RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam eiser] , eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.61368
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. S. Ben Ahmed),
en
(gemachtigde: mr. D.A.H. van den Tillaar).
Procesverloop
Met het bestreden besluit van 13 oktober 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
Verweerder heeft de rechtbank van het opleggen van de maatregel in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 20 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, [persoon A] als tolk en de gemachtigde van verweerder.
Beoordeling door de rechtbank
Bewaringsgronden
1. In de maatregel van vreemdelingenbewaring staat dat de maatregel nodig is, omdat een concreet aanknopingspunt bestaat voor een overdracht als bedoeld in de Asiel- en migratiebeheerverordening en een onderduikrisico bestaat. In de maatregel heeft verweerder, met toepassing van artikel 5.6, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb), als gronden vermeld dat eiser:
a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;k. een overdrachtsbesluit heeft ontvangen en geen medewerking verleent aan de overdracht aan de lidstaat die verantwoordelijk is op grond van de Asiel- en migratiebeheerverordening;r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
Eiser heeft de gronden die ten grondslag zijn gelegd aan de maatregel van bewaring, en de daarop gegeven toelichtingen, niet betwist. De onbestreden gronden, die de ambtshalve toetsing van de rechtbank doorstaan, zijn tezamen voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen.
Lichter middel
2. Eiser voert aan dat verweerder had moeten volstaan met een lichter middel dan de inbewaringstelling. Eiser zou zich beschikbaar hebben gehouden in het AZC, niet ‘met onbekende bestemming’ vertrokken zijn en willen meewerken aan zijn overdracht. Dat eiser op 2 oktober 2026 niet aanwezig was voor de geplande overdracht is niet aan hem te wijten. Eiser is in medische behandeling en zou op 29 oktober 2026 een oogprothese ontvangen. Verweerder had hier rekening mee moeten houden en de overdracht moeten plannen op een tijdstip nadat eiser zijn oogprothese heeft ontvangen.
De rechtbank is van oordeel dat verweerder zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat in dit geval geen andere afdoende, maar minder dwingende maatregelen dan de inbewaringstelling doeltreffend konden worden toegepast. Verweerder verwijst daarbij terecht naar de gronden die aan de maatregel van bewaring ten grondslag zijn gelegd en de motivering daarvan, en het onderduikrisico dat daaruit volgt. Ter zitting is gebleken dat eiser zijn oogprothese al heeft ontvangen (op 15 oktober 2026) en daarna aan verweerder bericht heeft gestuurd dat hij zo snel mogelijk wil vertrekken. Verweerder heeft meegedeeld dat er een vlucht gepland staat op 30 oktober 2026, maar dat de regievoerder bezig is om de overdracht te vervroegen naar 23 oktober 2026 omdat eiser zijn prothese inmiddels heeft ontvangen. De rechtbank overweegt dat eiser weliswaar heeft verklaard dat hij wil meewerken aan de overdracht nu hij zijn oogprothese heeft ontvangen, maar hij heeft verder niet onderbouwd dat een lichter middel ook doeltreffend zou zijn, noch waarom de maatregel onevenredig bezwarend voor hem zou zijn. Niet gesteld of gebleken is dat eiser een adres heeft waar hij zou kunnen verblijven indien de bewaring thans zou worden opgeheven, hoe hij dan bereikbaar zou blijven voor verweerder en hoe hij zelfstandig zou kunnen vertrekken dan wel hoe zou kunnen worden gewaarborgd dat hij dan zelfstandig tijdig naar het vliegveld reist ten behoeve van de overdracht. Het betoog van eiser dat met een lichter middel kan worden volstaan, volgt de rechtbank niet. De beroepsgrond slaagt niet.
Ambtshalve toetsing
3. Ook los van de door eiser aangevoerde beroepsgronden, ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de maatregel van bewaring tot het moment van sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was (vgl. de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858, en 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647).
Conclusie en gevolgen
4. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
Deze uitspraak is gedaan door mr. G.A. Bouter - Rijksen, rechter, in aanwezigheid van mr. N. Felić, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.