ECLI:NL:RBGEL:2025:11727

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

(waarbij) de afbeelding (aldus) (telkens) een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en/of strekt tot seksuele prikkeling;

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gesteld dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het plegen van ontucht met een minderjarige (feit 1). Nu sprake is van ‘ontucht op afstand’, is vereist dat sprake is van voldoende interactie tussen verdachte en [minderjarige] (roepnaam: [naam] ). Dat is aan de orde. Verdachte heeft een concrete rol gespeeld in het feit dat [minderjarige] naaktfoto’s en -filmpjes van zichzelf heeft gemaakt en heeft gedeeld met hem.

Ook kan wettig en overtuigend bewezen worden dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het vervaardigen van, bezitten van, toegang verschaffen tot en het verwerven van kinderporno (feit 2). Verdachte stuurt erop aan dat [minderjarige] de afbeeldingen maakt en aan verdachte toestuurt, verdachte heeft deze afbeeldingen in zijn bezit gehad en hij heeft er toegang toe gehad. Verdachte had een regisserende rol ten aanzien van de naaktfoto’s en -filmpjes, zodat ook van het vervaardigen van kinderporno kan worden gesproken.

Ten slotte is wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het verzenden van naaktfoto’s en aftrekfilmpjes aan [minderjarige] , terwijl dit schadelijk is voor haar gezien haar jonge leeftijd (feit 3). Verdachte wist, maar in ieder geval moest vermoeden, dat [minderjarige] onder de 16 jaar was.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft bepleit dat de aan verdachte tenlastegelegde feiten niet wettig en overtuigend kunnen worden bewezen en dat hij moet worden vrijgesproken.

Ten aanzien van feit 1 is geen sprake van het plegen van ontucht mét iemand. Alleen als ‘enige voor het plegen of dulden van ontucht relevante interactie’ heeft plaatsgevonden, is daarvan sprake. Uit het dossier blijkt niet dat sprake was van een dergelijke interactie tussen verdachte en [minderjarige] . Mocht die interactie er wel zijn, dan moet uit de bewijsvoering bovendien blijken dat de verdachte enige concrete bemoeienis heeft gehad met de wijze waarop de minderjarige het verzoek tot het verzenden van naaktfoto’s en -filmpjes uitvoerde. Ook daarvan is geen sprake.

Ten aanzien van feit 2 is op de onderzochte apparaten van verdachte geen kinderporno aangetroffen. Verdachte had dus geen gegevensdrager in zijn bezit waarop kinderporno stond. Ook het vervaardigen, verwerven, bezitten en toegang verschaffen tot kinderporno kan niet worden bewezen, nu uit het dossier niet blijkt dat [minderjarige] een afbeelding heeft doorgestuurd. Indien dit wel zo zou zijn kan niet worden vastgesteld dat deze foto van seksuele aard is en ook niet dat de afgebeelde persoon een kennelijke leeftijd van onder de 18 jaar heeft.

Voor wat betreft feit 3, kan niet worden vastgesteld dat verdachte daadwerkelijk een foto van zijn ontblote geslachtsdeel naar [minderjarige] heeft verzonden. Ook dit feit kan dus niet wettig en overtuigend worden bewezen.

Beoordeling door de rechtbank

Ten aanzien van feit 1: het plegen van ontucht met [minderjarige]

Feitelijke handelingen

In de avond van 7 februari 2023 in [plaats 1] hoorde de pleegmoeder van [minderjarige] dat [minderjarige] fluisterde in de badkamer. Nadat [minderjarige] daarmee geconfronteerd werd, heeft de pleegmoeder haar telefoon afgepakt. Uit de applicatie Snapchat op de telefoon van [minderjarige] bleek dat zij contact had met ene [verdachte] uit Barneveld (de rechtbank begrijpt: verdachte). Uit spraakopnames bleek dat [minderjarige] en verdachte seksueel getint contact hadden en dat [minderjarige] , naaktfoto’s en -filmpjes aan verdachte heeft verzonden. Verdachte zou geweten hebben dat [minderjarige] 13 jaar oud was. De pleegvader heeft vervolgens aangifte gedaan.

