RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.59966
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. A. Agayev),
en
(gemachtigde: mr. G. Cambier).
Procesverloop
Met het bestreden besluit van 7 oktober 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 14 oktober 2026 met behulp van een beeldverbinding op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, [naam] als tolk en de gemachtigde van verweerder. De gemachtigde van eiser is, met bericht van verhindering, niet verschenen.
Beoordeling door de rechtbank
Toetsingskader
1. Verweerder kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen. Verweerder stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring. Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid dat vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.
De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring
2. Verweerder heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.
In de maatregel heeft verweerder als gronden vermeld dat eiser:
a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt; b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven; c. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit; h. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan de verplichting tot terugkeer; p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden; r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft; s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
3. Eiser voert aan dat zijn identiteit en nationaliteit al zijn vastgesteld aan de hand van zijn Marokkaanse documenten. Dat eiser niet beschikt over een geldig paspoort betekent niet zonder meer dat hij onvoldoende meewerkt aan de vaststelling van zijn identiteit en nationaliteit.
4. De rechtbank stelt vast de gronden a en b die door verweerder in de maatregel van vreemdelingenbewaring zijn opgenomen, door eiser niet zijn betwist en feitelijk juist zijn. Deze gronden zijn reeds voldoende om de maatregel te kunnen dragen. Daarom kan worden aangenomen dat er een risico op onttrekking aan het toezicht bestaat. Wat eiser heeft aangevoerd tegen grond c behoeft daarom geen bespreking meer.
Lichter middel
5. Eiser stelt zich in dit kader op het standpunt dat verweerder ten onrechte niet heeft volstaan met een lichter middel. Volgens eiser beschikt hij over een concreet verblijfsadres bij zijn zus en heeft verweerder onvoldoende onderzocht of hij op daadwerkelijk op dit adres kan verblijven en daarmee beschikbaar kan blijven voor de autoriteiten.
6. De rechtbank volgt eiser hierin niet. Gelet op de gronden die aan de maatregel van vreemdelingenbewaring ten grondslag liggen, bestaat een risico dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Verweerder heeft afdoende gemotiveerd waarom niet met een lichter middel kan worden volstaan. Daarbij heeft verweerder betrokken dat eiser heeft verklaard gedurende zijn asielprocedure bij zijn zus te kunnen verblijven. Verweerder heeft terecht overwogen dat het enkele opgeven van een verblijfsadres onvoldoende waarborg biedt dat eiser daar daadwerkelijk zal verblijven en bij een eventuele controle zal worden aangetroffen. Verweerder heeft zich daarom terecht op het standpunt gesteld dat het verblijf bij zijn zus het risico op onttrekking aan het toezicht onvoldoende ondervangt en dat een lichter middel niet doeltreffend kan worden toegepast.
Medische omstandigheden
7. Eiser voert ook aan dat verweerder onvoldoende rekening heeft gehouden met zijn medische omstandigheden. Eiser kampt met alcohol- en drugsverslaving, slaapproblemen, maagklachten en duizeligheid. Hij staat hiervoor onder medische behandeling en wacht op een verwijzing naar een specialist. Niet blijkt dat deze omstandigheden voldoende zijn betrokken bij de individuele belangenafweging.
8. De rechtbank overweegt, in lijn met wat in de maatregel is overwogen, dat van de medische zorgverlening binnen de detentie- en uitzetcentra kan worden gesteld dat deze gelijkwaardig is aan de gezondheidszorg in de vrije maatschappij. Als zorg niet voldoende kan worden gegeven, wordt eiser overgeplaatst naar een regulier ziekenhuis, een penitentiair psychiatrisch centrum of een gesloten gezondheidsinstelling. Deze beroepsgrond slaagt niet.
Ambtshalve toets
9. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door verweerder en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
10. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan op 20 oktober 2026 door mr. E.J. Govaers, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Gasi, griffier, griffier en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
De uitspraak is bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.