RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam 1] , eiseres,geboren op [geboortedatum] ,van Nigeriaanse nationaliteit,
[naam 2] en [naam 3]
de minister van Asiel en Migratie, de minister
Samenvatting
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.24139
V-nummer: [nummer] ,
mede namens haar twee minderjarige kinderen,
(gemachtigde: mr. D.W.M. van Erp)
en
(gemachtigde: mr. G.J. Westendorp).
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de asielaanvraag van eiseres als bedoeld in artikel 28 van de Vw 2000. Eiseres is het hier niet mee eens. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Mede aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de asielaanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Dat betekent dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand kan blijven. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiseres heeft op 24 augustus 2022 een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. De minister heeft bij besluit van 21 juli 2025 deze aanvraag in de verlengde procedure afgewezen als kennelijk ongegrond. Deze rechtbank, zittingsplaats Utrecht, heeft bij uitspraak van 18 december 2025 het door eiseres ingediende beroep gegrond verklaard. De rechtbank heeft in voornoemde uitspraak geoordeeld dat de minister de inhoud van het Algemeen ambtsbericht Nigeria van januari 2023 (AAB) en de Vc onvoldoende kenbaar heeft meegewogen in de beoordeling. Verder heeft de minister onvoldoende gemotiveerd waarom de afweging van de relevante factoren in het geval van eiseres niet leidt tot de conclusie dat er een reëel risico op besnijdenis is waartegen eiseres bij terugkeer geen effectieve bescherming kan vinden en dat zij zich als alleenstaande vrouw elders in Nigeria kan handhaven.
Bij bestreden besluit van 2 april 2026 heeft de minister de aanvraag van eiseres wederom ongegrond verklaard. De minister heeft zich op het standpunt gesteld dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij bij terugkeer naar Nigeria te vrezen heeft voor besnijdenis. Nu eiseres kan terugkeren naar haar familie en gemeenschap in Nigeria is eiseres geen alleenstaande vrouw.
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De minister heeft gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 13 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, mr. C.T.W. van Dijk als waarnemer van de gemachtigde van eiseres en de gemachtigde van de minister. De rechtbank heeft het onderzoek ter zitting gesloten.
Beoordeling door de rechtbank
Het asielrelaas
3. Eiseres heeft verklaard dat zij tot de Igbo-bevolkingsgroep behoort. Haar familie van haar moederskant wilde graag dat zij haar moeder zou opvolgen als hoofd van de Juju. Eiseres heeft dit geweigerd omdat dit niet strookt met haar christelijke geloof en is naar Mali vertrokken. Daar is zij zwanger geraakt, maar de familie van haar partner accepteerde haar niet, waarna eiseres is teruggekeerd naar Nigeria. In Nigeria wilde de familie van de vaderskant van eiseres dat eiseres zich liet besnijden. Met de hulp van een vrouw die zij [naam 4] noemde, is eiseres daarom in 2015 naar Europa vertrokken. [naam 4] beweert dat eiseres haar voor haar hulp € 30.000 verschuldigd is. Eiseres vreest ook voor vervolging door de mensensmokkelaars.
Het bestreden besluit
4. Het asielrelaas van eiseres bevat volgens de minister de volgende asielmotieven:
1. identiteit, nationaliteit en herkomst;
2. het moeten dienen van de Juju;
3. de problemen met mensensmokkelaars;
4. het niet besneden zijn.
De minister volgt eiseres in de door haar gestelde identiteit, nationaliteit en herkomst. Dat haar familie haar zou dwingen om de Juju te dienen en dat zij problemen zou hebben met mensensmokkelaars is volgens de minister niet geloofwaardig. Sinds de uitspraak van 18 december 2025 staat dit ook in rechte vast. De minister heeft verder het destijds gehanteerde asielmotief ‘dat uw gemeenschap geprobeerd heeft u te dwingen om besnijdenis te ondergaan is niet geloofwaardig’ gewijzigd in ‘U ben niet besneden’. Dit omdat de vrees van eiseres voor besnijdenis een onzekere, toekomstige gebeurtenis betreft. Het motief wordt onder de zwaarwegendheid beoordeeld. De minister stelt zich op het standpunt dat eiseres haar vrees om te worden besneden niet aannemelijk heeft gemaakt.
