RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam 1] , eiseres,
de minister van Asiel en Migratie,
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummers: NL26.12128 en NL26.13071
V-nummer: [nummer 1] ,
en
[naam 2] , eiser,
V-nummer: [nummer 2] ,
mede namens hun minderjarige kinderen
[naam 3] ,
V-nummer: 297.181.8982
en
[naam 4] ,
V-nummer: [nummer 4] ,
gezamenlijk: eisers,
(gemachtigde: mr. M. Pater)
en
(gemachtigde: mr. B.W. Zagers).
Procesverloop
1. Bij besluiten van 26 februari 2026 en 4 maart 2026 (de bestreden besluiten) heeft de minister de termijn voor de overdracht van eisers aan Frankrijk verlengd op grond van artikel 29, tweede lid, van de Dublinverordening.
Eisers hebben tegen de bestreden besluiten beroep ingesteld.
De rechtbank heeft het beroepen op 21 april 2026 op zitting behandeld. Ter zitting is de gemachtigde van de minister verschenen. Eisers en hun gemachtigde zijn met bericht van verhindering niet verschenen.
Overwegingen
1. Eisers hebben op 12 juli 2025 in Nederland asiel aangevraagd. De minister heeft de asielaanvragen bij besluiten van 29 oktober 2025 (het overdrachtsbesluit) niet in behandeling genomen omdat Frankrijk op grond van de Dublinverordening verantwoordelijk is. Hieraan ligt ten grondslag dat uit Eurodac is gebleken dat eisers op 10 januari 2024 in Frankrijk al een asielaanvraag hebben gedaan. De minister heeft daarom op 4 september 2025 de Franse autoriteiten verzocht om eisers terug te nemen op grond van artikel 18, eerste lid en onder d, van de Dublinverordening. Op 18 september 2025 zijn de Franse autoriteiten hiermee akkoord gegaan.
2. Eisers hebben beroep ingesteld tegen de overdrachtsbesluiten van 29 oktober 2025. Deze beroepen zijn door deze rechtbank en zittingsplaats bij uitspraak van 9 februari 2026 gegrond verklaard met instandlating van de rechtsgevolgen.
3. De minister heeft op 3 maart 2026 een bericht verzonden naar de Franse autoriteiten waarin hij aangeeft dat de geplande overdracht van diezelfde dag is afgelast, omdat eisers zich niet hebben gemeld. Op 4 maart 2026 heeft de minister de Franse autoriteiten bericht dat de overdrachtstermijn is verlengd tot 18 maanden op grond van artikel 29, tweede lid, van de Dublinverordening omdat de overdracht niet binnen de overdrachtstermijn kan plaatsvinden vanwege de omstandigheid dat eisers zijn verdwenen.
4. Op 26 februari en 4 maart 2026 heeft de minister de gemachtigde van eisers er schriftelijk van op de hoogte gesteld dat de overdrachtstermijn is verlengd overeenkomstig artikel 29, tweede lid, van de Dublinverordening omdat eisers met onbekende bestemming zijn vertrokken. Hierbij heeft de minister aangegeven dat het verlengen van de overdrachtstermijn moet worden aangemerkt als een voor beroep vatbaar besluit en dat hiertegen binnen 1 week beroep kan worden ingesteld bij de rechtbank.
5. Eisers hebben beroep ingesteld tegen de verlengingsbesluiten van 26 februari en 4 maart 2026.
De beoordeling door de rechtbank
6. Eisers vinden dat de minister onvoldoende heeft onderbouwd dat zij met onbekende bestemming zouden zijn vertrokken. Er is geen informatie van het COa of andere informatie bijgevoegd. Eisers vinden verder dat de minister onvoldoende heeft onderbouwd dat sprake is van onderduiken. Eisers verwijzen hiervoor naar het arrest Jawo van het Hof van Justitie. Door de minister is niet onderbouwd waaruit volgt dat eisers doelbewust buiten het bereik van de nationale autoriteiten wilden blijven. Eisers stellen verder dat zij niet langer welkom waren op het AZC en dat zij de opvang moesten verlaten. Eiseres verblijft in de kerk en is in contact met VluchtelingenWerk Nederland. Dat eisers met onbekende bestemming zijn vertrokken is dan ook niet juist.
