ECLI:NL:RBDHA:2026:8817

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 13 april 2026 op het verzet van

[kind1] ,

[kind2]

de minister van Asiel en Migratie, geopposeerde

(gemachtigde: mr. Ö. Sari).

Inleiding

Opposante heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.

Bij uitspraak van 2 maart 2026 heeft deze rechtbank en zittingsplaats het beroep zonder zitting kennelijk ongegrond verklaard.

Opposante heeft tegen de uitspraak van 2 maart 2026 (hoger) beroep ingesteld bij de Afdeling. Tevens heeft zij gevraagd de voorlopige voorzienig te treffen om de behandeling van dit (hoger) beroep in Nederland te mogen afwachten. Omdat tegen de uitspraak van 2 maart 2026 geen hoger beroep kan worden ingesteld en slechts het rechtsmiddel verzet openstaat, heeft de Afdeling de e-mail van opposante van 15 maart 2026 als verzet doorgestuurd naar deze rechtbank en zittingsplaats.

Bij uitspraak van de voorzieningenrechter van deze rechtbank en zittingsplaats van 31 maart 2026 heeft de voorzieningenrechter het verzoek om een voorlopige voorziening toegewezen en bepaald dat verzoekster, thans opposante, niet mag worden overgedragen aan Franrijk totdat is beslist op het verzet.

In deze uitspraak beslist de rechtbank op dat verzet.

De rechtbank heeft het verzet op 9 april 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: opposante en de gemachtigde van geopposeerde. De rechtbank heeft het onderzoek vervolgens gesloten.

Beoordeling door de rechtbank

2. De rechtbank heeft in de beroepszaak uitspraak gedaan zonder zitting. Artikel 8:54 van de Awb biedt die mogelijkheid als het eindoordeel buiten redelijke twijfel staat. In de uitspraak van 2 maart 2026 staat dat de reden hiervoor is dat de rechtbank oordeelt dat ten aanzien van Frankrijk kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Verder heeft de rechtbank in deze uitspraak overwogen dat de minister in de omstandigheid dat eiseres in Frankrijk is verkracht geen aanleiding heeft hoeven zien om de asielaanvraag in het kader van artikel 17 van de Dublinverordening aan zich te trekken, dat het beroep op het arrest Tarakhel niet slaagt omdat onvoldoende is gebleken van kwetsbaarheid als bedoeld in dat arrest en dat de minister de belangen van de minderjarige kinderen voldoende bij de besluitvorming heeft betrokken.

3. Opposante voert in verzet aan dat geopposeerde de normale Dublin wetgeving niet heeft gevolgd bij het nemen van de beslissing op haar (asiel)aanvraag en dat geopposeerde het medische dossier van opposante niet heeft onderzocht of beoordeeld. Opposante verzoekt de rechtbank haar medische dossier te herzien, omdat opposante ziek is en momenteel niet naar Frankrijk kan worden overgebracht. Opposante heeft een overzicht van journaalregels uit het medisch dossier van haarzelf en haar jongste kind overgelegd.

Verder voert opposante aan dat zij een bewijs van de brief heeft die zij in Franrijk van de Franse autoriteiten heeft gekregen, waarin haar is verzocht het land te verlaten. Opposante stelt dat zij dit bewijs aanvankelijk niet aan de rechtsbank heeft overgelegd, maar heeft dat die brief in deze procedure alsnog overgelegd.

4. De rechtbank overweegt als volgt.

Verzet, als bedoeld in artikel 8:55 van de Awb, gaat uitsluitend over de vraag of de rechtbank ten onrechte tot behandeling van de zaak zonder zitting is overgegaan wegens de kennelijke uitkomst van - in dit geval - het beroep van opposante. Als in verzet argumenten naar voren worden gebracht die in het geval van een normale behandeling ook nog hadden kunnen worden aangevoerd, moet worden beoordeeld of hierdoor twijfel ontstaat over de uitkomst. Zo ja, dan moet de verzetsrechter het verzet gegrond verklaren zodat nader onderzoek kan plaatsvinden.

Uit de door opposante overgelegde brief van de Franse autoriteiten van 29 oktober 2024, waaruit volgt dat eiseres de opvang in Bourges moest verlaten, en het overzicht van journaalregels uit het medische dossier van opposante en haar jongste kind, kan niet worden afgeleid dat in het geval van eiseres ten aanzien van Frankrijk niet van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. Dit betekent dat wat opposante in verzet heeft aangevoerd, geen grond biedt voor twijfel aan de juistheid van de uitkomst van de uitspraak van 2 maart 2026. Dit leidt daarom ook niet tot de conclusie dat eiseres voorafgaand aan die uitspraak door de rechtbank had moeten worden gehoord. De niet nader onderbouwde stelling dat geopposeerde zich niet aan Dublinverordening zou hebben gehouden, kan opposante niet baten. Hiervan is de rechtbank namelijk niet gebleken.

Conclusie en gevolgen

Beslissing

Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.