RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam eiser] , eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.58040
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. B. Temeltasch),
en
(gemachtigde: mr. M.A.F.J. Smeulders).
Procesverloop
Bij besluit van 29 september 2026 is aan eiser op grond van artikel 14, gelezen in samenhang met artikel 6 van Verordening (EU) nr. 2016/399 (Schengengrenscode) de toegang geweigerd. Bij besluit van 29 september 2026 (het bestreden besluit) is aan eiser op grond van artikel 6a van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) de maatregel opgelegd.
Verweerder heeft de rechtbank van het opleggen van de maatregel in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
Eiser heeft op 5 oktober 2026 beroepsgronden ingediend.
De rechtbank heeft het beroep op 6 oktober 2026 op zitting behandeld. De gemachtigde van eiser en eiser zijn, met bericht van afmelding door eisers gemachtigde, niet verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
Bewaringsgronden
1. Op grond van artikel 5.5, vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb) kan, met het oog op de overdracht aan een verantwoordelijke lidstaat met inachtneming van artikel 44 van de Asiel- en migratiebeheerverordening, een vrijheidsontnemende maatregel worden opgelegd, onder meer indien er een onderduikrisico bestaat. Uit artikel 5.6, eerste lid, van het Vb volgt dat de maatregel als bedoeld in onder meer artikel 6a van de Vw kan worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien zich ten minste twee van de gronden als bedoeld in het tweede lid van dat artikel voordoen.
In de vrijheidsontnemende maatregel heeft verweerder overwogen dat deze wordt gevorderd door het belang van de openbare orde omdat er een onderduikrisico bestaat. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.6, tweede lid, van het Vb als gronden vermeld dat eiser:
i. aan de grens te kennen heeft gegeven een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel te willen indienen, en zijn aanvraag met toepassing van de asielgrensprocedure niet in behandeling is genomen, niet-ontvankelijk is verklaard of is afgewezen als kennelijk ongegrond;
r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
Eiser voert aan dat verweerder onvoldoende heeft gemotiveerd waarom sprake is van een onttrekkingsrisico.
De rechtbank stelt vast dat eiser de gronden en de daarop gegeven toelichtingen, niet inhoudelijk heeft betwist. De rechtbank is van oordeel dat de gronden en de daarop gegeven toelichtingen de ambtshalve toetsing van de rechtbank kunnen doorstaan en, in onderling verband en samenhang bezien, de maatregel van bewaring kunnen dragen. Er volgt namelijk uit dat er een onderduikrisico bestaat.
Lichter middel
2. Eiser voert aan dat verweerder met een lichter middel had moeten volstaan. Daartoe voert eiser aan dat hij zich niet verzet tegen zijn overdracht aan Frankrijk en dat hij zo snel mogelijk wil worden overgedragen. Daarnaast voert eiser aan dat verweerder onvoldoende rekening heeft gehouden met zijn medische omstandigheden. Verder beroept eiser zich op de uitspraak van 28 augustus 2026 van deze rechtbank, zittingsplaats Amsterdam (ECLI:NL:RBDHA:2026:24954).
Uit rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, waaronder de uitspraak van 2 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5077), volgt dat verweerder in het grensbewakingsbelang voldoende noodzaak mag zien om een vrijheidsontnemende maatregel op te leggen en dat de beoordeling of verweerder in grensdetentiezaken met een lichter middel had moeten volstaan niet verder strekt dan de beoordeling of de grensdetentie onevenredig bezwarend is. Gelet hierop kan eisers beroep op de uitspraak van 28 augustus 2026 hem dan ook niet baten.
Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich terecht en deugdelijk gemotiveerd op het standpunt gesteld dat er geen aanleiding is om een lichter middel toe te passen. Verweerder heeft er in de maatregel terecht op gewezen dat in het detentiecentrum een medische dienst aanwezig is. De medische voorzieningen in het detentiecentrum moeten vergelijkbaar worden geacht met de medische zorg in de vrije maatschappij (vgl. de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 5 januari 2018, ECLI:NL:RVS:2018:16). Eiser heeft niet met stukken onderbouwd dat deze zorg voor hem niet toereikend is. De enkele stelling dat de voorgeschreven medicatie niet afdoende werkt, is daartoe onvoldoende. Niet gesteld of gebleken is dat eiser detentieongeschikt is. Gelet hierop bestaat er, zoals verweerder terecht heeft overwogen, geen grond voor het oordeel dat de grensdetentie thans onevenredig bezwarend voor eiser is. De beroepsgrond dat een lichter middel moet worden toegepast, slaagt gezien het voorgaande niet.
Voortvarend handelen
3. Eiser voert aan dat verweerder onvoldoende voortvarend werkt aan zijn overdracht aan Frankrijk. Daartoe voert eiser aan dat hij zich al sinds 20 juli 2026 in grensdetentie bevindt, terwijl zicht op overdracht aan Frankrijk bestaat en hij graag aan Frankrijk wil worden overgedragen.
De rechtbank overweegt dat het beroep tegen het overdrachtsbesluit van 10 augustus 2026 bij uitspraak van 29 september 2026 (met het zaaknummer NL26.47089) van deze rechtbank en zittingsplaats ongegrond is verklaard. Verweerder kon pas na die uitspraak beginnen aan de overdracht van eiser aan Frankrijk. Uit het rechtbankdossier blijkt dat op 2 oktober 2026 een vertrekgesprek met eiser is gevoerd waarin hem is meegedeeld dat er een vlucht voor hem is geboekt, en dat eiser op 9 oktober 2026 om 11:50 uur met vluchtnummer [vluchtnummer] zal uitreizen naar Lyon en zal worden overgedragen aan de Franse autoriteiten. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder hiermee voldoende voortvarend gewerkt aan de overdracht van eiser. De beroepsgrond slaagt niet.
Slotsom beroepsgronden
4. Uit het voorgaande volgt dat de beroepsgronden van eiser niet leiden tot het oordeel dat de grensdetentie tot het moment van sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was.
Ambtshalve toetsing
5. Ook los van de door eiser aangevoerde beroepsgronden, ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de grensdetentie tot het moment van sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was (vgl. de het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858).
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. G.A. Bouter - Rijksen, rechter, in aanwezigheid van mr. D.M. Abrahams, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.