Standpunt eiseres
5. Eiseres stelt zich op het standpunt dat de minister haar persoonlijke vrees voor besnijdenis ten onrechte niet aannemelijk acht. Het percentage van 22.4% van de Igbo-vrouwen dat wordt besneden is een indicatie voor de persoonlijke vrees van eiseres. Eiseres verwijst verder naar de Country Guidance van EASO uit oktober 2021 waarin een percentage van 45 tot 75% wordt genoemd. Daarnaast zijn er meer omstandigheden die een rol spelen zoals het gebied en de familie. Eiseres handhaaft haar standpunt dat haar verklaringen over wanneer meisjes in haar gemeenschap besneden worden niet tegenstrijdig zijn. Haar aanvulling in de correcties en aanvullingen dat sommige vrouwen bij de zwangerschap worden besneden, sluit niet uit dat sommigen op de leeftijd van 14 of 15 jaar worden besneden. Dat past ook bij de cijfers waaruit blijkt dat 22,4% en niet 100% van de vrouwen wordt besneden. De verklaring in de zienswijze dat meisjes die nooit zwanger werden ook nooit werden besneden, is evenmin tegenstrijdig aan haar andere verklaringen. Meisjes die op 14- of 15-jarige leeftijd niet zijn besneden en nooit zwanger zijn geweest, zullen immers mogelijk nooit worden besneden. Dat eiseres twee zwangerschappen heeft gehad en niet is besneden, betekent verder niet dat alle vrees daarmee is komen te vervallen. In het AAB wordt weliswaar gesproken over een eerste zwangerschap, maar dit sluit niet uit dat een volgende zwangerschap alsnog een risico kan zijn. Uit het AAB en het eerdergenoemde Country Guidance rapport volgt namelijk ook dat het gebeurt dat onbesneden vrouwen die trouwen met een man uit een bevolkingsgroep waarbij vrouwenbesnijdenis veel voorkomt, alsnog worden besneden tijdens de huwelijksceremonie. Dat eiseres af en toe nog contact heeft met haar vader en tante en dat dit afbreuk zou doen aan de gestelde vrees is door de minister onvoldoende gemotiveerd. De minister hecht verder onvoldoende waarde aan de op eiseres uitgeoefende druk om te worden besneden toen eiseres vanuit Mali zwanger terugkeerde naar Nigeria. De minister stelt enkel dat er geen daadwerkelijke actie is ondernomen om eiseres te laten besnijden. Hiermee wordt voorbijgegaan aan wat er wel is gebeurd. Er kwamen veel ouderen bij eiseres langs, eiseres kreeg te horen dat vrouwen in haar cultuur besneden worden, dat zij besneden moest worden omdat zij zwanger was. Men heeft eerst geprobeerd eiseres vrijwillig te laten instemmen. Nu dat niet is gelukt, vreest eiseres alsnog voor dwang. Het voorgaande vindt eveneens steun in de Country Guidance van maart 2026.
6. De rechtbank overweegt als volgt.
7. Uit het AAB volgt dat binnen de Igbo-bevolkingsgroep 22,4% van de vrouwen besneden is. De rechtbank ziet in de verwijzing naar de Country Guidance van EASO van oktober 2021 geen aanleiding om van een hoger percentage uit te gaan. De rechtbank merkt in dit kader op dat de bron waarnaar eiseres verwijst van een eerdere datum is en dat uit het AAB blijkt dat de minderheid van de bevolkingsgroep van eiseres besneden is en de cijfers van vrouwenbesnijdenis in Nigeria aan het dalen zijn. Volgens vaste jurisprudentie van de Afdeling is het percentage van vrouwen dat in een bepaalde bevolkingsgroep besneden is, hoewel niet zonder betekenis, onvoldoende om te concluderen dat een vreemdeling bij terugkeer een reëel risico loopt op besnijdenis. De rechtbank stelt voorop dat voornoemd percentage een relatief hoog percentage is, maar op zichzelf dan ook onvoldoende is voor de conclusie dat eiseres bij terugkeer naar Nigeria een reëel risico op vrouwenbesnijdenis loopt. Verschillende factoren kunnen dit risico vergroten of verkleinen. Daarbij kan worden gedacht aan de voorkeur van de ouders, de vraag of andere vrouwelijke familieleden zijn besneden en de leeftijd van de betreffende vrouw. De minister moet aan de hand van de verklaringen van eiseres en de relevante landeninformatie al deze verschillende factoren kenbaar en in onderlinge samenhang betrekken bij de besluitvorming.
8. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister de verschillende factoren die in het geval van eiseres een rol spelen alsnog voldoende deugdelijk bij de beoordeling betrokken en heeft hij zich terecht op het standpunt gesteld dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij bij terugkeer een reëel risico loopt op vrouwenbesnijdenis. In dit kader acht de rechtbank van belang dat uit het AAB volgt dat onderzoek uit 2018 heeft laten zien dat 86% van de slachtoffers in de leeftijdscategorie 15-49 op het moment van de besnijdenis jonger dan vijf jaar was. Verder volgt uit het AAB dat bij sommige bevolkingsgroepen besnijdenis pas op latere leeftijd plaatsvindt en het dus mogelijk is dat onbesneden meisjes van onder de 14 jaar op latere leeftijd alsnog worden besneden. Onder bepaalde etnische groepen is het verder gebruikelijk dat vrouwen tijdens de zwangerschap van hun eerste kind worden onderworpen aan besnijdenis. Er is geen informatie gevonden over het percentage vrouwen dat op volwassen leeftijd nog wordt onderworpen aan besnijdenis als zij als minderjarige niet waren besneden. Wel kunnen vrouwen op latere leeftijd alsnog besneden worden, met name in het kader van een aanstaand huwelijk of een zwangerschap. Daarmee is niet uitgesloten dat een onbesneden vrouw bij terugkeer uit het buitenland alsnog geacht wordt een besnijdenis te ondergaan.
9. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister terecht overwogen dat eiseres wisselend heeft verklaard over het moment waarop besnijdenis plaatsvindt in haar dorp. Zo heeft eiseres tijdens het nader gehoor verklaard dat meisjes in de omgeving waar zij vandaan komt, worden besneden vanaf veertien/vijftien jaar oud. In de correcties en aanvullingen bij het nader gehoor heeft eiseres aangegeven dat besnijdenis in haar dorp plaatsvindt bij zwangerschap en niet standaard bij meisjes vanaf veertien jaar oud. Meisjes die nooit zwanger werden, werden ook nooit besneden. De rechtbank volgt eiseres niet in haar stelling dat voornoemde verklaringen niet wisselend zouden zijn. Eiseres heeft de besnijdenis eerst immers gekoppeld aan de veertien-/vijftienjarige leeftijd en daarna aan de zwangerschap. Daarnaast heeft eiseres aangegeven dat meisjes die nooit zwanger werden ook nooit werden besneden, terwijl eiseres eerder heeft verklaard dat meisjes vanaf veertien-/vijftien jaar worden besneden. Door eiseres zijn deze verschillende verklaringen verder niet toegelicht. De minister heeft verder terecht overwogen dat de verklaring in de zienswijze eveneens verschilt van de eerdere verklaringen. In de zienswijze is immers aangegeven dat meisjes vanaf de pubertijd besneden kunnen worden, maar dat dit ook kan plaatsvinden bij zwangerschap, hetgeen verschilt van eerdergenoemde verklaringen tijdens het nader gehoor en in de correcties en aanvullingen. De minister heeft dan ook terecht overwogen dat de wisselende verklaringen van eiseres over de leeftijd waarop meisjes dan wel vrouwen worden besneden afbreuk doen aan de door eiseres gestelde vrees.
10. De rechtbank volgt eiseres verder niet in de stelling dat de minister onvoldoende waarde heeft gehecht aan de op eiseres uitgeoefende druk toen zij zwanger terugkeerde vanuit Mali naar Nigeria. Eiseres heeft in dit kader verklaard dat er veel oudere mensen langskwamen, zij te horen kreeg dat het haar cultuur is om vrouwen te besnijden, dat zij ook besneden moest worden en dat de druk op haar werd opgevoerd. Uit de besluitvorming volgt dat de verklaringen van eiseres bij de beoordeling zijn betrokken. De minister heeft zich echter terecht op het standpunt gesteld dat, ondanks dat de vader van eiseres wilde dat eiseres besneden zou worden, niet gebleken is dat er daadwerkelijk pogingen zijn ondernomen in de gemeenschap om eiseres te laten besnijden. De rechtbank acht hierbij van belang dat eiseres heeft verklaard dat zij zowel op veertienjarige leeftijd als ook toen zij zwanger terugkeerde vanuit Mali, en daarmee dus langere perioden, bij haar vader en haar tante heeft verbleven. De rechtbank ziet in de enkele stelling dat de familie eerst heeft geprobeerd eiseres vrijwillig te laten meewerken, geen aanleiding voor een ander oordeel. De minister heeft zich dan ook terecht op het standpunt gesteld dat niet is gebleken van een dusdanige druk die werd uitgeoefend die eiseres niet kon weerstaan. De verwijzing naar het Country Guidance rapport van maart 2026 leidt, gelet op het voorgaande, evenmin tot een ander oordeel.
11. De minister heeft verder terecht overwogen dat uit het AAB weliswaar volgt dat vrouwen op latere leeftijd alsnog besneden kunnen worden, met name in het kader van een aanstaand huwelijk of een zwangerschap, maar dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat hiervan sprake zou zijn in haar geval. Immers, niet is gebleken dat in het geval van eiseres sprake is van een aanstaand huwelijk of zwangerschap. De minister heeft verder terecht opgemerkt dat het onder bepaalde etnische groepen weliswaar gebruikelijk is dat vrouwen tijdens de zwangerschap van hun eerste kind worden besneden, maar dat eiseres inmiddels al twee kinderen heeft, zodat niet aannemelijk is dat eiseres bij terugkeer alsnog besneden zal worden. De rechtbank ziet in de enkele stelling dat het AAB spreekt over een eerste zwangerschap, maar dat dit niet uitsluit dat een volgende zwangerschap alsnog een risico kan zijn, geen aanleiding voor een ander oordeel. De rechtbank volgt eiseres wel in de stelling dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd waarom het enkele feit dat eiseres af en toe contact heeft met haar vader en tante afbreuk doet aan haar gestelde vrees voor een toekomstige besnijdenis, te meer nu eiseres zich momenteel in Nederland bevindt, maar dit leidt, gelet op het voorgaande, niet tot een ander oordeel.
Conclusie en gevolgen
12. De minister heeft de aanvraag terecht afgewezen als ongegrond. Het beroep is daarom ongegrond. Dat betekent dat eiseres geen gelijk krijgt en de afwijzing van de asielaanvraag in stand blijft. Eiseres krijgt geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. R. Tesfai, rechter, in aanwezigheid van mr. P.C.J. Lindeijer, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
De uitspraak is openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 4 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.