ECLI:NL:RBGEL:2026:1204

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:hij in of omstreeks de periode van 1 januari 2016 tot en met 30 juni 2024 te Zutphen en/of Hengelo en/of Doetinchem, althans in Nederland, met [slachtoffer] , van wie hij, verdachte, wist dat deze in staat van bewusteloosheid,verminderd bewustzijn of lichamelijke onmacht verkeerde, dan wel aan een zodanige psychische stoornis, psychogeriatrische aandoening en/of verstandelijke handicap leed dat die [slachtoffer] niet of onvolkomen in staat was haar wil daaromtrent te bepalen of kenbaar te maken of daartegen weerstand te bieden, een of meer ontuchtige handelingen heeft gepleegd, te weten- het laten aftrekken en/of laten betasten van zijn penis door die [slachtoffer] en/of- het betasten/aanraken van de vagina en/of schaamstreek van die [slachtoffer] en/of- het betasten/aanraken van de borsten van die [slachtoffer] en/of- het (tong)zoenen van die [slachtoffer] ;

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gesteld dat wettig en overtuigend kan worden bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het onder feit 1 primair, feit 2, feit 3 en feit 4 tenlastegelegde.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft bepleit dat verdachte ten aanzien van feit 1 en feit 2 partieel moet worden vrijgesproken, namelijk voor de deelstreepjes 1, 5 en 7 op de tenlastelegging, wegens het ontbreken van onvoldoende wettig en overtuigend bewijs. De verklaring van [slachtoffer] wordt op die punten niet ondersteund door enig ander bewijsmiddel. Ten aanzien van feit 3 en feit 4 refereert de verdediging zich aan het oordeel van de rechtbank.

Beoordeling door de rechtbank

Ten aanzien van feit 1 en feit 2:

Op 30 oktober 2024 heeft [aangever] , locatie manager van [bedrijf] , namens [slachtoffer] (hierna: [slachtoffer] ) aangifte tegen verdachte gedaan vanwege het hebben van een seksuele relatie met [slachtoffer] . Op 21 november 2024 is [slachtoffer] gehoord. Zij heeft verklaard dat ze 8 jaar lang een geheime affaire heeft gehad met verdachte. [slachtoffer] leerde verdachte 8 jaar eerder kennen bij haar dagbesteding [plaats] in Hengelo. Verdachte was chauffeur van de bus die de cliënten van [bedrijf] , onder wie [slachtoffer] , van en naar de dagbesteding bracht. Ze hadden via Facebook Messenger contact en maakten daar ook de afspraken om stiekem met elkaar af te spreken, aldus [slachtoffer] . Het initiatief om af te spreken kwam altijd van verdachte. Zij spraken af in de auto van verdachte en verrichten dan seksuele handelingen bij en met elkaar. Dat deden zij ook in de bus, in het [plaats] parkje tijdens de dagbesteding bij [plaats] , bij voetbalvereniging [plaats] , in een schuurtje bij een vriend van verdachte in Doetinchem en in haar appartement. De laatste keer was op 12 oktober 2024. Ze spraken toen af op het industrieterrein, vlakbij voetbalvereniging [plaats] . Ze heeft verdachte toen gepijpt en ze hebben gekust. Ze hebben ook wel eens helemaal seks gehad, met zijn piemel in haar vagina. Verdacht gebruikte nooit een condoom. [slachtoffer] is gesteriliseerd en dat wist verdachte. Ze heeft verder bijna 8 jaar lang op verzoek van verdachte zo’n 12 filmpjes en foto’s per dag van zichzelf gemaakt, terwijl zij seksuele handelingen aan het verrichten was. [slachtoffer] moest op die filmpjes onder andere een dildo en een vibrator in haar mond, vagina en kont doen. Die dildo had zij van verdachte gekregen. Zij moest ook met haar borsten spelen en dat dan filmen. Die filmpjes en foto’s moest zij dan naar verdachte doorsturen. Zelf moest ze van verdachte alle filmpjes wissen omdat hij niet in de problemen wilde komen. Verdachte heeft meermaals tegen [slachtoffer] gezegd dat zij het nooit mocht vertellen aan de politie. [slachtoffer] was verliefd op verdachte, vertrouwde hem volledig en wilde absoluut niet dat verdachte in de problemen zou komen of gestraft zou worden.

