ECLI:NL:RBDHA:2026:9332

1. De procedure

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding van 29 augustus 2024 met producties,- de conclusie van antwoord met producties,- de conclusie van repliek met producties,- de conclusie van dupliek,

- de akte uitlating producties van de zijde van TUI.

Ten slotte is vonnis bepaald op vandaag.

2. De feiten

[passagier 1] uit [woonplaats 1], [passagier 2] en [passagier 3] uit [woonplaats 2] (hierna de passagiers) hadden voor 12 september 2022 een boeking voor vlucht OR 377 van TUI van Amsterdam Schiphol naar Curaçao Aeropuerto Hato. Deze vlucht maakt onderdeel uit van de rotatievlucht Amsterdam – Curaçao – Bonaire – Amsterdam.

Vlucht OR 377 is door TUI met een vertraging van 5 uur en 34 minuten uitgevoerd.

3. Het geschil

SAR vordert - samengevat - veroordeling van TUI tot betaling van € 2.070,00, vermeerderd met rente en kosten.

SAR legt aan haar vordering ten grondslag dat Europese regelgeving en jurisprudentie, meer in het bijzonder de EU-verordening 261/2004 (hierna; de Verordening) en de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie, haar recht geeft op een vergoeding van € 600,- per persoon in verband met de opgelopen vertraging van de vlucht van Amsterdam naar Curaçao. Het vertragen van een vlucht om economische redenen is geen buitengewone omstandigheid. Omdat betaling uitbleef heeft SAR kosten moeten maken die worden begroot op € 270,-. Daarnaast is TUI de wettelijke rente verschuldigd.

TUI voert verweer. TUI concludeert tot niet-ontvankelijkheid van SAR, dan wel tot afwijzing van de vorderingen, met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van SAR in de kosten van deze procedure. Kort gezegd stelt TUI dat de gestelde cessie van de vorderingen van de passagiers aan SAR niet rechtsgeldig is. Daarnaast verweert TUI zich dat de Passagiers zich niet tijdig hebben gemeld conform artikel 3 van de Verordening, zodat niet vaststaat dat de Verordening van toepassing is. Tot slot stelt TUI dat de vertraging het gevolg is van een buitengewone omstandigheid en dat ondanks het treffen van redelijke maatregelen de vertraging niet voorkomen had kunnen worden in de zin van artikel 5 lid 3 van de Verordening.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

4. De beoordeling

TUI heeft als verweer aangevoerd dat de akten van cessie van de passagiers aan SAR niet rechtsgeldig zijn, omdat gesteld noch gebleken is wie de passagiers zijn en dat zij een vorderingsrecht hebben. De kantonrechter volgt dit verweer niet. Anders dan TUI heeft aangevoerd zijn in productie 1 bij dagvaarding drie akten van cessie overgelegd waaruit blijkt dat de passagiers hun gestelde vorderingsrecht overdragen aan SAR. Daarnaast blijkt uit de overgelegde reisbescheiden dat de passagiers een boeking hadden voor de vlucht OR 377 van 12 september 2022 van Amsterdam naar Curaçao. Hoewel een en ander niet direct duidelijk en expliciet in de dagvaarding is benoemd volgt dit wel uit de overgelegde producties waarnaar verwezen wordt.

Toepasselijkheid van de Verordening

Tui heeft als meest verstrekkende verweer aangevoerd dat de Verordening niet van toepassing is omdat SAR niet heeft gesteld dat de passagiers zich conform artikel 3 (werkingssfeer) van de Verordening tijdig bij de gate hebben gemeld. Hoewel TUI op zich gelijk heeft dat SAR niet heeft gesteld dat de passagiers op tijd waren zal de kantonrechter dit verweer toch passeren. De betreffende voorwaarde waarop TUI een beroep doet is geen vereiste voor de toepasselijkheid van de Verordening. In de Verordening staat immers dat de passagier zich tijdig moet melden bij de incheckbalie en niet bij de gate, zoals TUI heeft gesteld. Het is verder algemeen bekend dat het inchecken tegenwoordig reeds digitaal thuis kan plaatsvinden en de meeste reizigers dat ook (zullen) doen. Er is geen aanleiding om te veronderstellen dat het hier anders is gegaan.

Buitengewone omstandigheid

De Verordening en de daarop gebaseerde jurisprudentie beoogt de passagier als consument van door een luchtvaartmaatschappij aangeboden diensten bescherming te bieden tegen annulering van vluchten en de met annulering gelijkgestelde vertragingen, die een bepaalde tijdsduur overschrijden. Deze bescherming vertaalt zich in bepaalde gefixeerde schadevergoedingen en andere verplichtingen, zoals verzorging en, indien aan de orde, overnachtingen. Als uitgangspunt is de luchtvaartmaatschappij gehouden een bepaalde aan de vluchtafstand gerelateerde vergoeding aan de passagier te betalen in geval van een annulering van een vlucht of een vertraging van meer dan drie uur. Deze verplichting lijdt uitzondering, indien de luchtvaartmaatschappij zich met succes op een bijzondere omstandigheid kan beroepen, die als oorzaak voor de vertraging heeft te gelden.

Niet in geschil is dat de passagiers met een vertraging van meer dan drie uur op de eindbestemming zijn aangekomen. Dit betekent dat TUI de passagiers en nu dus SAR in beginsel moet compenseren. Dit is anders als TUI kan aantonen dat de vertraging het gevolg is geweest van een buitengewone omstandigheid.

