RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], eiser,
de minister van Asiel en Migratie, verweerder,
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.41642
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. J.J.J. Jansen),
en
(gemachtigde: mr. E. Spijkerman).
Procesverloop
Bij besluit van 17 juli 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder de asielaanvraag van eiser niet in behandeling genomen, omdat Zwitserland verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. Dit volgt uit artikel 30, eerste lid van de Vw. Dit besluit is tevens een overdrachtsbesluit.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.
De rechtbank heeft het beroep op 24 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van verweerder.
Overwegingen
1. Eiser stelt de Turkse nationaliteit te hebben en te zijn geboren op [datum] 1976.
2. Op 11 april 2026 heeft eiser een asielaanvraag ingediend in Nederland. Uit onderzoek in Eurodac is gebleken dat eiser op 20 augustus 2025 een asielaanvraag heeft ingediend in Zwitserland. Verweerder heeft daarom op grond van artikel 18, eerste lid, aanhef en onder b van de Dublinverordening de Zwitserse autoriteiten verzocht om eiser terug te nemen. De autoriteiten hebben dit verzoek op 27 mei 2026 geaccepteerd. Bij het bestreden besluit heeft verweerder de asielaanvraag van eiser niet in behandeling genomen en aan eiser meegedeeld dat hij zal worden overgedragen aan Zwitserland.
3. Eiser is het niet eens met de overdracht aan Zwitserland. Hij voert daartegen aan dat hij vreest in het geval van overdracht aan Zwitserland te worden uitgezet naar Turkije. De overdracht zal dan ook een acute psychische crisis of zelfs risico op suïcide veroorzaken. De psychiatrische hulp in Zwitserland kent lange wachttijden.
De rechtbank oordeelt als volgt.
4. De rechtbank beoordeelt allereerst ambtshalve de ontvankelijkheid van het beroep. Ter zitting is uit de informatie van verweerder gebleken dat verweerder op 23 september 2026 een melding heeft ontvangen dat eiser met onbekende bestemming is vertrokken. Uit vaste rechtspraak van de Afdeling volgt dat er in dat geval in beginsel vanuit gegaan mag worden dat de vreemdeling niet langer prijs stelt op de door hem gezochte bescherming. Dit is anders als een vreemdeling na die melding nog contact met zijn gemachtigde onderhoudt en dus kan worden aangenomen dat hij nog prijs stelt op bescherming in Nederland. De gemachtigde van eiser heeft laatstelijk telefonisch contact gehad op 28 juli 2026 en eiser nadien per e-mail op de hoogte gehouden van de procedure. Verweerder heeft voorts gemeld dat eiser op 18 september is overgeplaatst naar een andere opvanglocatie. Zoals ter zitting medegedeeld aan partijen gaat de rechtbank er bij deze stand van zaken vanuit dat er sprake is van procesbelang nu vastgesteld kan worden dat eiser in ieder geval tot kort voor de zitting in Nederland verbleef. Ook het contact met zijn gemachtigde is nog vrij recent. Eiser is daarmee ontvankelijk in zijn beroep.
5. Per 12 juni 2026 zijn de Asielprocedureverordening en de Asiel- en migratiebeheerverordening (AMbVo) in werking getreden. Op grond van artikel 30, eerste lid, van de Vw, zoals die bepaling sindsdien luidt, neemt verweerder een asielaanvraag overeenkomstig artikel 39, eerste lid, onderdeel a, van de Procedureverordening niet in behandeling wanneer op grond van de AMbVo is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van de aanvraag. Hoewel Zwitserland geen lidstaat van de Europese Unie is, voert zij de Europese criteria en mechanismen voor de vaststelling van de verantwoordelijkheid voor een asielaanvraag wel mede uit.
6. Niet in geschil is dat Zwitserland in beginsel verantwoordelijk is voor de behandeling van de asielaanvraag van eiser en dat ten aanzien van Zwitserland van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan.
7. Voor zover eiser een beroep heeft willen doen op indirect refoulement, merkt de rechtbank het volgende op. Omdat verweerder terecht uitgaat van het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Zwitserland, komt de rechtbank niet toe aan een beoordeling of eiser bij overdracht aan Zwitserland een reëel risico loopt op indirect refoulement. De Afdeling heeft immers in de uitspraak van 12 juni 2024, in navolging van het arrest van het Hof van 30 november 2023, geoordeeld dat binnen de kaders van een Dublinprocedure niet beoordeeld kan worden of een vreemdeling bij overdracht aan de verantwoordelijke lidstaat een reëel risico loopt op indirect refoulement, zolang een vreemdeling niet aannemelijk heeft gemaakt dat in de betreffende lidstaat sprake is van systeemfouten in de zin van het arrest Jawo. De rechtbank is van oordeel dat deze beoordeling onder de AMbVo gelijk is aan die onder de Dublinverordening.
8. Uit het arrest C.K. volgt dat ook als van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag worden uitgegaan, een overdracht op zichzelf een reëel risico op onmenselijke of vernederende behandeling als bedoeld in artikel 4 van het EU Handvest kan opleveren. Dit is het geval als de overdracht van een vreemdeling met bijzonder ernstige psychische of lichamelijke problemen een ernstige verslechtering van zijn gezondheidstoestand tot gevolg zal hebben. Als een vreemdeling objectieve gegevens overlegt die de bijzondere ernst van zijn gezondheidstoestand en ook de aanzienlijke en onomkeerbare gevolgen daarvoor van een overdracht aantonen, moet verweerder bij het nemen van het overdrachtsbesluit beoordelen wat het risico is dat die gevolgen zich voordoen.
9. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat niet is gebleken dat er bij overdracht sprake is van een aanzienlijke en onomkeerbare achteruitgang van zijn gezondheidstoestand. Eiser heeft ter onderbouwing van zijn gestelde psychische kwetsbaarheid geen objectieve medische stukken overgelegd. Ook is niet gebleken dat eiser onder behandeling staat hier in Nederland en dat deze zorg alleen in Nederland kan worden verleend. Verweerder heeft er dan ook terecht op gewezen dat de medische zorg, en daarmee ook psychische gezondheidszorg, in Zwitserland op basis van het interstatelijk vertrouwensbeginsel als gelijkwaardig aan de zorg in Nederland kan worden beschouwd. Ook kan verweerder met toepassing van artikel 50 AMbVo de medische gegevens van eiser, met zijn toestemming, delen met de Zwitserse autoriteiten.
10. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft en dat eiser kan worden overgedragen aan Zwitserland.
11. Voor een proceskostenvergoeding bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan op 2 oktober 2026 door mr. A.J. de Danschutter, rechter, in aanwezigheid van mr. A.S.J.I. Hendrickx, griffier, en openbaar gemaakt door middel van een geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
De uitspraak is bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 2 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.