Op de telefoon van [slachtoffer] staan schermprints van berichten die zijn uitgewisseld tussen [slachtoffer] en de verdachte. Verdachte stuurt aan [slachtoffer] onder meer het volgende:

“Je brengt mijn en het gezin zo ook in gevaar als je alles eerlijk verteld aan je begeleiders namelijk en het is tussen ons snapje ik ben altijd nog eerlijk geweest tegen je met alles over de seks en dat ik alleen met jou seks heb en kus en de rest er om heen en niemand weet van mijn kant dat en dat wil ook zo houden (…) ik kan echt alleen verder met het seks met elkaar als je daar ook totaal niets over gaat vertellen of wat dan met de begeleiders ook de rest zo als epen en of het beeld bellen mag je wel over praten maar geen gesprekken laten lezen of wat dan ook en laat je niet zo beïnvloeden door de begeleiders vol houden dat we alleen af en toe epen of beeld bellen en verder niets van wegen me gezondheid”

“kom maar gaan we sexen”

“ja dat zeker me lul heeft echt zin hihi”

“ja je hebt het ook gehad over dat we zex hebben gehad op je appartement of in de auto toch”

“beetje gek dat ik als eerste moet zeggen je moet echt niet elke keer een ander verhaal gaan maken over dit dan weten de leiding ook dat we nog sex met elkaar hebben ik kan pas na 15.00 uur bellen en ik krijg ook een schriftelijke bevestiging daar van later dat is het nou dat je telkens een ander verhaal vertelt dan is het vertrouwen een stuk minder snapje dat”

“ik misbruik je echt niet de andere mannen wie je hebt gehad die hebben helaas misbruik van je gemaakt kwa sex wij genieten van elkaar en je kunt aangeven wat je wel of niet wil”

De telefoon van verdachte is onderzocht. Op deze telefoon zijn verschillende foto’s van [slachtoffer] aangetroffen. Op 20 van deze afbeeldingen is zij naakt.

[slachtoffer] woont vanaf 2009 bij [bedrijf] . Zij functioneert op licht verstandelijk beperkt niveau en heeft een zeer disharmonisch intelligentieprofiel ten gunste van haar performale vaardigheden (praktisch denken). Haar verbale IQ is 57, haar performale IQ is 76. Sociaal emotioneel functioneert [slachtoffer] veelal in de socialisatiefase (tot 1,5 jaar) met uitschieters naar de individualisatiefase (hooguit 3 jaar). [slachtoffer] is niet in staat om te handelen naar zelfbedachte oplossingen voor haar problemen. Zij heeft hierin de belangrijke ander nodig om haar in dit proces te ondersteunen. [slachtoffer] is niet in staat zelfstandig beslissingen te nemen. Zij kan het geheel van de consequenties niet overzien en wordt in haar motivatie gestuurd door de emotionele chantage, waardoor [slachtoffer] haar eigen grenzen over gaat.

De locatiemanager van [bedrijf] , [aangever] , heeft verklaard dat [slachtoffer] licht verstandelijk beperkt is, makkelijk praat, hechtingsproblematiek heeft en erg kwetsbaar is in relaties. Ze vindt aandacht heel leuk en wil lief gevonden worden. Ze kan goed praten. Ze vraagt wel veel om bevestiging en herhaling en soms praat zij in de derde persoon. Als zij spanning voelt, klapt zij dicht. Het is belangrijk dat zij gerustgesteld wordt. Als [slachtoffer] overloopt in haar hoofd dan wordt ze agressief. Dat uit zich in handen bijten, schreeuwen en boos zijn. Dit gedrag liet zij in 2016 ook zien door een 3D-printer kapot te gooien. Kort daarna vertelde [slachtoffer] voor de eerste keer dat zij een seksuele relatie had met verdachte.

Verdachte heeft ter terechtzitting bekend dat hij seksuele handelingen heeft verricht met [slachtoffer] . Verdachte heeft verklaard dat zij meermaals beeldbel-afspraken hadden, dat [slachtoffer] hem filmpjes en foto’s stuurde en dat hij zelf ook weleens foto’s van zijn (stijve) penis heeft teruggestuurd. [slachtoffer] heeft weleens geprobeerd om hem af te trekken maar dit lukte niet altijd, aldus verdachte. Hij heeft haar in de auto bij het industrieterrein “verwend” met een vibrator bij haar borsten. Deze vibrator heeft hij ook weleens bij haar vagina naar binnen gebracht. [slachtoffer] heeft hem ook weleens gepijpt, verdachte heeft haar gevingerd en ook hebben ze elkaar kussen gegeven, aldus verdachte. Het klopt volgens verdachte niet dat hij [slachtoffer] gepenetreerd heeft. Dat is volgens hem niet gebeurd. Volgens verdachte kwam het initiatief vooral vanuit [slachtoffer] . Het lukte hem naar niet om het contact met haar te stoppen.

