RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.47089
(gemachtigde: mr. B. Temeltasch),
en
(gemachtigde: mr. S. Imami).
Procesverloop
Bij besluit van 10 augustus 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder de asielaanvraag van eiser niet in behandeling genomen.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Hij heeft verder de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.
De rechtbank heeft het beroep, tezamen met de zaak NL26.47090, op 17 september 2026 op zitting behandeld. Zowel eiser als de gemachtigde van eiser zijn zonder bericht niet verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
Totstandkoming van het besluit
1. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die stonden in Verordening (EU) nr. 604/2013 (Dublinverordening). Vanaf 12 juni 2026 geldt niet meer de Dublinverordening maar de Asiel- en migratiebeheerverordening (AMbV). Omdat de aanvraag in deze zaak is geregistreerd na 12 juni 2026 en het besluit tevens na 12 juni 2026 is genomen zijn de regels van de AMbV van toepassing in deze zaak.
Eiser stelt de Iraanse nationaliteit te hebben en te zijn geboren op [geboortedatum] 1976. Hij heeft zijn asielaanvraag in Nederland op 20 juli 2026 ingediend.
Uit onderzoek in EU-Vis is gebleken dat eiser een geldig visum van de Franse autoriteiten heeft verkregen. Op grond van de AMbV is Frankrijk verantwoordelijk voor de asielaanvraag van eiser. Nederland heeft op 27 juli 2026 Frankrijk verzocht om eiser terug te nemen. Frankrijk heeft dit verzoek op 7 augustus 2026 aanvaard op grond van artikel 29, tweede lid, van de AMbV.
Beoordeling door de rechtbank
2. Eiser voert aan dat het bestreden besluit onvoldoende zorgvuldig voorbereid en gemotiveerd is ten aanzien van het beroep van eiser op artikel 27 AMbV. Eiser heeft tijdens het gehoor uitdrukkelijk verklaard dat zijn minderjarige zoon in Nederland verblijft, dat hij telefonisch contact met hem onderhoudt en dat hij zijn asielaanvraag in Nederland behandeld wil zien omdat hij bij zijn zoon wil zijn. Eiser heeft foto’s van zijn zoon en schermafbeeldingen van videogesprekken tussen hem en zijn zoon getoond. Daar komt bij dat eiser gedurende het gehoor nadere gegevens over zijn zoon heeft verstrekt, onder meer zijn naam en later in de correcties & aanvullingen zijn geboortedatum. Verweerder heeft tijdens het gehoor zelf geprobeerd de zoon in het systeem te vinden, maar heeft hem op basis van de op dat moment beschikbare gegevens niet kunnen vinden. Eiser heeft daarbij aangegeven dat zijn zoon mogelijk onder andere gegevens geregistreerd staat. Ook heeft eiser uitdrukkelijk aangegeven dat verweerder de zoon mogelijk via de naam van de echtgenote kon terugvinden. Volgens eiser zijn deze verklaringen en gegevens in het bestreden besluit niet kenbaar betrokken. Dit klemt temeer nu verweerder zelf over gegevens beschikt waarmee nader onderzoek naar de identiteit en verblijfsrechtelijke positie van de minderjarige zoon mogelijk was. Gelet op het voorgaande heeft verweerder onvoldoende onderzoek verricht naar het beroep van eiser op artikel 27 AMbV.
3. De rechtbank overweegt dat Nederland op grond van artikel 27 AMbV verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielaanvraag, wanneer een gezinslid van een verzoeker in Nederland een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend waarover in eerste aanleg nog geen beslissing ten gronde is genomen. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat de gezinsband tussen eiser en zijn gestelde zoon onvoldoende is onderbouwd. Het feit dat eiser foto’s van zijn gestelde zoon en schermafbeeldingen van videogesprekken tussen hem en zijn gestelde zoon heeft getoond tijdens het gehoor, doet hier niet aan af. Deze stukken kunnen niet leiden tot de conclusie dat eiser de gestelde vader is. Dat eiser een naam en geboortedatum noemt, geeft eveneens geen blijk van een familieband. Temeer nu verweerder tijdens het gehoor zelf heeft geprobeerd de gestelde zoon in het systeem te vinden, maar dat op basis van de op dat moment beschikbare gegevens, verstrekt door eiser, niet is gelukt. Het standpunt van eiser dat verweerder zelf over gegevens beschikt waarmee nader onderzoek naar de identiteit en verblijfsrechtelijke positie van de minderjarige zoon mogelijk was, volgt de rechtbank niet. Op de zitting heeft verweerder terecht het standpunt ingenomen dat het noodzakelijk is om officiële documenten afgegeven door een bevoegde instantie over te leggen op grond waarvan de familieband vast kan worden gesteld. Nu de bewijslast voor het aantonen van de gezinsband tussen eiser en zijn gestelde zoon op eiser rust, ligt het op de weg van eiser om met objectieve documenten de gezinsband en verblijfsrechtelijke positie van de gestelde zoon aan te tonen. De beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
4. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A. Hello, rechter, in aanwezigheid van mr. E.P.S. Wessels, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Bent u het niet eens met deze uitspraak?
Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.