RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], V-nummer: [nummer], eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.6852
(gemachtigde: mr. H.E. Visscher),
en
(gemachtigde: mr. C.W.M. van Breda).
Procesverloop
Met het besluit van 6 februari 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiser tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd (asielaanvraag) niet in behandeling genomen omdat Frankrijk verantwoordelijk is voor de behandeling ervan.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Hij heeft tevens de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.
De rechtbank heeft het beroep, samen met het verzoek om een voorlopige voorziening (NL26.6853), op 25 maart 2026 op zitting behandeld. Eiser en zijn gemachtigde zijn met bericht van verhindering niet verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
Eiser heeft de Nigeriaanse nationaliteit en is geboren op [geboortedatum] 1991. Eiser heeft op 16 december 2025 een asielaanvraag in Nederland ingediend.
Uit onderzoek in Eurodac is gebleken dat eiser op 17 april 2023 in Frankrijk een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend. Op 19 januari 2026 heeft Nederland aan Frankrijk verzocht om eiser terug te nemen op grond van artikel 18, eerste lid en onder b, van Verordening (EU) nr. 604/2013 (Dublinverordening). Frankrijk heeft dit terugnameverzoek op 30 januari 2026 op die grondslag aanvaard.
Totstandkoming van het besluit
2. Met het bestreden besluit heeft verweerder de asielaanvraag van eiser met toepassing van artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) niet in behandeling genomen, omdat Frankrijk op grond van de Dublinverordening verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. Verweerder stelt zich op het standpunt dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij overdracht aan Frankrijk een reëel risico loopt op een met artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (Handvest) strijdige behandeling. Ook heeft eiser volgens verweerder geen andere redenen aannemelijk gemaakt die aanleiding geven om zijn asielaanvraag in Nederland in behandeling te nemen.
De beroepsgronden van eiser
3. Eiser stelt zich op het standpunt dat verweerder zijn asielaanvraag op grond van 17 van de Dublinverordening aan zich had moeten trekken. Eiser voert hiertoe aan dat hij veel heeft meegemaakt, dat dit diepe sporen op hem heeft achtergelaten en dat hij eindelijk rust heeft gevonden in Nederland. Eiser heeft in Frankrijk niemand op wie hij kan leunen. Overdracht aan Frankrijk getuigt dan ook van onevenredige hardheid.
De beoordeling van de beroepsgronden
4. Op grond van artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening in verbinding met paragraaf C2/5, tweede gedachtestreepje (onder ‘discretionaire bepalingen’), van de Vreemdelingencirculaire (Vc) trekt verweerder een asielaanvraag onverplicht aan zich indien bijzondere, individuele omstandigheden maken dat de overdracht van de vreemdeling aan de voor de behandeling van het verzoek om internationale bescherming verantwoordelijke lidstaat van een onevenredige hardheid getuigt. In paragraaf C2/5 van de Vc staat verder dat verweerder terughoudend gebruik maakt van de bevoegdheid om het verzoek om internationale bescherming te behandelen op grond van artikel 17 van de Dublinverordening, als Nederland daartoe op grond van de Dublinverordening niet verplicht is.
De rechtbank stelt voorop dat tussen partijen niet in geschil is dat ten aanzien van Frankrijk van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. Dit betekent dat er vanuit mag worden gegaan dat Frankrijk bij de behandeling van asielzoekers zijn internationale verplichtingen zal nakomen. Ook betekent dit dat verweerder er van mag uitgaan dat Frankrijk dezelfde medische verzorgingsmogelijkheden heeft als Nederland. De door eiser aangevoerde persoonlijke omstandigheden kunnen daarom op zichzelf niet leiden tot het oordeel dat er sprake is van bijzondere, individuele omstandigheden die maken dat de overdracht van eiser aan Frankrijk van een onevenredige hardheid getuigt. Dat zou bijvoorbeeld anders kunnen zijn als eiser aannemelijk maakt dat hij al eerder slecht behandeld is in Frankrijk, dat hij psychische klachten heeft en dat die klachten zullen verergeren bij overdracht. Daarvan is in dit geval echter niet gebleken. Zo wijst verweerder er terecht op dat eiser niet heeft onderbouwd dat hij met mentale problemen kampt of dat de eventueel benodigde (psychologische) steun niet aanwezig is in Frankrijk. De enkele stelling dat eiser veel heeft meegemaakt, dat dit diepe sporen op hem heeft achtergelaten en dat hij in Nederland rust ervaart is daartoe onvoldoende. Ook heeft eiser niet gesteld, dan wel aannemelijk gemaakt dat het om medische redenen noodzakelijk of aangewezen is dat hij voor zijn klachten in Nederland wordt onderzocht of behandeld.
Gelet op het voorgaande heeft verweerder geen grond hoeven zien om de asielaanvraag van eiser onverplicht aan zich te trekken op grond van artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening, in verbinding met paragraaf C2/5, tweede gedachtestreepje (onder ‘discretionaire bepalingen’), van de Vc. De beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
5. De beroepsgrond slaagt niet. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Duijf, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Bent u het niet eens met deze uitspraak?
Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.