[minderjarige] heeft hier zelf over verklaard dat zij op Snapchat sprak met een man. Er werden foto’s gemaakt en naar elkaar gestuurd. Dit betroffen foto’s van haar vagina en zijn piemel. Zij heeft meerdere foto’s van haar vagina verzonden. [verdachte] (de rechtbank begrijpt: verdachte) vroeg haar om foto’s van haar lichaam. Zij heeft deze foto’s thuis gemaakt. Het verschilde of dit om foto’s ging van haar blote vagina of met onderbroek. [minderjarige] heeft ook een foto van zijn piemel gekregen. Hij stuurde dat gewoon.

De telefoon van [minderjarige] is uitgelezen en daarop is een Snapchat gesprek aangetroffen tussen [minderjarige] en verdachte. Dit gesprek begon op 3 november 2022 en stopte op 8 februari 2023. De geluidsfragmenten in dit gesprek zijn beluisterd en deze luiden als volgt voor zover relevant.

5, Verdachte (10 december 2022 12.33.18 uur – 13.978 seconden):

Op dit geluidsbestand hoorde de verbalisant een mannenstem zeggen: ‘Ik vind het zo jammer he dat je al gedoucht hebt. Dat ik dat niet gewoon even kon zien. Ik ben heel benieuwd hoe jij onder de douche staat.’

Op dit geluidsbestand hoorde de verbalisant een mannenstem zeggen: "Weet ik niet lieve schat. Gisteren was ze gewoon weggegaan. Want ze had al een tijdje zitten luisteren toen ik met jou aan het babbelen was. En toen legde ik uit dat ik met een jong meisje aan het praten was. Van 13. En dan vond ze niet kunnen. Maar ik vond van wel. Ik zei uh, ik

ben gewoon vriendjes aan het maken. Ennuh zij ziet dat schijnbaar toch anders.

Schijnbaar werd het haar teveel. Dus heeft gewoon een enkeltje. Een enkeltje geboekt

met de trein en is ze gewoon weggegaan. Ennuh ik heb nog steeds niks van dr gehoord”

Ook zijn de volgende berichten tussen verdachte en [minderjarige] aangetroffen op haar telefoon:

Op grond van al het voorgaande stelt de rechtbank vast dat verdachte meermaals foto’s van [minderjarige] , waarvan verdachte wist dat zij destijds 13 jaar oud was, heeft ontvangen waarop haar (deels) ontblote geslachtsdelen te zien zijn. Uit de berichten van verdachte blijkt bovendien dat hij [minderjarige] ook meerdere keren zichzelf op beeld heeft zien vingeren.

Ontucht op afstand

De rechtbank ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of de uitlatingen en gedragingen van verdachte in het gesprek met [minderjarige] een strafbaar feit opleveren in de zin van artikel 247 Strafrecht (Sr), zoals ten laste is gelegd. De rechtbank overweegt hiertoe als volgt.

Uit het dossier blijkt dat het contact tussen verdachte en [minderjarige] enkel digitaal plaatsvond. Er heeft geen fysiek contact tussen hen beiden plaatsgevonden. De raadsman heeft gesteld dat geen sprake kan zijn van ontucht mét iemand, omdat er enkel sprake was van een digitale verbinding en er geen fysiek contact tussen verdachte en [minderjarige] heeft plaatsgevonden.

Vooropgesteld moet worden dat van het plegen van ontuchtige handelingen met iemand beneden de leeftijd van zestien jaren als bedoeld in artikel 247 Sr ook sprake kan zijn als geen lichamelijke aanraking tussen de dader en het slachtoffer heeft plaatsgevonden. Of in een zodanig geval de gedraging of gedragingen van de dader – al dan niet in hun onderlinge samenhang bezien – het plegen van ontuchtige handelingen met het slachtoffer opleveren, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Daarbij komt in bijzonder betekenis toe aan het antwoord op de vraag of en zo ja, in hoeverre tussen de dader en het slachtoffer voor het plegen of dulden van ontucht relevante interactie heeft plaatsgevonden. (vgl. HR 30 november 2004, ECLI:NL:HR:2004:AQ0950 r.o.v. 3.4). Er moet sprake zijn van een zodanige interactie dat kan worden gesproken van het plegen van ontucht ‘met’ iemand. (vgl. HR 27 oktober 2020, ECLI:NL:HR:2020:1675). Daarvan kan sprake zijn als de dader enige concrete bemoeienis heeft gehad met de wijze waarop het slachtoffer het verzoek tot het verzenden van naaktfoto’s uitvoerde om tot een strafbaar feit ex artikel 247 Sr te kunnen komen (vgl. HR 27 oktober 2020, ECLI:NL:HR:2020:1675).

