RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], V-nummer: [V-nummer], eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.56500
(gemachtigde: mr. M.S. Yap),
en
(gemachtigde: mr. J. Boorsma).
Procesverloop
Met het bestreden besluit van 23 september 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
Partijen hebben ingestemd met een schriftelijke behandeling. Eiser heeft gronden van beroep ingediend. Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
De rechtbank heeft vervolgens het onderzoek op 30 september 2026 gesloten.
Beoordeling door de rechtbank
Toetsingskader
1. Verweerder kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen. Verweerder stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring. Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.
De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring
2. Verweerder heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.
3. In de maatregel heeft verweerder als gronden vermeld dat eiser:
b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;h. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan de verplichting tot terugkeer;j. een aanvraag voor het verlenen van een verblijfsvergunning asiel heeft ingediend die niet-ontvankelijk is verklaard of is afgewezen als kennelijk ongegrond;r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
4. Eiser voert aan dat verweerder het onderduikrisico onvoldoende heeft gemotiveerd. Eiser heeft geen belang bij onderduiken, omdat hij wil zorgen voor zijn partner en kind in België. Dat eiser in het verleden niet zelfstandig is teruggekeerd, kan niet zonder meer gelijk worden gesteld met een actueel en concreet onderbouwd risico op onderduiken.
5. Eiser wordt hierin niet gevolgd. De rechtbank stelt vast dat eiser de gronden die aan de maatregel ten grondslag liggen inhoudelijk niet heeft betwist. De gronden zijn naar het oordeel van de rechtbank feitelijk juist en voor zover nodig voldoende gemotiveerd in de maatregel. De gronden kunnen de maatregel dragen. Hieruit volgt dat sprake is van een risico op onderduiken.
Lichter middel
6. Eiser voert aan dat verweerder onvoldoende onderzoek heeft gedaan of een lichter middel kan worden toegepast. De motivering in de maatregel bestaat grotendeels uit een herhaling van de gronden die aan de maatregel van vreemdelingenbewaring ten grondslag zijn gelegd. Eiser wil medewerking verlenen aan een lichter middel. Het is voorts onredelijk bezwarend om eiser in vreemdelingenbewaring te houden, gelet op eisers (mogelijke) verblijfsrecht in België. Eiser heeft een verklaring per e-mail van zijn partner overgelegd, met een kopie van haar identiteitsbewijs en een foto van de geboorteakte van zijn zoon.
7. Gelet op de gronden van de maatregel bestaat er een risico dat eiser zich onttrekt aan het toezicht en zijn vertrek belemmert of ontwijkt. Verweerder heeft voldoende gemotiveerd dat niet is gebleken dat een lichter middel doeltreffend kan worden toegepast om dit risico te ondervangen. Daarbij heeft verweerder onder meer kunnen betrekken dat eiser te kennen heeft gegeven niet vrijwillig en zelfstandig te vertrekken naar zijn land van herkomst, dat hij eerder ook al geen gevolg heeft gegeven aan een terugkeerbesluit, dat hij weinig geld heeft en daarnaast ook onverzekerd is. Verder is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de vreemdelingenbewaring voor eiser onevenredig bezwarend maken.
Ten aanzien van de stelling van eiser dat hij (mogelijk) een verblijfsrecht heeft in België omdat hij daar een partner en kind heeft, heeft verweerder zich op het standpunt kunnen stellen dat eiser niet heeft aangetoond dat hij de vader is van een kind bij een vrouw in België en dat hij een verblijfsrecht heeft in België. Daarnaast heeft eiser niet aannemelijk gemaakt in hoeverre de maatregel van vreemdelingenbewaring van invloed is op zorgtaken of het onderhouden van contact met zijn gestelde partner en kind. Verweerder wijst er terecht op dat de door eiser overgelegde verklaring van de gestelde partner niet is ondertekend en dat ook een e-mailadres ontbreekt. Verder heeft verweerder kunnen overwegen dat uit de door eiser overgelegde stukken volgt dat de gestelde partner van eiser minderjarig is en dat niet is gebleken dat zij de zorg voor het kind heeft.
Zicht op uitzetting
8. Eiser voert verder aan dat niet inzichtelijk is gemaakt dat sprake is van enig zicht op uitzetting.
9. In het algemeen bestaat zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn naar Algerije. Eiser heeft geen aanknopingspunten aangevoerd die erop wijzen dat in zijn geval geen sprake is van zicht op uitzetting. De beroepsgrond slaagt daarom niet.
Ambtshalve toets
10. Ook met inachtneming van de ambtshalve toets ziet de rechtbank geen aanleiding voor het oordeel dat de maatregel van vreemdelingenbewaring op enig moment onrechtmatig was.
Conclusie
11. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
12. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan op 1 oktober 2026 door mr. E.J. Govaers, rechter, in aanwezigheid van mr. W. van Loon, griffier en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
Deze uitspraak is bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.