Anders dan SAR heeft gesteld is de kantonrechter van oordeel dat TUI voldoende heeft aangetoond dat de vertraging van het betreffende vliegtuig was gelegen in de lange wachtrijen op de luchthaven Schiphol in de zomer van 2022, die het gevolg waren van een ernstig tekort aan beveiligingspersoneel. Dit blijkt uit de overgelegde verklaring van 17 september 2022 van de Station Operation Coördinator en de nieuwsberichten die over de lange wachtrijen zijn uitgebracht. Het gevolg was dat er lange wachtrijen voor de veiligheidscontrole ontstonden, wachtrijen die zich zelfs tot ver buiten het luchthavengebouw van Schiphol uitstrekten. TUI heeft vervolgens besloten het boarden uit te stellen en te wachten op de passagiers. Drie uur na het geplande vertrek van de vlucht, had de helft van de passagiers zich nog niet gemeld. Om de passagiers als nog in de gelegenheid te stellen hun vlucht te halen is de route van de vlucht gewijzigd. Omdat de luchthaven van Bonaire niet 24 uur per dag open is, is besloten daar eerst heen te vliegen en dan pas naar Curaçao. Uiteindelijk moest de vlucht wel vertrekken omdat als TUI nog langer zou wachten, de bemanning uit de uren zou lopen. TUI heeft uiteindelijk niet op alle passagiers gewacht, maar is met een vertraging van 4 uur en 54 minuten vertrokken. Deze vertraging heeft het vliegtuig niet meer kunnen inlopen. Weliswaar had Schiphol voor de maanden juni, juli en augustus 2022 nog gevraagd om vluchten te annuleren, maar voor de maand september 2022 waren geen beperkingen opgelegd. De kantonrechter is daarom van oordeel dat het ontbreken van voldoende beveiligingspersoneel op de luchthaven Schiphol ten tijde van de betreffende vlucht OR 377 op 12 september 2022 als een buitengewone omstandigheid is aan te merken, waarop TUI zich kan beroepen. Het tekort aan beveiligingspersoneel was een uitzonderlijk gevolg van een uitzonderlijke situatie (de corona-epidemie) en staat in een zodanig ver verwijderd verband van de normale situatie, dat een luchthaven wel over voldoende beveiligingspersoneel beschikt, dat een en ander niet meer als inherent aan de uitoefening van het luchtvaartbedrijf is aan te merken. Vast staat dat TUI geen invloed kon uitoefenen op de wachtrijen op Schiphol en dat zij heeft geprobeerd de vlucht zo snel mogelijk uit te voeren.

De stelling van SAR dat het vliegtuig in de dagen voorafgaand aan de vlucht van 12 september 2022 continu te laat was kan buiten beschouwing blijven, omdat niet gesteld of onderbouwd is dat het vliegtuig op 12 september 2022 vertraagd was door een te laat binnenkomende vlucht. Bovendien heeft TUI dit betwist en gesteld dat het vliegtuig tijdig gereed stond.

Redelijke maatregelen getroffen

Omdat sprake is van een buitengewone omstandigheid heeft de kantonrechter vervolgens te beoordelen of TUI redelijke maatregelen heeft getroffen om de vertraging voor de passagiers te beperken. De kantonrechter volgt SAR niet in haar betoog dat de keuze van TUI om te wachten op de Passagiers een beslissing van de luchtvaartmaatschappij is en zij daarom invloed kon uitoefenen op de vertraging. Met TUI is de kantonrechter van oordeel dat in de gegeven omstandigheden op Schiphol het tijdig vertrekken vanuit Amsterdam boven het belang van de passagiers om vervoerd te kunnen worden, indruist tegen de doelstellingen van de Verordening, namelijk het bieden van een hoog niveau van consumentenbescherming. Daarbij komt dat SAR niet gesteld heeft dat de passagiers wel op tijd (de oorspronkelijke boarding tijd) bij de gate waren. Indien TUI tijdig was vertrokken hadden de passagiers hun vlucht gemist en daarmee hun vakantie in het water zien vallen. Dat heeft TUI weten te voorkomen door zo lang mogelijk te wachten. Hierbij moest zij een keuze maken tussen vertrekken met een nagenoeg leeg vliegtuig en met achterlating van een zeker aantal passagiers (die dan later alsnog vervoerd zouden moeten worden), waarbij de bagage van deze passagiers niettemin uit het ruim verwijderd moest worden (hetgeen ook tijd in beslag neemt), terwijl TUI ook rekening diende te houden met de passagiers van de terugvlucht van de betreffende rotatievlucht. In dit geval heeft TUI een afgewogen keuze gemaakt door op missende passagiers te wachten en vervolgens de rotatievlucht zodanig uit te voeren dat ook voor de passagiers met bestemming Bonaire en Curaçao, alsmede voor de passagiers op de retourvlucht naar Amsterdam de vertraging beperkt bleef tot slechts iets meer dan 5 uur.

Het voorgaande leidt tot de slotsom dat de vordering en de nevenvorderingen van SAR zullen worden afgewezen.

SAR is in het ongelijk gesteld en moeten daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van TUI worden begroot op:

- salaris gemachtigde

€

434,00

(2 punten × € 217,00)

- nakosten

€

108,500

(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing)

Totaal

€

542,50

5. De beslissing

wijst de vorderingen van SAR af,

veroordeelt SAR in de proceskosten van € 542,50, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als SAR niet tijdig aan de veroordeling voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.

Dit vonnis is gewezen door mr. N.F.H. van Eijk en in het openbaar uitgesproken op 21 april 2026.