De rechtbank overweegt dat de interactie tussen [minderjarige] en verdachte een duidelijk overwegend seksueel getint karakter had. Dit blijkt onder meer uit berichten zoals ‘die kut van jou is zo lekker, ik heb zin om mijn lul erin te steken’, ‘elke keer als ik jouw kut zie, heb ik zin om lekker hard aan mijn lul te trekken’, ‘ik verlang naar jouw kut’, ‘ik ben zo lekker gekomen van jou’ en ‘ik wil mn lul in je kut douwen’, die verdachte aan [minderjarige] van 13 jaar oud heeft verzonden.

Dat verdachte zijn berichten aan [minderjarige] enkel met een seksuele bedoeling heeft verzonden staat voor de rechtbank vast. Uit de berichten van verdachte spreekt immers dat hij heel graag seks met [minderjarige] zou willen hebben, ook al was hij ervan op de hoogte dat [minderjarige] pas 13 jaar oud was. Zo schrijft hij onder meer aan haar: ‘ooh die kut van jou is zo lekker. Als ik daar naar kijk he? Ooh dan heb ik gewoon zin om mn lul er in te steken en gewoon, gewoon jou lekker neuken. Daar heb ik gewoon zin in’ en ‘kom dan met jouw kutje. Laat zien dan. Jij hebt zo’n lekker kutje, wist je dat? Het liefst zou ik m willen neuken. Ht liefst mn lul in je kut willen steken en jou keihard neuken’. Door dergelijke uitlatingen te doen naar een minderjarige overtreedt verdachte niet alleen een sociaal ethische norm, maar geeft hij er blijk van enkel oog te hebben voor zijn eigen seksueel gerief. Daarmee is het ontuchtige oogmerk van verdachte in dit kader dan ook gegeven.

De rechtbank overweegt dat [minderjarige] heeft verklaard dat verdachte haar vroeg om naaktfoto’s van zichzelf aan hem te verzenden. Verdachte heeft meerdere keren duidelijk aangegeven dát, hoe en van welk lichaamsdeel of welke handeling hij deze foto’s en filmpjes van [minderjarige] wilde hebben. Zo zegt hij [minderjarige] op 10 december 2022 dat hij het jammer vindt dat hij niet kon zien hoe zij aan het douchen was. Hij vraagt haar dan bovendien of zij dat wel durft onder de douche. Ze heeft toch niets meer te verbergen, omdat verdachte alles al gezien heeft. Op 12 januari 2023 stuurt hij [minderjarige] het bericht dat zij gister wel heel lief was voor hem in de badkamer en dat ze er lekker uit ziet in haar nakie. Verdachte vraagt haar dus eerst om zichzelf eens te filmen onder de douche en twee weken later doet [minderjarige] dit ook. Hij geeft daarbij ook aan dat zij ‘heel lief voor hem was’ om dat voor hem te doen.

Ook stuurt hij [minderjarige] op 15 december 2022 het bericht ‘kom dan met jouw kutje, laat zien dan’ en op 26 januari 2023 ‘niet vergeten om je kutje te vingeren’. Verdachte geeft zodoende aan [minderjarige] duidelijke instructies van wat hij van haar wil zien.

