RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], V-nummer: [nummer], eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder.
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.10281
(gemachtigde: mr. V. Senczuk),
en
Procesverloop
Verweerder heeft op 3 december 2025 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd. Deze maatregel duurt nog voort.
Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel van bewaring beroep ingesteld. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding.
Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd. Eiser heeft hierop gereageerd.
De rechtbank heeft bepaald dat een onderzoek ter zitting achterwege blijft en het vooronderzoek gesloten op 2 maart 2026.
Overwegingen
1. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.
2. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. Uit de uitspraak van 30 januari 2026 (in de zaak NL26.3711) volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, rechtmatig was. Daarom is bij de beoordeling van de rechtmatigheid van het voortduren van de maatregel van bewaring slechts de periode van belang sinds het moment van het sluiten van dat onderzoek op 27 januari 2026. De in
deze uitspraak te toetsen periode loopt dus van 27 januari 2026 tot 2 maart 2026.
Zicht op uitzetting
3. Eiser voert aan dat er in zijn concrete geval geen zicht op uitzetting naar Algerije binnen een redelijke termijn. Er is ondanks veelvuldig rappelleren nog altijd geen laissez-passer (lp) afgegeven terwijl de aanvraag op 31 december is ingediend. In de vorige uitspraak is geoordeeld dat eiser nog maar relatief kort in bewaring zat zodat verweerder meer tijd gegund zou moeten worden. Als verweerder de autoriteiten niet op de hoogte heeft gebracht van de maatregel van bewaring valt niet in te zien waarom er meer tijd gegund zou moeten worden. Als verweerder de autoriteiten wel op de hoogte heeft gebracht zijn zij er kennelijk niet toe bereid om in dit concrete geval over te gaan tot afgifte van een lp ondanks de opgelegde bewaringsmaatregel.
4. De rechtbank stelt voorop dat (sinds december 2023) in zijn algemeenheid zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn naar Algerije wordt aangenomen. De rechtbank verwijst in dit verband naar de uitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 6 mei 2024 (ECLI:NL:RVS:2024:1892), 15 juli 2024 (ECLI:NL:RVS:2024:2842) en 27 februari 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:722). De rechtbank ziet ook ten aanzien van eiser persoonlijk geen aanleiding om aan te nemen dat het zicht op uitzetting ontbreekt. De rechtbank stelt voorop dat verweerder de autoriteiten van Algerije niet op de hoogte hoeft te stellen van de bewaring van eiser. Wel heeft verweerder in de te toetsen periode meermaals gerappelleerd bij de Algerijnse autoriteiten, waar de op 31 december 2024 voor eiser ingediende lp-aanvraag nog in behandeling is. Hiermee kan langere tijd gemoeid zijn. Nog steeds geldt dat niet is gebleken dat de Algerijnse autoriteiten te kennen hebben gegeven dat zij ten behoeve van eiser geen lp zullen afgeven of dat zij niet (meer) willen meewerken aan de terugkeerprocedure. Hierbij betrekt de rechtbank (nogmaals) dat betrokkene niet wil meewerken aan het bevestigen van zijn identiteit. Dat eiser weigert mee te werken aan het vaststellen van zijn identiteit, en daarmee dus ook aan zijn uitzetting, komt voor zijn rekening en risico. De rechtbank volgt eiser dus niet in zijn standpunt dat het zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn ontbreekt. De beroepsgrond slaagt niet.
Ambtshalve toetsing\
5. De rechtbank overweegt tot slot dat zij, zoals blijkt uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie (het Hof) van 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858, gehouden is ambtshalve de rechtmatigheidsvoorwaarden van de maatregel van bewaring te toetsen. Ook met inachtneming van deze ambtshalve toetsing ziet de rechtbank geen grond
voor het oordeel dat het voortduren van de maatregel van bewaring sinds 27 januari 2026 tot het moment van sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was. Er is ook niet gebleken dat het familie- en gezinsleven van eiser of het beginsel van non-refoulement zich verzetten tegen eisers verwijdering (zoals bedoeld in het arrest Adrar van het Hof van 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647).
Conclusie en gevolgen
Beslissing
6. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
De rechtbank:
Deze uitspraak is gedaan door mr. E.C. Harting, rechter, in aanwezigheid van mr.B.C.M. Burger, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.