RECHTBANK DEN HAAG
[eiser] , eiser/verzoeker (hierna: eiser)
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Samenvatting
Zittingsplaats Haarlem
Bestuursrecht
zaaknummers: NL26.50527 (beroep) en NL26.50528 (voorlopige voorziening)
uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen
V-nummer: [nummer]
(gemachtigde: mr. E.H. Bokhorst),
en
(gemachtigde: mr. E.M. den Hollander).
1. Deze uitspraak gaat over het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiser. Verweerder heeft deze aanvraag niet in behandeling genomen omdat Frankrijk verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Dat betekent dat eiser ongelijk krijgt en het niet in behandeling nemen van zijn aanvraag in stand blijft. De rechtbank is van oordeel dat verweerder ten aanzien van Frankrijk heeft mogen uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft op 1 juni 2026 een asielaanvraag ingediend. Eiser stelt de Gambiaanse nationaliteit te hebben en te zijn geboren op [datum] 2005. Verweerder heeft met het bestreden besluit van 25 augustus 2026 de aanvraag van eiser niet in behandeling genomen.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Gelijktijdig met het instellen van het beroep heeft eiser de voorzieningenrechter ook verzocht om een voorlopige voorziening te treffen, met het doel dat hij niet kan worden uitgezet tot op het beroep is beslist.
Het beroep en het verzoek om een voorlopige voorziening zijn op 11 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan heeft de gemachtigde van verweerder deelgenomen. Eiser en zijn gemachtigde hebben zich afgemeld voor de zitting.
Beoordeling door de rechtbank
Totstandkoming van het besluit
3. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die stond in de Dublinverordening. Vanaf 12 juni 2026 geldt niet meer de Dublinverordening, maar de Asiel- en migratiebeheerverordening (AMBV). In deze zaak dateert de aanvraag van vóór 12 juni 2026, maar is het bestreden besluit op 25 augustus 2026 genomen. Hoewel ten tijde van het bestreden besluit de op dat moment geldende AMBV van toepassing was, laat de rechtbank in haar beoordeling eventuele daaruit voortvloeiende beperkingen uit een oogpunt van rechtszekerheid en rechtsbescherming buiten beschouwing, nu de aanvraag is ingediend toen de Dublinverordening nog van toepassing was.
Op grond van de Dublinverordening en de AMBV neemt Nederland een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. Uit Eurodac is gebleken dat eiser eerder asiel heeft aangevraagd in Frankrijk. Daarom heeft Nederland bij Frankrijk op 29 juli 2026 een verzoek om kennisgeving inzake terugname gedaan. Frankrijk heeft de kennisgeving op 11 augustus 2026 bevestigd.
Heeft verweerder van het interstatelijk vertrouwensbeginsel uit mogen gaan ten aanzien van Frankrijk?
4. Eiser voert aan dat verweerder ten onrechte uitgaat van het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Frankrijk. Eiser betoogt dat uit het AIDA-rapport van mei 2026 (update 2025) blijkt dat opvang kan worden geweigerd indien sprake is van een opvolgende aanvraag. Nu eiser eerder een asielaanvraag heeft ingediend in Frankrijk, zal hij vrijwel zeker geen opvang meer krijgen. Daarbij wijst eiser erop dat uit hetzelfde AIDA-rapport volgt dat slechts 20.2% van de asielzoekers in de Dublinprocedure opvang krijgt, ten opzichte van 29.6% een jaar eerder. Deze daling schetst een wezenlijk ander beeld van de opvangsituatie in Frankrijk en verweerder moet onderzoeken waar de daling van dit percentage in gelegen is.
De rechtbank stelt vast dat verweerder in beginsel ten aanzien van Frankrijk van het interstatelijk vertrouwensbeginsel uit mag gaan. Dit is door de Afdeling het meest recent bevestigd in de uitspraken van 20 augustus 2026 en 31 juli 2025. Dit betekent dat ervan mag worden uitgegaan dat Frankrijk zijn internationale verplichtingen tegenover eiser zal nakomen en dat de behandeling van eiser niet in strijd zal zijn met artikel 4 van het Handvest en artikel 3 van het EVRM. Het is aan eiser om aannemelijk te maken dat er dusdanige tekortkomingen zijn in het asiel- en opvangsysteem dat hier niet langer vanuit kan worden gegaan.
De rechtbank overweegt dat verweerder er ter zitting terecht op heeft gewezen dat wat eiser aanvoert over het gebrek aan opvang voor mensen die een opvolgende aanvraag indienen, ook al staat beschreven in het AIDA-rapport van juni 2025 (update 2024). Het AIDA-rapport van mei 2026 (update 2025) levert hierin dus geen wezenlijk ander beeld op. Ten aanzien van het betoog dat uit het AIDA-rapport van mei 2026 (update 2025) volgt dat slechts 20.2% van de asielzoekers in de Dublinprocedure opvang krijgt, verwijst de rechtbank naar de uitspraak van 10 september 2026 van deze rechtbank en zittingsplaats. In deze uitspraak is in een vergelijkbare zaak geoordeeld dat het door eiser genoemde percentage van 20.2% ziet op Dublin ‘applicants’ en niet op Dublin ‘returnees’, ofwel Dublinterugkeerders. Eiser valt daarmee dus niet onder de groep waar het aangehaalde percentage op ziet. De rechtbank is daarom niet gebleken dat eiser bij terugkeer naar Frankrijk geen opvang zal krijgen.
De rechtbank oordeelt dat verweerder ten aanzien van Frankrijk kan uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel en zich op het standpunt heeft kunnen stellen dat ervan kan worden uitgegaan dat Frankrijk de internationale verplichtingen nakomt. De beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
5. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser ongelijk krijgt en het niet in behandeling nemen van zijn aanvraag in stand blijft. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
6. Omdat op het beroep is beslist, bestaat geen aanleiding voor het treffen van een voorlopige voorziening. De voorzieningenrechter wijst het verzoek daarom af. Verzoeker krijt daarom geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Ramondt, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. J.E.C. de Groot, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan, voor zover het de hoofdzaak betreft, een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.