7. De rechtbank overweegt als volgt.
8. Op grond van artikel 29, eerste lid, van de Dublinverordening komt de verplichting voor de verantwoordelijke lidstaat om een vreemdeling over te nemen of terug te nemen te vervallen, als de overdracht niet plaatsvindt binnen de gestelde termijn van zes maanden. De verantwoordelijkheid voor de behandeling van de asielaanvraag van die vreemdeling gaat dan over op de verzoekende lidstaat. De termijn van overdracht van de vreemdeling kan tot maximaal achttien maanden worden verlengd als de vreemdeling onderduikt.
9. De Afdeling heeft in de uitspraak van 14 december 2022 overwogen dat uit het arrest Jawo van het Hof van Justitie van de Europese Unie volgt dat artikel 29, tweede lid, van de Dublinverordening zo moet worden uitgelegd dat een vreemdeling “onderduikt” als deze persoon doelbewust ervoor zorgt dat hij buiten het bereik blijft van de nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de overdracht om deze overdracht te voorkomen. Dat is het geval wanneer die overdracht niet kan worden uitgevoerd omdat de vreemdeling de hem toegekende woonplaats heeft verlaten zonder de bevoegde nationale autoriteiten van zijn afwezigheid op de hoogte te brengen, op voorwaarde dat hij werd geïnformeerd over zijn verplichtingen. Als hiervan sprake is, dan is het aan de vreemdeling om aannemelijk te maken dat hij niet de bedoeling had om de overdracht te voorkomen.
10. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister terecht aangenomen dat sprake is van onderduiken. De rechtbank stelt vast dat uit het dossier blijkt dat een overdracht aan Frankrijk was gepland op 3 maart 2026. De minister heeft verder in het briefverweer toegelicht dat uit informatie van de DT&V blijkt dat eisers niet zijn verschenen bij de geplande vertrekgesprekken op 13 en 24 februari 2026. Op zitting heeft de gemachtigde van de minister aangegeven dat eisers in het vertrekgesprek van 17 februari 2026 zijn geïnformeerd over hun meldplicht. De rechtbank ziet geen aanleiding om te twijfelen hieraan en door eisers is evenmin aangevoerd dat zij niet op de hoogte waren van hun verplichtingen. Voorafgaand aan de zitting heeft de minister verder een printscreen overgelegd waaruit volgt dat eisers, onder meer vanwege het niet verschijnen op voornoemde vertrekgesprekken, op 26 februari 2026 met onbekende bestemming zijn geregistreerd. Niet is gebleken dat eisers de minister van hun afwezigheid op de hoogte hebben gebracht. De rechtbank ziet in de enkele stellingen dat eisers niet langer welkom waren in de opvang en dat eiseres in de kerk verblijft en in contact is met VluchtelingenWerk Nederland geen aanleiding voor een ander oordeel. Deze stellingen zijn door eisers niet nader onderbouwd en uit het dossier is evenmin gebleken dat eisers de opvang moesten verlaten. Eisers hebben dan ook niet aannemelijk gemaakt dat zij niet de intentie hadden om de overdracht te voorkomen. De minister mocht daarom concluderen dat eisers zich doelbewust buiten het bereik van de autoriteiten hebben gehouden om overdracht te voorkomen.
Conclusie en gevolgen
11. De minister heeft de uiterste overdrachtstermijn terecht verlengd. Het verlengingsbesluit blijft daarom in stand. Dit betekent dat het beroep ongegrond is en eisers geen vergoeding van hun proceskosten krijgen.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. R. Tesfai, rechter, in aanwezigheid van mr. P.C.J. Lindeijer, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
De uitspraak is openbaar en bekendgemaakt op:
Bent u het niet eens met deze uitspraak?
Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.