RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam eiser] , eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.3403
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. R.M. Seth Paul),
en
(gemachtigde: mr. B. Pattiata).
Procesverloop
Bij besluit van 12 december 2025 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
Verweerder heeft op 29 december 2025 de maatregel van bewaring opgeheven.
De rechtbank heeft het beroep op 28 januari 2026 op zitting behandeld. Eiser en zijn gemachtigde zijn, met bericht van verhindering, niet verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
Inleiding
1. Omdat de bewaring is opgeheven, beperkt de beoordeling zich in deze zaak tot de vraag of aan eiser schadevergoeding moet worden toegekend. In dit verband moet de vraag worden beantwoord of de tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring op enig moment voorafgaande aan de opheffing daarvan onrechtmatig is geweest. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien de bewaring al is opgeheven vóór de behandeling van het verzoek om opheffing van de bewaring aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen.
Strafrechtelijk vonnis
2. Eiser stelt zich op het standpunt dat verweerder in strijd met A5/6.123 (de rechtbank begrijpt: A5/6.12) en A5/6.13 van de Vreemdelingencirculaire 2000 heeft gehandeld. Hiertoe voert eiser aan (zo begrijpt de rechtbank) dat zijn vreemdelingenbewaring op 29 december 2025 is opgeheven ten behoeve van het uitzitten van een strafvonnis van 60 dagen. Eiser voert aan dat voorafgaand aan zijn vreemdelingrechtelijke inbewaringstelling al enige dagen strafrechtelijk zijn vrijheid was ontnomen. Verweerder had toen al op de hoogte kunnen en moeten zijn van het strafvonnis op grond waarvan eisers vreemdelingenbewaring op 29 december 2025 is opgeheven. Omdat een strafrechtelijk vonnis prioriteit geniet boven een vreemdelingrechtelijke detentie had eiser dus aansluitend aan het einde van zijn strafrechtelijk traject op 12 december 2025 het strafvonnis uit kunnen zitten. Ook bevreemdt het volgens eiser dat het strafvonnis nog niet bekend was bij verweerder op 24 december 2025, toen verweerder in een inmiddels ingetrokken eerste beroep tegen deze maatregel van bewaring een aanbiedingsbrief aan de rechtbank heeft verstuurd.
De rechtbank volgt eiser niet. Uit de door verweerder in het dossier gevoegde stukken en de toelichting van verweerder ter zitting blijkt dat de bewaring is opgeheven omdat de politierechter de gevangenhouding van eiser voor 60 dagen heeft bevolen. Het bevel gevangenhouding van de politierechter van 23 december 2025 is op 29 december 2025 bij verweerder bekend geworden. Verweerder is toen direct aan de slag gegaan om de vreemdelingenbewaring op te heffen ten behoeve van het uitvoeren van het bevel gevangenhouding en de vreemdelingenbewaring is nog diezelfde dag opgeheven. De rechtbank is gelet op het voorgaande van oordeel dat verweerder eiser zo spoedig mogelijk en conform zijn eigen beleid heeft overgedragen aan de strafrechtketen. De beroepsgrond slaagt niet.
Bewaringsgronden
3. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de maatregel nodig was, omdat een concreet aanknopingspunt bestond voor een overdracht als bedoeld in de Dublinverordening en een significant risico bestond dat eiser zich aan het toezicht zou onttrekken. Verweerder heeft als zware gronden, bedoeld in artikel 5.1b, tweede en derde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), vermeld dat eiser:3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;en als lichte gronden, bedoeld in artikel 5.1b, tweede en vierde lid, van het Vb, vermeld dat eiser:
4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
Eiser heeft zich voor het overige met betrekking tot de rechtmatigheid van de bewaring gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.
Het toetsingskader van de rechtbank is door de referte beperkt in die zin dat slechts enkele punten ambtshalve worden getoetst (zie het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858). Met inachtneming van deze ambtshalve toetsing ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de oplegging van de maatregel van bewaring tot het moment van sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was.
Conclusie en gevolgen
4. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. G.A. Bouter - Rijksen, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Stehouwer, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.