uitspraak van de enkelvoudige kamer van
[eiser], eiser
en
de minister van Asiel en Migratie.
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank de ontvankelijkheid van het beroep. Eiser heeft (te laat) beroep ingesteld tegen het bestreden besluit van 30 juli 2025, waarmee de minister zijn bezwaar niet-ontvankelijk heeft verklaard.
Omdat het beroep kennelijk niet-ontvankelijk is, doet de rechtbank uitspraak zonder zitting.
Beoordeling door de rechtbank
2. Het beroep is kennelijk niet-ontvankelijk. De rechtbank legt hierna uit waarom zij tot dit oordeel komt.
Heeft eiser het beroep tijdig ingediend?
3. Eiser betoogt dat het te laat indienen van zijn beroep verschoonbaar is. Eiser heeft de minister op 5 juni 2025 laten weten dat hij naar Thailand zou vertrekken. Eiser is naar Thailand gegaan om aan te tonen dat zijn relatie gelijkwaardig is aan een huwelijk. Eiser heeft van de minister op 17 juni 2025 toezegging gekregen dat hij tot het moment van de beslissing de tijd kreeg om aanvullende documenten in te dienen. Eiser trof op 5 september 2025 – bij terugkomst van zijn reis – het bestreden besluit van 30 juli 2025 aan. Hierdoor kon eiser niet binnen de gestelde termijn beroep indienen.
Op grond van artikel 69, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000, gelezen in samenhang met artikel 6:8 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), moet een beroepschrift worden ingediend binnen vier weken nadat een besluit is bekendgemaakt. Het niet tijdig indienen van een bezwaar- of beroepschrift kan niet aan de indiener worden toegerekend als deze daarvan geen verwijt kan worden gemaakt. Dat is in elk geval zo als moet worden vastgesteld dat er een duidelijke verhindering voor de indiener was om tijdig bezwaar te maken of beroep in te stellen. Daarnaast biedt de term redelijkerwijs in artikel 6:11 van de Awb het bestuursorgaan en de bestuursrechter enige ruimte om ook in gevallen waarin sprake is van slechts geringe verwijtbaarheid met betrekking tot de termijnoverschrijding, deze niet aan de indiener toe te rekenen. Of sprake is van geringe verwijtbaarheid is afhankelijk van de omstandigheden van het geval.
Eisers betoog slaagt niet. Het bestreden besluit is gelet op artikel 3:41, eerste lid, van de Awb op juiste wijze aan eiser bekendgemaakt op 30 juli 2025 door toezending van het besluit naar eisers adres. Eiser heeft pas op 10 september 2025, twee weken te laat, beroep ingesteld. Het feit dat eiser na het indienen bezwaar tegen de afwijzing van een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv-aanvraag) voor langere tijd naar Thailand is vertrokken, komt voor de rekening van eiser. Dat dit voor zijn huwelijk was – wat volgens eiser van belang is voor zijn zaak – maakt dit niet anders. Daarbij komt dat eiser geen toestemming heeft gekregen van de minister voor uitstel van het indienen van de gronden Het ligt op de weg van eiser om ervoor te zorgen dat zijn zaken tijdens zijn afwezigheid goed geregeld werden, zeker omdat hij in afwachting was van een beslissing op bezwaar. Er kan in dit geval dan ook niet worden gesproken van persoonlijke omstandigheden op grond waarvan eiser geen verwijt van de te late indiening kan worden gemaakt.
Conclusie en gevolgen
4. Gelet op het voorgaande is het beroep kennelijk niet-ontvankelijk. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep niet-ontvankelijk.
Deze uitspraak is gedaan door mr. I.A.M. van Boetzelaer - Gulyas, rechter, in aanwezigheid van S. Voolstra, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de datum van verzending verzet worden gedaan bij de rechtbank. De indiener van het verzetschrift kan daarbij vragen in de gelegenheid te worden gesteld over het verzet te worden gehoord.