Uit de gesprekken blijkt ook dat verdachte direct reageert op de foto’s en/of filmpjes van [minderjarige] , zo stuurt verdachte op 19 december 2022 ‘Ik vond het gewoon heel geil, hoe jij net bezig was, je kut te vingeren.’ en op 1 januari 2023 ‘Ik ben heel blij hoor dat ik je kut heb mogen zien vandaag hmmmmmm lekkerrrrrrrrrrrrr’ en ‘ik wordt er elke keer helemaal gek van als ik er naar kijk’.

Tot slot stuurt verdachte vele berichten, waarin hij [minderjarige] op verschillende manieren stimuleert dan wel onder druk zet om foto’s en/of filmpjes toe te sturen. Zo geeft verdachte aan [minderjarige] complimenten over hetgeen hij te zien krijgt, ‘Ooh die kut van jou is zo lekker’ (bericht 7 december 2022) of ‘Je hebt zo’n lekkere kut jij he. Echt waar’ (bericht 10 december 2022). Ook zet verdachte haar op andere wijze onder druk. De rechtbank verwijst naar de berichten van 6 januari 2023 van verdachte aan [minderjarige] , waaronder ‘Als je echt om me geeft had me allang iets gestuurd want zelfs toen je oma in huis was maakte je ook gewoon een filmpje voor me omdat ik dat verdiende’ en de daarop volgende berichten waarin verdachte aangeeft dat hij het contact gaat verbreken.

De rechtbank overweegt dat uit deze vele berichten volgt dat sprake was van een relevante interactie tussen verdachte en [minderjarige] . Anders dan de raadsman heeft betoogd, is niet vereist dat sprake is van gelijktijdigheid. Wat wel relevant is, is dat uit de berichten van verdachte aan [minderjarige] ook duidelijk blijkt dat [minderjarige] de foto’s en video’s aan verdachte heeft verzonden, zoals hij dit wilde. Verdachte ziet vervolgens de beelden van [minderjarige] en laat haar weten wat dit met hem doet en hij vertelt haar dat hij hier seksueel opgewonden van wordt. Er is aldus sprake van ontucht met de verdachte.

Bewezenverklaring feit 1

Alles overwegende concludeert de rechtbank dat sprake is van strafbaar handelen als bedoeld in artikel 247 Sr en dat wettig en overtuigend kan worden bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het plegen van ontucht met een minderjarige.

Feit 2: kinderporno

De rechtbank stelt vast dat niet ter discussie staat dat verdachte op enig moment naaktfoto’s en -filmpjes van [minderjarige] van 13 jaar oud heeft ontvangen, die als kinderpornografisch materiaal zijn aan te merken.

Bezit, toegang verschaffen, verwerven

De rechtbank acht bewezen dat verdachte dit beeldmateriaal op enig moment in zijn bezit heeft gehad. Dit blijkt ook uit de berichten over dat hij alles al van [minderjarige] heeft gezien, behalve haar tietjes, over dat hij het heel geil vond dat hij [minderjarige] net zichzelf zag vingeren en dat [minderjarige] filmpjes stuurt dat zij zichzelf vingert. Hoelang dit bezit heeft geduurd of dat het beeldmateriaal niet meer op verdachte zijn telefoon is aangetroffen, bijna twee jaar later, is hiervoor niet relevant. Feit is immers dat verdachte middels zijn telefoon, een gegevensdrager, contact had met [minderjarige] en in het gesprek dat hij met haar voerde op zijn telefoon het beeldmateriaal op enig moment van haar heeft ontvangen.

Doordat hij een account op Snapchat had en in gesprek bleef met [minderjarige] heeft hij zichzelf ook de toegang verschaft tot de naaktafbeeldingen en ontuchtige handelingen door haar. De rechtbank acht het ook bewezen dat verdachte zich de toegang heeft verschaft tot kinderpornografisch materiaal.

Nu verdachte bovendien zelf ook aanstuurt op het ontvangen van dergelijk beeldmateriaal van [minderjarige] , acht de rechtbank ook bewezen dat verdachte de kinderporno heeft verworven.

Vervaardigen

De rechtbank overweegt dat onder het vervaardigen van kinderporno wordt verstaan dat de verdachte het kinderpornografisch beeldmateriaal zelf heeft gemaakt, dan wel hierin een regisserende rol heeft aangenomen door aanwijzingen te geven.

