RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , eiser
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.23456
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. F.J.M. Schonkeren),
en
de minister van Asiel en Migratie, voorheen de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder
(gemachtigde: mr. K.A.W. Boonen).
Procesverloop
Met een besluit van 10 juni 2024 (het primaire besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiser tot het verlenen van een mvv voor het verblijfsdoel ‘familie en gezin’ afgewezen.
Met een besluit van 24 april 2025 (het bestreden besluit) heeft verweerder het tegen het primaire besluit gerichte bezwaar ongegrond verklaard.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.
Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
De rechtbank heeft het beroep op 11 februari 2026 in Breda op zitting behandeld. Hierbij waren aanwezig: [referent] , tolk [naam] , de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van verweerder.
Overwegingen
1. Eiser is geboren op [geboortedag] 1951 en heeft de Afghaanse nationaliteit. Eiser is de vader van referent. Referent heeft op 9 juni 2022 namens eiser een aanvraag ingediend om verlening van een mvv met als doel om in Nederland bij hem te verblijven.
2. In het kader van de aanvraag is referent op 8 maart 2024 gehoord. Met het primaire besluit heeft verweerder de aanvraag afgewezen. Verweerder stelt zich op het standpunt dat er tussen eiser en referent en tussen eiser en zijn kleinkinderen (de kinderen van referent) geen sprake is van familie- of gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM.
3. Eiser heeft bezwaar gemaakt tegen het primaire besluit. Met het bestreden besluit heeft verweerder het bezwaar ongegrond verklaard. Daarbij heeft verweerder, onder verwijzing naar het primaire besluit, overwogen dat tussen eiser en referent geen sprake is van familie- of gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM, omdat geen sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid die de gebruikelijke emotionele band tussen een ouder en een meerderjarig kind overstijgen. Tussen eiser en zijn kleinkinderen wordt geen familie- of gezinsleven aangenomen, omdat niet is aangetoond dat zij hechte persoonlijke banden hebben.
4. Eiser heeft tegen het bestreden besluit aangevoerd dat het feit dat hij in Afghanistan altijd heeft samengewoond met referent en hij voor zijn levensonderhoud van referent afhankelijk was, impliceert dat sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid. Referent ondersteunt eiser nog steeds financieel, hij heeft zich daarvoor diep in de schulden gestoken. Er is geen bancair geldverkeer mogelijk met Afghanistan, daardoor kan eiser deze financiële ondersteuning niet aantonen. Ook is er zonder referent geen zorg voor eiser. Daarbij is ook van belang dat de gezondheidstoestand van eiser steeds verder achteruit gaat. De band tussen eiser en referent en de andere gezinsleden kan niet in dezelfde mate op afstand onderhouden worden. Tot slot stelt eiser dat het bezwaar ten onrechte kennelijk ongegrond is verklaard. Ten aanzien van de financiële afhankelijkheid is een nieuw standpunt ingenomen in het bestreden besluit en er is geen onderzoek gedaan naar de verslechterde gezondheidstoestand van eiser. Verweerder had daarom niet mogen afzien van horen in bezwaar.
De rechtbank oordeelt als volgt.
Familie- of gezinsleven tussen eiser en referent
5. In het geval van een ouder en een meerderjarig kind is sprake van beschermenswaardig gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM als tussen hen een emotionele band bestaat met bijkomende elementen van afhankelijkheid (additional elements of dependancy involving more than the normal emotional ties). Of een dergelijke band aanwezig is, moet van geval tot geval worden beoordeeld aan de hand van alle relevante feitelijke omstandigheden. Elementen zoals de financiële en materiële afhankelijkheid tussen betrokkenen, de gezondheid van betrokkenen, de banden met het land van herkomst, de mate van emotionele afhankelijkheid en het antwoord op de vraag of betrokkenen hebben samengewoond, kunnen bijvoorbeeld een rol spelen.
6. De rechtbank is van oordeel dat verweerder niet ten onrechte heeft overwogen dat tussen eiser en referent geen sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid. Hoewel aangenomen wordt dat eiser en referent tot het moment van het vertrek van referent uit Afghanistan hebben samengeleefd, is dit langdurige samenwonen op zichzelf onvoldoende om te spreken van bijkomende elementen van afhankelijkheid. Verder heeft verweerder weliswaar pas in het bestreden besluit tegengeworpen dat eiser niet met stukken heeft onderbouwd dat referent hem financieel ondersteunt, maar het standpunt dat financiële steun ook op afstand kan worden verleend dan wel voortgezet is daarbij gehandhaafd. Eiser heeft dat niet weersproken. De stelling dat het steeds lastiger voor referent wordt om financiële steun te bieden is niet met stukken onderbouwd, zodat verweerder dit niet heeft hoeven volgen. Dat geldt ook voor de stelling dat eisers gezondheidstoestand steeds verder achteruit gaat. Verweerder heeft zich dan ook deugdelijk gemotiveerd op het standpunt gesteld dat tussen eiser en referent geen familie- of gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM bestaat. De rechtbank heeft begrip voor het schuldgevoel dat eiser heeft omdat hij zijn vader niet kon meenemen toen hij zelf moest vluchten, maar dit is niet voldoende om anders te oordelen.
Familie- of gezinsleven tussen eiser en zijn kleinkinderen
7. Eiser heeft de conclusie van verweerder dat er tussen hem en zijn kleinkinderen (de kinderen van referent) geen sprake is van hechte persoonlijke banden en daarmee ook niet van familie- of gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM niet bestreden. De rechtbank ziet dan ook geen aanleiding hier anders over te oordelen.
Hoorplicht
8. Verweerder heeft kunnen afzien van het horen van eiser in bezwaar. Met toepassing van artikel 7:3, aanhef en onder b, van de Awb kan verweerder van het horen slechts afzien indien er, naar objectieve maatstaven bezien, op voorhand geen twijfel over mogelijk is dat het bezwaar niet kan leiden tot een ander besluit. Hiervan was in dit geval sprake, nu referent in het kader van de aanvraag al is gehoord en eiser in bezwaar geen nieuwe feiten of omstandigheden heeft aangevoerd. Verweerder heeft daarom het bezwaar kennelijk ongegrond kunnen verklaren.
Conclusie en gevolgen
9. Het beroep is ongegrond. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan op 25 februari 2026 door mr. B.F.Th. de Roos, rechter, in aanwezigheid van mr. A.J.J. Sterks, griffier en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
De uitspraak is bekendgemaakt op:
Bent u het niet eens met deze uitspraak?
Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 4 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.