar zijn aard rechtvaardigt dat een vrijheidsbenemende maatregel wordt toegepast. De vaststelling dat grensdetentie nodig is om het grensbewakingsbelang daadwerkelijk te dienen, betekent niet dat in ieder individueel geval automatisch een vrijheidsontnemende maatregel wordt opgelegd. Zoals is overwogen in de eerdere genoemde uitspraak van de Afdeling, dient verweerder steeds te beoordelen of met een lichter middel moet worden volstaan, ook al geeft hij dan het grensbewakingsbelang prijs. Uit de maatregel blijkt dat verweerder deze beoordeling heeft verricht. Voorafgaand aan het opleggen van maatregel is eiser gehoord en is aan hem medegedeeld dat zijn asielaanvraag zal worden behandeld in de asielgrensprocedure, waardoor hij zal verblijven in een gesloten detentiecentrum. Eiser heeft hierover verklaard hier geen problemen mee te hebben en de procedure af te wachten. Daarnaast is niet gebleken van individuele omstandigheden op grond waarvan de vrijheidsontnemende maatregel onevenredig bezwarend is voor eiser.
6. Eiser voert verder aan dat er sprake is van discriminatie. Vreemdelingen die geen asiel aanvragen bij de grens, maar dit pas doen op het grondgebied van een lidstaat, worden niet in grensdetentie gesteld. Deze beroepsgrond slaagt niet. Er is geen sprake van gelijke gevallen. Ten aanzien van vreemdelingen die het grondgebied van Nederland reeds zijn binnengekomen bestaat het grensbewakingsbelang immers niet langer.
7. Ook overigens ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de vrijheidsontnemende maatregel onrechtmatig is.
8. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan op 16 september 2026 door mr. J.F.I. Sinack, rechter, in aanwezigheid van mr. A.M. Verberne, griffier, en openbaargemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
Deze uitspraak is bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.