RECHTBANK Den Haag
Team handel
zaaknummer / rolnummer: C/09/686109 / HA ZA 25-478
Vonnis van 7 januari 2026
in de zaak van
[eiseres] te [woonplaats],
eiseres,
advocaat: mr. D. Rezaie te Amsterdam,
tegen
[gedaagde] te [woonplaats],
gedaagde,
advocaat: mr. A. Fakiri te Den Haag.
Partijen worden hierna de vrouw en de man genoemd.
1. De procedure
Het procesdossier bestaat uit de volgende stukken:
de dagvaarding van 21 mei 2025, met producties 1 tot en met 6;
de conclusie van antwoord, met producties 1 tot en met 5;
de beschikking van deze rechtbank van 3 juni 2022 met zaak-/rekestnummers C/09/601732 en C/09/610507 / FA RK 20-7680 en FA RK 21-2540, door de man aan de rechtbank gestuurd op 26 november 2025.
Op 26 november 2025 heeft de mondelinge behandeling van de zaak plaatsgevonden.
2. De feiten
Op grond van de stukken en het verhandelde ter zitting wordt in dit geding van het volgende uitgegaan.
Partijen zijn in 1995 te [plaats], Afghanistan, met elkaar gehuwd.
In 2000 zijn partijen gezamenlijk naar Nederland gekomen en hier gaan wonen. Partijen hebben inmiddels de Nederlandse nationaliteit.
Bij beschikking van deze rechtbank van 27 december 2021 is de echtscheiding tussen partijen uitgesproken. Die beschikking is op 3 mei 2022 ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand.
Ook het religieuze huwelijk tussen partijen is ontbonden.
Bij beschikking van deze rechtbank van 3 juni 2022 heeft deze rechtbank ten aanzien van de 50 volle (1) Bahar-e Azadi gouden munten het volgende geoordeeld:
“Gelet op de betwisting van de man en op het feit dat de vrouw vervolgens heeft nagelaten haar stelling nader (met stukken) te onderbouwen, is niet vast komen te staan dat partijen een afspraak hebben gemaakt over 50 gouden munten. De rechtbank zal daarom het verzoek van de vrouw dat de man haar 50 gouden munten moet verschaffen afwijzen.”
3. Het geschil
De vrouw vordert – zakelijk weergegeven – dat de rechtbank bij vonnis, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:
I. de man veroordeelt de overeengekomen bruidsgave aan de vrouw te voldoen door 50 volle (1) Bahar-e Azadi gouden munten dan wel de waarde daarvan ter hoogte van € 40.790 aan de vrouw te overhandigen respectievelijk te vergoeden, te voldoen binnen vier weken na dit vonnis, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 16 mei 2025 tot aan de dag der algehele voldoening;
II. de man veroordeelt tot vergoeding van de buitengerechtelijke incassokosten van € 1.431,31;
III. de man veroordeelt in de proceskosten, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover.
De man voert verweer en concludeert tot niet-ontvankelijkheid van de vrouw in haar vorderingen, dan wel tot afwijzing van de vorderingen van de vrouw, met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van de vrouw in de proceskosten, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover.
Op de standpunten van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
4. De beoordeling
De vrouw vordert dat de man wordt veroordeeld om de bruidsgave aan haar te voldoen door 50 volle (1) Bahar-e Azadi gouden munten (hierna: de 50 gouden munten) dan wel de waarde daarvan ter hoogte van € 40.790 aan de vrouw te overhandigen respectievelijk te vergoeden. De vrouw stelt dat partijen deze bruidsgave zijn overeengekomen toen zij trouwden in Afghanistan en dat dit blijkt uit de huwelijksakte.
Het meest verstrekkende verweer van de man is dat de vrouw niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in haar vorderingen. In de beschikking van deze rechtbank van 3 juni 2022 is tussen partijen namelijk reeds over de 50 gouden munten beslist. Deze beschikking is in kracht van gewijsde gegaan en dus staat het gezag van gewijsde aan behandeling van de vorderingen van de vrouw in de weg.
