ECLI:NL:RBGEL:2022:7053, Rechtbank Gelderland, 06-12-2022, ARN 21/2171 e.v.

RECHTBANK GELDERLAND

Zittingsplaats Arnhem

uitspraak van de enkelvoudige belastingkamer van

[naam opposant] , te [woonplaats] , opposant

(gemachtigde: [gemachtigde] ),

de inspecteur van de Belastingdienst, kantoor Arnhem, geopposeerde.

Behandeling van het verzet

Voorgeschiedenis

1. Opposant heeft op 17 december 2020 pro forma bezwaar gemaakt tegen de navorderingsaanslagen inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (IB/PVV) en de navorderingsaanslagen inkomensafhankelijke bijdrage Zorgverzekeringswet over de jaren 2014 tot en met 2016.

2. Opposant heeft in zijn bezwaarschriften geen bezwaargronden vermeld. Om die reden heeft geopposeerde hem per brief in de gelegenheid gesteld de bezwaargronden voor 26 januari 2021 alsnog in te dienen. Vervolgens heeft geopposeerde die termijn op opposants verzoek verlengd tot 15 februari 2021 en daarna (per e-mail) tot 1 april 2021. Daarna heeft geopposeerde, nog voor het verstrijken van de laatste verlengingstermijn tot 1 april 2021, bij uitspraak op bezwaar van 12 maart 201, de bezwaren niet-ontvankelijk verklaard wegens het ontbreken van bezwaargronden.

3. Naar aanleiding van het beroep heeft geopposeerde zich nader op het standpunt gesteld dat hij de bezwaren ten onrechte niet-ontvankelijk had verklaard. Om die reden heeft geopposeerde de rechtbank verzocht de beroepen gegrond te verklaren en geopposeerde op te dragen opnieuw op de bezwaren te beslissen.

4. Opposant heeft de rechtbank in de beroepsfase verzocht om geopposeerde te veroordelen om in een integrale vergoeding van de gemaakte kosten van rechtsbijstand tijdens de bezwaar- en beroepsprocedures.

5. Bij uitspraak van 19 augustus 2021 heeft de rechtbank de beroepen kennelijk gegrond verklaard. De rechtbank heeft de zaken teruggewezen naar geopposeerde om inhoudelijke uitspraken op bezwaar te doen. Verder heeft de rechtbank geopposeerde veroordeeld in de kosten van de verleende rechtsbijstand in de beroepsfase, met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb). De rechtbank heeft daarbij de wegingsfactor op 0,5 gesteld, omdat de beroepen uitsluitend gericht zijn tegen de niet-ontvankelijkheidverklaring in de bezwaarfase. De rechtbank heeft het verzoek om een integrale proceskostenvergoeding afgewezen, omdat zij daarvoor geen grond aanwezig achtte.

Beoordeling van het verzet

6. Het verzet van geopposeerde ziet niet op hetgeen in de hoofdzaak is beslist, maar op de nevenbeslissing over de toegekende vergoeding voor de kosten van rechtsbijstand. Geopposeerde verzoekt om een integrale proceskostenvergoeding van in totaal € 23.484,23 (incl. btw), bestaande uit € 13.449,75 voor de gemaakte kosten tijdens de bezwaar – en beroepsprocedure. Opposant verzoekt de verzetrechter verder om geopposeerde te veroordelen om de integrale kosten tijdens de verzetprocedure te vergoeden, zijnde een bedrag van € 10.034,48.

7. Uit het arrest van de Hoge Raad van 9 april 2021 vloeit voort dat de verzetrechter de proceskostenveroordeling van de rechtbank in volle omvang beoordeelt.

Kosten bezwaarprocedure

8. De verzetrechter stelt voorop dat geopposeerde is opgedragen om opnieuw uitspraak op bezwaar te doen. Geopposeerde zal bij de uitspraak op bezwaar beslissen op het verzoek van opposant om de kosten van rechtsbijstand tijdens de bezwaarprocedure te vergoeden. De gronden van verzet, die inhouden dat de rechtbank ten onrechte geen proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase heeft toegekend, slagen daarom niet.

9. Opposant voert aan dat geopposeerde onzorgvuldig heeft gehandeld en bovendien dat hij de uitspraak op bezwaar van 12 maart 2021 heeft gehandhaafd tegen beter weten in. De gemachtigde van opposant heeft telefonisch contact opgenomen nadat het bezwaar niet-ontvankelijk was verklaard en uitgelegd dat er een uitstel was verleend tot 1 april 2021 voor het indienen van de bezwaargronden. Geopposeerde heeft onzorgvuldig gehandeld, omdat het verleende uitstel niet goed had geregistreerd. Geopposeerde heeft erkend dat hij het bezwaar ten onrechte niet-ontvankelijk had verklaard en liet weten dat hij dit aan de rechtbank zou berichten. De gemachtigde heeft voorgesteld om een nieuwe brief op te maken met een inhoudelijke uitspraak op bezwaar, maar geopposeerde wilde de uitspraak op bezwaar niet zelf herzien. Volgens opposant was dit een manier om de fout te corrigeren, hetgeen blijkt uit het arrest van de Hoge Raad van 25 november 2016. Volgens opposant heeft geopposeerde dan ook tegen beter weten in de uitspraak op bezwaar gehandhaafd.

10. De verzetrechter is van oordeel dat de rechtbank terecht heeft geoordeeld dat geen feitelijke grond bestaat voor een integrale proceskostenveroordeling. In de eerste plaats heeft geopposeerde niet in vergaande mate onzorgvuldig gehandeld. Weliswaar had geoposseerde beter moeten registreren dat hij tot 1 april 2021 uitstel had verleend voor het indienen van de bezwaargronden, maar geopposeerde heeft de fout onmiddellijk erkend en willen herstellen. Verder heeft geopposeerde niet tegen beter weten in de uitspraak op bezwaar gehandhaafd. Geopposeerde kon namelijk niet zelf de uitspraak op bezwaar herzien, want het is vaste rechtspraak dat de inspecteur geen tweede uitspraak op bezwaar mag doen. Geopposeerde kon om die reden niet ingaan op het verzoek van de gemachtigde van opposant om een nieuwe uitspraak op bezwaar op te stellen. Geopposeerde heeft de rechtbank op de hoogte gesteld van de gemaakte fout en dat was de enige manier om de fout te herstellen. Het arrest van de Hoge Raad van 25 november 2016 maakt het oordeel niet anders, aangezien dat handelt over de verschoonbaarheid van een termijnoverschrijding en niet over de vraag of het mogelijk is om een uitspraak op bezwaar met een nadere brief te herzien of te wijzigen.

11. De rechtbank heeft de proceskosten dan ook terecht berekend met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Zij heeft daarbij de wegingsfactor terecht op 0,5 gesteld, aangezien de beroepen uitsluitend zijn gericht tegen een niet-ontvankelijkverklaring.

Beslissing