RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], V-nummer: [v-nummer], eiser
de minister van Asiel en Migratie, de minister
Zittingsplaats Zwolle
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.19045
(gemachtigde: mr. H.T. Gerbrandy),
en
(gemachtigde: mr. K. Diender).
Procesverloop
Bij besluit van 6 april 2026 (het bestreden besluit) heeft de minister aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
Partijen hebben ingestemd met het schriftelijk uitwisselen van standpunten. Eiser heeft op 13 april 2026 gronden van beroep ingediend. De minister heeft op 16 april 2026 een verweerschrift ingediend.
De rechtbank heeft vervolgens het onderzoek gesloten op 16 april 2026 om 17:01 uur.
Overwegingen
1. Eiser stelt van Marokkaanse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 2007.
2. In de maatregel van bewaring heeft de minister overwogen dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De minister heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, eerste, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser:3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;3i. te kennen heeft gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan zijn verplichting tot terugkeer;en als lichte gronden vermeld dat eiser:4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
3. Eiser heeft de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd niet betwist. Naar het oordeel van de rechtbank zijn deze gronden in beginsel voldoende om de maatregel te kunnen dragen.
4. Eiser betwist dat hij kwetsbaar is en vatbaar is vooruitbuiting, zoals de minister stelt in de maatregel van bewaring. De minister had beter moeten onderzoeken of eiser niet beter af is met een lichter middel en daadwerkelijke hulpverlening. De minister motiveert onvoldoende welke hulp en steun eiser in vreemdelingenbewaring krijgt als kwetsbare vreemdeling.
5. Bij de beantwoording van de vraag of de minister met toepassing van een lichter middel had moeten volstaan, beoordeelt de rechtbank of de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat geen andere afdoende maar minder dwingende maatregelen dan de inbewaringstelling doeltreffend konden worden toegepast. De rechtbank is van oordeel dat de minister zich, gelet op de niet bestreden omstandigheden die aan de maatregel van bewaring ten grondslag zijn gelegd, terecht op het standpunt heeft gesteld dat in dit geval geen andere afdoende, maar minder dwingende maatregelen dan de inbewaringstelling doeltreffend konden worden toegepast. De minister heeft in het verweerschrift terecht opgemerkt dat eiser niet in bewaring is gesteld omdat hij kwetsbaar is en vatbaar voor uitbuiting en deze maatregel in het verlengde daarvan zou zijn opgelegd omdat eiser hulp en
ondersteuning behoeft. Eiser is in bewaring gesteld omdat er sprake is van een
onttrekkingsrisico. De minister heeft hierbij kunnen betrekken dat eiser kenbaar heeft gemaakt dat hij niet wenst terug te keren naar Marokko en dat hij naar Spanje zal gaan als hij de kans krijgt. Een lichter middel kan daarom niet doeltreffend worden toegepast. In de maatregel is verwezen naar de medische dienst die aanwezig is in het detentiecentrum die kan beoordelen in hoeverre eiser medische zorg nodig heeft. Van detentieongeschiktheid is niet gebleken. Deze beroepsgrond slaagt niet.
7. Ook ambtshalve ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de maatregel van bewaring tot aan het moment van het sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig is geweest.
6. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. R.P. van Eerde, rechter, in aanwezigheid van F.E. Siblesz, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.