Bovendien voert de man aan dat de vrouw hiervan op de hoogte was en dat zij de rechtbank hierover gelet op artikel 21 van het Wetboek van Burgerlijke rechtsvordering (hierna: Rv), had behoren te informeren.
Volgens de vrouw is sprake van een novum, zodat haar niet het gezag van gewijsde van de eerdere afwijzing kan worden tegengeworpen. De nieuwe omstandigheid is dat de huwelijksakte – waarover partijen tijdens de echtscheidingsprocedure niet beschikten – recent is teruggevonden bij familie van de vrouw.
Bij beschikking van deze rechtbank van 3 juni 2022 heeft deze rechtbank het verzoek van de vrouw om te bepalen dat de man haar de 50 gouden munten moet verschaffen afgewezen. Daarbij is overwogen dat de vrouw haar stelling dat partijen dit bij hun huwelijk hadden afgesproken niet voldoende (nader) had onderbouwd. Tegen die beslissing zijn partijen niet in beroep gegaan, zodat die definitief is geworden. Het oordeel dat niet is komen vast te staan dat partijen een afspraak hebben gemaakt over 50 gouden munten heeft gezag van gewijsde en bindt partijen, ook in deze latere procedure; de vrouw kan dat niet opnieuw aan de rechtbank voorleggen. Dat zij stelt inmiddels wel bewijs te hebben voor haar stellingen over de bruidsgave is niet een omstandigheid die maakt dat de man geen beroep kan doen op het gezag van gewijsde.
De eerdere afwijzing van het verzoek van de vrouw tot betaling van de bruidsgave leidt al tot afwijzing van haar vordering in deze procedure. Aan bespreking van de verdere verweren van de man komt de rechtbank niet toe.
De rechtbank is het met de man eens dat de vrouw in de dagvaarding had moeten vermelden dat zij het geschil over de bruidsgave al eerder aan de rechtbank heeft voorgelegd. Ter zitting heeft mr. Rezaei, de huidige advocaat van de vrouw naar voren gebracht dat hij niet betrokken was bij de echtscheidingsprocedure en niet op de hoogte was van voormelde beschikking, en dat de vrouw zelf was vergeten dat haar verzoek met betrekking tot de 50 gouden munten destijds was afgewezen. De rechtbank stelt echter vast dat uit de echtscheidingsbeschikking die bij de dagvaarding is overgelegd kan worden afgeleid dat de vrouw destijds als nevenvoorziening (onder meer) betaling van de bruidsgave van 50 gouden munten had verzocht. In de beschikking staat dat de behandeling van dat (neven)verzoek wordt aangehouden. De beschikking van 3 juni 2022 waarin over onder meer dat verzoek van de vrouw is beslist, is door de vrouw in deze procedure niet genoemd en niet overgelegd en zij heeft ook geen melding gemaakt van het (terug)vinden van de huwelijksakte. Daarmee zijn bepaald niet alle voor de beoordeling relevante stukken en feiten aangedragen. De rechtbank ziet daarin aanleiding om – anders dan zoals te doen gebruikelijk is bij zaken tussen ex-echtelieden – de hoofdregel te volgen en de vrouw (als in het ongelijk gestelde partij) te veroordelen in de proceskosten. De proceskosten van de man worden begroot op:
- griffierecht € 1.374,00
- salaris advocaat € 2.428,00 (2 punten × tarief IV à € 1.214)
- nakosten € 178,00 (plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing)
totaal € 3.980,00.
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals uitgewerkt in de beslissing.
5. De beslissing
De rechtbank:
wijst de vorderingen van de vrouw af;
veroordeelt de vrouw in de proceskosten van € 3.980,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 92,00 plus de kosten van betekening als de vrouw niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
veroordeelt de vrouw tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart dit vonnis wat betreft de onder 5.2 en 5.3 genoemde beslissingen uitvoerbaar bij voorraad.
Dit vonnis is gewezen door mr. P. Dondorp en in het openbaar uitgesproken op 7 januari 2026.
type: 3416