Vaststaat dat verdachte het kinderpornografisch beeldmateriaal niet zelf heeft gemaakt. Dat verdachte een regisserende rol heeft aangenomen in het verkrijgen van het kinderpornografisch materiaal van [minderjarige] acht de rechtbank ook niet bewezen. Hoewel verdachte instructies aan [minderjarige] heeft gegeven over wat voor foto of filmpje hij van haar wenste te krijgen, acht de rechtbank deze instructies niet specifiek en duidelijk genoeg om te kunnen spreken van een regisserende rol. De rechtbank zal verdachte dan ook vrijspreken van het vervaardigen van kinderporno.

Bewezenverklaring feit 2

Gelet op het voorgaande acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het bezitten van, zich de toegang verschaffen tot en het verwerven van kinderporno zoals is tenlastegelegd.

Voor het overige onder feit 2 tenlastegelegde zal de rechtbank verdachte vrijspreken, nu zij dit niet bewezen acht.

Feit 3: verspreiden voor jeugdige schadelijke afbeelding

De verdediging heeft aangevoerd dat niet kan worden vastgesteld dat verdachte een foto van zijn penis aan [minderjarige] heeft verzonden, nu [minderjarige] heeft verklaard dat zij met meerdere mensen contact had via snapchat en uit haar verklaring volgens de verdediging kan worden afgeleid dat zij van meerdere mensen dergelijke foto’s had gekregen.

[minderjarige] heeft in haar verhoor echter specifiek verklaard dat zij een foto van de piemel van verdachte heeft ontvangen. Dit wordt ook bevestigd door het bericht van verdachte aan [minderjarige] .

Op 7 januari 2023 om 15.30 uur stuurt verdachte in een geluidsbericht aan [minderjarige] : ´Ik heb een hele mooie piemel he? Vooral als tie hard wordt he? Speciaal voor jou. Elke keer als je er naar kijkt, wort ie steeds harder, steeds harder. Zo hard.’

De rechtbank concludeert op grond van het voorgaande dat verdachte in elk geval één keer een foto van zijn penis aan [minderjarige] van 13 jaar oud heeft verstrekt. Dit betreft een afbeelding waarvan de vertoning ervan schadelijk is te achten voor personen beneden de 16 jaar. In het arrest van de Hoge Raad van 18 januari 2000, NJ 2000, 299, zoals aangehaald door de verdediging was de schadelijke afbeelding niet nader gespecificeerd. In onderhavige zaak is dat wel gebeurd, door aan de tenlastelegging toe te voegen dat het gaat om een afbeelding waarop een ontblote penis is te zien. De rechtbank verwerpt dit verweer dan ook.

Bewezenverklaring feit 3

Gelet op het voorgaande acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het verzenden van een afbeelding waarvan de vertoning schadelijk is te achten voor iemand beneden de leeftijd van 16 jaar, zoals ten laste is gelegd.

Naar het oordeel van de rechtbank is wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, te weten dat:

(waarbij) de afbeelding (aldus) (telkens) een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en/of strekt tot seksuele prikkeling;

Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten verbeterd. Verdachte is daardoor niet in de verdediging geschaad.

Wat meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard, is niet bewezen.

Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

Het bewezenverklaarde levert op:

feit 1:

met iemand beneden de leeftijd van zestien jaren buiten echt ontuchtige handelingen plegen

feit 2:

een afbeelding van een seksuele gedraging, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet heeft bereikt, is betrokken, verwerven, in bezit hebben en zich met gebruikmaking van een communicatiedienst de toegang daartoe verschaffen, meermalen gepleegd

feit 3:

een afbeelding bevattende een afbeelding waarvan de vertoning schadelijk is te achten voor personen beneden de leeftijd van zestien jaar, verstrekken aan een minderjarige van wie hij weet, dat deze jonger is dan zestien jaar

De feiten zijn strafbaar.

