RECHTBANK GELDERLAND
Team strafrecht
Zittingsplaats Arnhem
Parketnummer: 05.720402.18
Datum uitspraak: 22 augustus 2025
Beslissing van de meervoudige kamer als bedoeld in artikel 6:6:10 van het Wetboek van Strafvordering
in de zaak van
de officier van justitie
tegen
[betrokkene] , (hierna: betrokkene)
geboren op [geboortedatum] 1987 in [geboorteplaats] ,
verblijvende bij [kliniek] .
(hierna: de kliniek)
Raadsman: mr. D.L.A.M. Pluijmakers, advocaat te Almere.
Procedure
Betrokkene is op 21 mei 2019 bij vonnis van de rechtbank Gelderland veroordeeld tot 8 maanden gevangenisstraf en terbeschikkingstelling met bevel tot verpleging van overheidswege. Deze maatregel is ingegaan op 30 juli 2019 en het laatst verlengd bij beslissing van de rechtbank van 18 augustus 2023.
Bij vordering van 25 juni 2025, ingekomen op diezelfde datum, heeft de officier van justitie gevorderd dat deze maatregel wordt verlengd voor de duur van twee jaren.
De rechtbank heeft verder kennis genomen van de volgende processtukken:
Ter zitting van 8 augustus 2025 zijn gehoord:
De standpunten
De officier van justitie heeft ter zitting de vordering tot verlenging van de terbeschikkingstelling met twee jaar gehandhaafd, nu aan de voorwaarden voor verlenging is voldaan. Zij heeft aangevoerd dat het recidiverisico zonder dat betrokkene behandeling krijgt nog onverminderd groot is. Betrokkene zit momenteel op een goede plek en er ligt een behandelplan waarin concrete stappen vooruit worden gezet. Ook lijkt betrokkene goed te zijn ingesteld op medicatie..
De raadsman van betrokkene heeft primair gepleit voor een beperking van de verlenging tot één jaar. De raadsman heeft aangevoerd dat in het afgelopen jaar positieve stappen zijn gezet door betrokkene. Als in het komende jaar net zoveel stappen door hem worden gezet, komt over een jaar een beëindiging van de maatregel wellicht wel in zicht. Subsidiair refereert de raadsman zich aan het oordeel van de rechtbank.
De beoordeling
Indexdelict
De terbeschikkingstelling is opgelegd vanwege afpersing. Dat betekent dat de maatregel is opgelegd in verband met een misdrijf dat gericht was tegen of gevaar veroorzaakte voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen. De maatregel is dus niet gemaximeerd.
Stoornis
Uit het rapport van de kliniek blijkt dat betrokkene een licht verstandelijk beperkte man is die lijdt aan schizofrenie en aan een stoornis in alcohol en cannabisgebruik.
De stoornissen zijn nog altijd aanwezig.
Verloop van de maatregel
Betrokkene verblijft sinds 22 juni 2020 bij [kliniek] . Hij verbleef tot 21 mei 2024 op de gesloten afdeling de [afdeling 3]. Zijn functioneren was in die periode wisselend, hij zette zich naar vermogen in voor zijn behandeling en volgde zijn dagprogramma dat bestond uit onder andere arbeidstherapie, sport en onderwijs. Hij was medicatietrouw en overwegend positief over zijn behandeling. Deze periodes werden afgewisseld door (korte) momenten waarin hij toenemend chaotisch en incoherent was, ging twijfelen over zijn medicatie of daadwerkelijk stopte met de medicatie. Deze momenten van ontregeling zijn korter dan in het begin van zijn behandeling, daar waar ze eerder twee á drie weken duurde, was dit de laatste maanden enkele dagen.
Op 21 mei 2024 is betrokkene verhuisd naar afdeling [afdeling 1] , een beveiligingsniveau lager binnen hetzelfde leefklimaat (individuele ondersteuning). Betrokkene heeft in oktober 2024, februari 2025 en maart 2025 pogingen gedaan om weg te lopen van zijn begeleider. Het contact kon vervolgens snel worden hersteld en betrokkene liep zelf weer terug naar de afdeling. In oktober 2024 heeft hij tweemaal zijn medicatie geweigerd (waarvan eenmaal alsnog ingenomen) als gevolg van spanningsopbouw.
