RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres], V-nummer: [nummer], eiseres
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.9094
(gemachtigde: mr. T. Thissen),
en
(gemachtigde: mr. J.E. Herlaar).
Procesverloop
Bij besluit van 18 februari 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiseres de maatregel van bewaring op grond van artikel 59b, eerste lid, aanhef en onder a en b, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
Eiseres heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 25 februari 2026 op zitting behandeld. Eiseres is verschenen, bijgestaan door haar gemachtigde. Als tolk is verschenen [naam]. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
De rechtmatigheid van de voorgaande maatregel
1. Eiseres betoogt dat zij in haar verdedigingsbelangen is geschaad in de procedure betreffende de voorgaande maatregel van bewaring van 2 februari 2026 (zaaknummer, NL26.6234), omdat de memo van 13 februari 2026, waarin verweerder besluit de asielaanvraag van eiseres in behandeling te nemen, niet aan dat dossier is toegevoegd. Dit terwijl het onderzoek in die procedure was opgeschort tot 16 februari 2026, en het stuk dus binnen de te toetsen periode van belang was. Vanaf 13 februari 2026 was verweerder verplicht om binnen twee kalenderdagen de grondslag van de maatregel om te zetten naar artikel 59b van de Vw, hetgeen pas op 18 februari 2026 heeft plaatsgevonden. Door het niet toevoegen van de memo aan het dossier, was het zowel voor eiseres als voor de rechtbank niet mogelijk om dit stuk in de beoordeling van de zaak mee te nemen. Eiseres acht dit een ernstig gebrek, temeer daar de voorgaande maatregel al onrechtmatig was op het moment dat het vorige onderzoek werd gesloten. Eiseres stelt dat er sprake is van misleiding van de rechtbank door verweerder, en dat de schottentheorie om die reden doorbroken dient te worden. De onrechtmatigheid van de voorgaande maatregel dient volgens eiseres door te werken in de onderhavige maatregel. In dit verband verwijst eiseres naar de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 11 december 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:5943).
2. De rechtbank stelt vast dat eiseres op 24 februari 2026 hoger beroep heeft ingesteld bij de Afdeling tegen de uitspraak van 20 februari 2026 betreffende de voorgaande maatregel. De door eiseres aangevoerde gronden met betrekking tot de rechtmatigheid van het voortduren van de voorgaande maatregel en de mogelijke misleiding door verweerder in de voorgaande procedure, liggen derhalve ter toetsing voor bij de Afdeling. In dit kader zal de gehele periode tot de opheffing van de voorgaande maatregel op 18 februari 2026 door de Afdeling in hoger beroep worden beoordeeld. Gelet op het voorgaande, ziet de rechtbank geen aanleiding om zich een oordeel aan te meten over de door eiseres gestelde misleiding in de eerdere procedure, noch over de rechtmatigheid van het voortduren van de voorgaande maatregel na het verstrijken van het daarvoor geldende omzettingstermijn. De door eiseres aangehaalde uitspraak van de Afdeling van 11 december 2025 treft geen doel. De rechtbank overweegt in dit verband dat, nu de door eiseres vermeende misleiding niet in de onderhavige procedure aan de orde is, er geen aanleiding bestaat voor het oordeel dat een eventueel gebrek in de eerdere maatregel heeft geleid tot een zodanige ernstige schending van het aan de vreemdeling toekomende recht om in vrijheid te worden gesteld, dat de schottentheorie moet worden doorbroken. De beroepsgrond slaagt niet.
De bewaringsmaatregel
3. In de maatregel van bewaring heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat de bewaring noodzakelijk is met het oog op de vaststelling van de identiteit of nationaliteit van eiseres en met het oog op het verkrijgen van gegevens die noodzakelijk zijn voor beoordeling van een asielaanvraag. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiseres:3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van haar identiteit en nationaliteit;3e. in verband met haar aanvraag om toelating onjuiste of tegenstrijdige gegevens heeft verstrekt over haar identiteit, nationaliteit of de reis naar Nederland of een andere lidstaat;
en als lichte gronden vermeld dat eiseres:4a. zich niet aan een of meer andere voor haar geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;4b. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlening van een verblijfsvergunning hebben geleid;4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
4. Eiseres heeft de gronden die ten grondslag zijn gelegd aan de maatregel van bewaring, en de daarop gegeven toelichtingen, niet betwist. De onbestreden zware gronden en lichte gronden, en de daarop gegeven toelichtingen, die de ambtshalve toetsing van de rechtbank doorstaan, kunnen naar het oordeel van de rechtbank het standpunt van verweerder dat er sprake is van een risico op onttrekking aan het toezicht dragen.
Ambtshalve toetsing
5. De rechtbank overweegt dat zij, zoals blijkt uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022 (ECLI:EU:C:2022:858), gehouden is ambtshalve de rechtsmatigheidsvoorwaarden van de maatregel van bewaring te toetsen. Ook met inachtneming van deze ambtshalve toetsing ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de maatregel van bewaring tot het moment van sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was.
6. Het Hof heeft in het arrest Adrar van 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647, voor recht verklaard dat de bewaringsrechter zo nodig ambtshalve moet nagaan of het beginsel van non-refoulement en/of het belang van het kind en het familie- en gezinsleven, bedoeld in respectievelijk artikel 5, onder a) en b), van richtlijn 2008/115 zich verzetten tegen de verwijdering als de bewaringsmaatregel is opgelegd om de terugkeer van een illegaal verblijvende derdelander voor te bereiden en/of om de verwijderingsprocedure uit te voeren. Het is de rechtbank niet gebleken dat het familie- en gezinsleven van eiseres of het beginsel van refoulement zich verzetten tegen de verwijdering van eiseres.
Conclusie en gevolgen
7. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A. Hello, rechter, in aanwezigheid van F.S. Ulrich, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.