Verdachte is strafbaar, nu geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk is geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft, gelet op de kwetsbaarheid van [minderjarige] , het feit dat verdachte geen verantwoordelijkheid neemt en de richtlijnen van het openbaar ministerie gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 18 maanden.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft bepleit dat verdachte moet worden vrijgesproken.

De beoordeling door de rechtbank

De rechtbank heeft bij de bepaling van de op te leggen straf rekening gehouden met de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard en de omstandigheden waaronder dit is begaan. De rechtbank heeft verder rekening gehouden met de persoon en de omstandigheden van verdachte.

Verdachte heeft gedurende een periode van drie maanden via Snapchat ‘op afstand’ ontucht gepleegd met [minderjarige] , van 13 jaar oud. Verdachte heeft vele berichten aan haar verzonden waaruit bleek dat hij enkel seksuele intenties had. Zo heeft hij [minderjarige] ook aangespoord om meerdere naaktfoto’s en -filmpjes van zichzelf te maken en aan hem te verzenden en heeft hij ten minste ns één keer een foto van zijn eigen ontblote penis aan [minderjarige] verzonden. Het contact tussen [minderjarige] en verdachte is pas gestopt toen de pleegmoeder van [minderjarige] hierachter kwam en dus niet op initiatief van verdachte. Minderjarigen worden in de zedenwetgeving met een extra reden beschermd. Verdachte heeft door zijn handelen inbreuk gemaakt op de lichamelijke en geestelijke integriteit van een 13-jarig meisje, enkel voor zijn eigen seksuele gerief. Dit soort feiten kunnen grote schade toebrengen aan de (seksuele) ontwikkeling van kinderen en erg traumatiserend voor hen zijn. De rechtbank rekent dit verdachte zwaar aan.

Door te zwijgen en niet ter terechtzitting te verschijnen heeft verdachte, hoewel dit zijn goed recht is, geen openheid van zaken gegeven. Verdachte neemt met deze proceshouding geen verantwoordelijkheid voor zijn handelen

De rechtbank houdt, anders dan de officier van justitie, wel ten voordele van verdachte rekening met het tijdsverloop vanaf het feit. Verdachte heeft daarnaast geen relevant strafblad.

Omdat verdachte nergens aan heeft meegewerkt, geen verklaring heeft afgelegd bij de politie, niet heeft meegewerkt aan reclasseringsrapportage en niet ter zitting is verschenen, heeft de rechtbank geen verdere informatie over zijn persoonlijke omstandigheden, of over zijn beweegredenen tot het plegen van de feiten. De rechtbank kan er daarom niet van uitgaan dat hij niet nogmaals in de verleiding komt om soortgelijke feiten te plegen. De rechtbank acht een voorwaardelijk strafdeel met een proeftijd van drie jaren dan ook passend. .

Alles overwegende en rekening houdende met haar oriëntatiepunten voor straftoemeting in soortgelijke zaken, legt de rechtbank aan verdachte een gevangenisstraf voor de duur van 18 maanden, waarvan zes maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaren op.

Tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.

De rechtbank overweegt dat de HP laptop aan verdachte toebehoort. De rechtbank zal de teruggave van deze laptop gelasten, omdat geen strafvorderlijk belang zich daartegen verzet.

De rechtbank overweegt verder dat de Apple iPphone 12 aan verdachte toebehoort en dat de feiten met behulp van deze telefoon zijn begaan. De rechtbank zal deze telefoon dan ook verbeurd verklaren. De rechtbank heeft hierbij geen rekening kunnen houden met de draagkracht van verdachte omdat hij ervoor heeft gekozen zich geheel aan de berechting te onttrekken.

De oplegging van de straf en/of maatregel is gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 55, 57, 240a, 240b en 247 van het Wetboek van Strafrecht.

De rechtbank:

 verklaart bewezen dat verdachte het tenlastegelegde, zoals vermeld onder ‘De bewezenverklaring’, heeft begaan;

 verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij;

 verstaat dat het aldus bewezenverklaarde oplevert de strafbare feiten zoals vermeld onder ‘De kwalificatie van het bewezenverklaarde’;

 verklaart verdachte hiervoor strafbaar;