RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], eiser,
de minister van Asiel en Migratie, verweerder.
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.54994
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. R.T. Laigsingh),
en
Procesverloop
Verweerder heeft op 16 mei 2026 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd. Deze maatregel duurt nog voort.
Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel van bewaring beroep ingesteld. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding.
Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd.
Eiser heeft hierop gereageerd.
De rechtbank heeft bepaald dat een onderzoek ter zitting achterwege blijft en het onderzoek op 25 september 2026 gesloten.
Overwegingen
1. Eiser stelt van Algerijnse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [datum] 1981.
2. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.
3. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. Uit de uitspraak van 6 augustus 2026 (in de zaak NL26.43270) volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, rechtmatig was. Daarom is bij de beoordeling van de rechtmatigheid van het voortduren van de maatregel van bewaring slechts de periode van belang sinds het moment van het sluiten van dat onderzoek op 4 augustus 2026.
4. Eiser stelt in zijn reactie op de voortgangsrapportage dat verweerder onvoldoende voortvarend werkt aan zijn uitzetting. Hij wijst er in dit verband op dat uit het verslag van het vertrekgesprek volgt dat hij heeft verklaard uit Libië afkomstig te zijn. Volgens eiser is niet duidelijk waarom verweerder, naast het verrichten van een taalanalyse, niet ook een laissez-passertraject voor Libië heeft opgestart. Daarnaast stelt eiser dat verweerder onvoldoende onderzoek heeft verricht naar zijn mogelijke verblijfsrecht in Frankrijk. Er is een match met Frankrijk in EU-VIS. Uit de voortgangsrapportage volgt weliswaar dat dit onderzoek een negatieve uitkomst heeft gehad, maar volgens eiser beschikt hij over een verblijfsrecht en bevindt zijn gezin zich in Frankrijk.
5. In wat eiser aanvoert, ziet de rechtbank geen aanleiding voor het oordeel dat verweerder onvoldoende voortvarend werkt aan de verwijdering uit Nederland. Uit het dossier blijkt dat verweerder onderzoek doet naar de identiteit en nationaliteit van eiser. Dat eiser tijdens het vertrekgesprek van 16 september 2026 heeft verklaard uit Libië afkomstig te zijn, betekent niet zonder meer dat verweerder gehouden was om naast de reeds ingezette taalanalyse ook een LP-traject bij de Libische autoriteiten op te starten. Bovendien heeft eiser zelf geen identificerende documenten overgelegd. Tegen deze achtergrond is niet gebleken dat verweerder het onderzoek naar de identiteit en nationaliteit onnodig lang laat voortduren. Ook volgt uit het voortgangsrapportage dat verweerder voldoende onderzoek heeft gedaan naar een mogelijk verblijfsrecht in Frankrijk. De enkele omstandigheid dat in EU-VIS een match met Frankrijk is aangetroffen, betekent niet dat daarmee is vastgesteld dat eiser thans over een verblijfsrecht in Frankrijk beschikt. Uit het dossier volgt dat het een administratieve hit betreft en geen biometrische hit. Nu de foto’s uit de administratieve hit niet overeenkomen met eiser kan niet worden geconcludeerd dat het om dezelfde persoon gaat. Eiser heeft zelf ook geen concrete gegevens overgelegd waaruit volgt dat hij over een geldige verblijfsrechtelijke titel in Frankrijk beschikt. Onder deze omstandigheden bestaat er geen grond voor het oordeel dat verweerder gehouden was om opnieuw of nader bij de Franse autoriteiten te informeren.
6. Ook de ambtshalve toetsing leidt niet tot het oordeel dat de maatregel van vreemdelingenbewaring op enig moment in de te beoordelen periode onrechtmatig was.
7. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan op 30 september 2026 door mr. K.M. de Jager, rechter, in aanwezigheid van mr. A.S.J.I. Hendrickx, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
De uitspraak is bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.