De verhuizing naar [afdeling 1] vond plaats als onderdeel van de toekenning van het transmurale verlof. Betrokkene heeft in het afgelopen jaar begeleid terreinverlof, regioverlof en landelijk verlof gehad. De verloven verlopen volgens afspraken..
Op de lange termijn is het de bedoeling om betrokkene te laten doorstromen naar de afdeling [afdeling 2] . Op de vervolgafdeling worden de geleerde vaardigheden getoetst en zal de begeleidingsintensiteit en de toekomstige woonvorm worden “geëxpliciteerd”. Na deze opbouw- en toetsingsfase zal uitplaatsing in het kader van transmuraal verlof (onder verantwoordelijkheid van het Forensisch Resocialisatie Team van Trajectum) ingezet worden richting een woonsetting met 24-uursbegeleiding. In een later stadium van zijn TBS-traject dient overwogen te worden of er via proefverlof toegewerkt kan worden naar een voorwaardelijke beëindiging.
Ter zitting is door de deskundige aangevuld dat de op 25 april 2025 gestarte medicatie (Cisordinol, een antipsychotica) aanslaat bij de betrokkene en binnenkort wordt omgezet naar een depot. Het eerder waargenomen instabielere beeld van betrokkene is daardoor gestabiliseerd. Het resocialiseren van betrokkene zal nog zeker een aantal jaren in beslag gaan nemen. Pas daarna kan betrokkene worden afgeschaald tot een écht laag beveiligingsniveau. Er zijn bovendien nog verschillende therapieën die hem aangeboden kunnen worden. Er zijn zeker nog wel twee jaar nodig om stapsgewijs verder uit te breiden en om te bekijken wat er nodig is om bij betrokkene een aanpassing in zijn gedrag te bewerkstelligen.
Recidivegevaar
De kliniek schat bij de beëindiging van de TBS met dwangverpleging het recidiverisico ten aanzien van het plegen van gewelddadig gedrag in als hoog.
Betrokkene heeft weinig probleembesef, op de momenten dat hij meer psychotische symptomen ervaart lijkt dit nog beperkter. Hij weet wel dat hij onverstandige keuzes maakt, zoals het stoppen met medicatie, maar het lukt hem niet om hier verandering in aan te brengen. Betrokkene blijft ondanks medicamenteuze behandeling psychotisch symptomen houden. Betrokkene’s coping vaardigheden zijn erg gering; bij onrust en spanning weigert betrokkene medicatie, geeft hij somatische klachten aan, trekt hij zich meer terug op de kamer en stelt hij veelvuldig herhalende vragen die de onrust in de hand werken. Betrokkene vindt het moeilijk om zijn eigen tijd in te vullen en vraagt veel nabijheid van zijn begeleiding, hij verveelt zich snel en gaat dan piekeren. Kans op terugval in middelengebruik en delictgedrag zal hiermee vergroot worden wanneer hij zich vrij in de maatschappij zou bevinden. Buiten de kliniek is de kans op verkwisting aanwezig waardoor hij weer kan gaan stelen. Het ontbreekt hem aan adequate vaardigheden om zich niet te laten beïnvloeden door anderen. Zonder begeleiding neemt het risico hierin toe.
Hieruit blijkt dat de kans op herhaling bij onmiddellijke beëindiging van de terbeschikking-stelling onverminderd groot is.
Conclusie
Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de veiligheid van anderen, de algemene veiligheid van personen de verlenging van de maatregel eist. De rechtbank zal de terbeschikkingstelling daarom, overeenkomstig de vordering en het advies, met twee jaren verlengen.
Het verweer van de raadsman dat over één jaar mogelijk de beëindiging van de maatregel in zicht komt en dat daarom de maatregel voor één jaar verlengd moet worden, wordt duidelijk weersproken door al wat er in de stukken staat en wat tijdens de zitting is aangevuld. De rechtbank gaat hier dan ook aan voorbij.
De beslissing
De rechtbank:
verlengt de termijn van de terbeschikkingstelling van [betrokkene] met twee jaren.