Verdachte heeft ook verklaard dat hij wist dat [slachtoffer] een beperking had. Hoewel hij niet wist om welke specifieke beperking het ging, wist hij wel dat zij een geestelijke achterstand had. Ook kwam het op verdachte over alsof [slachtoffer] afhankelijk van hem was. Verdachte heeft ook gezegd dat hij wist dat hij fout bezig was en dat het klopt dat hij tegen [slachtoffer] heeft gezegd dat ze niet met de politie mocht praten en dat alle berichten moesten worden altijd gewist. Verdachte was bang omdat hij wist dat het verrichten van seksuele handelingen met een meisje met een beperking vaak zwaarder gestraft wordt.

Hoewel verdachte heeft bekend dat hij handelingen bij [slachtoffer] heeft verricht, heeft verdachte ook dingen als bijvoorbeeld de penetratie ontkend, terwijl [slachtoffer] daarover wel heeft verklaard. De vraag is of ook op die punten tot een bewezenverklaring kan worden gekomen of dat dit tot vrijspraak zou moeten leiden, zoals de raadsvrouw heeft betoogd.

Op grond van artikel 342, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering (Sv) kan het bewijs dat de verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan, door de rechter niet uitsluitend worden aangenomen op grond van de verklaring van één getuige. Om tot een bewezenverklaring te kunnen komen, dient sprake te zijn van steunbewijs.

Die ondersteuning hoeft niet te zien op alle onderdelen van de tenlastelegging. Het gaat erom dat de verklaring op specifieke punten steun vindt in ander bewijsmateriaal, zodat die verklaring ‘niet op zichzelf staat’, maar als het ware is ingebed in een concrete context die bevestiging vindt in een andere bron.

De rechtbank stelt allereerst vast dat er geen reden is om aan de betrouwbaarheid van de verklaring van [slachtoffer] te twijfelen. [slachtoffer] heeft gedetailleerd verklaard en heeft uitgebreid haar voorgeschiedenis met verdachte gedeeld. Daarnaast noemt zij ook relevante, specifieke details, zoals over haar sterilisatie en het gebruik van de vibrator. Daarnaast acht de rechtbank van belang dat [slachtoffer] ook heeft verklaard dat zij verdachte vertrouwde, van hem hield en dat zij absoluut niet wilde dat verdachte gestraft zou worden. Zij had dan ook geen reden om in strijd met de waarheid belastend over hem te verklaren. Tot slot wordt de verklaring van [slachtoffer] bevestigd door de op de telefoon van verdachte aangetroffen foto’s en de vele expliciete appberichten tussen haar en verdachte. De rechtbank acht de verklaring van [slachtoffer] daarom betrouwbaar en daarmee bruikbaar als bewijsmiddel.

Deze verklaring wordt dus ook op specifieke onderdelen ondersteund door andere bewijsmiddelen, waaronder de schermprints van gesprekken tussen verdachte en [slachtoffer] . Op deze schermprints is te lezen dat verdachte veelvuldig spreekt over bij elkaar te verrichten seksuele handelingen en over seks. Die handelingen passen bij het seksueel misbruik waarover [slachtoffer] heeft verklaard en ook bij penetratie. Verdachte klaagt ook meermaals in zijn berichten wanneer [slachtoffer] aangeeft dat ze moe is of om een andere reden niet kan beeldbellen of reageren. Dan reageert verdachte dat ze dan beter kunnen stoppen en dat [slachtoffer] dan maar verder moet met iemand anders. Daarnaast stuurt verdachte vaak en op dwingende toon berichten naar [slachtoffer] waarin hij benadrukt dat zij aan niemand iets mag vertellen. Ook zijn er in de telefoon van verdachte 20 naaktfoto’s van [slachtoffer] aangetroffen. Dit berichtenverkeer strookt naar het oordeel van de rechtbank niet met de verklaring van verdachte dat het initiatief vanuit [slachtoffer] kwam en dat het hem maar niet lukte om het contact te stoppen. Uit het dossier komt het beeld naar voren dat verdachte juist degene is geweest die het initiatief nam en geen nee accepteerde van [slachtoffer] .

Al het voorgaande brengt de rechtbank tot het oordeel dat de verklaringen van [slachtoffer] voldoende worden ondersteund door andere bewijsmiddelen. De rechtbank gaat daarom wat betreft de bewezenverklaring dan ook uit van hetgeen [slachtoffer] heeft verklaard.

Conclusie ten aanzien van feit 1:

De rechtbank acht bewezen dat verdachte gedurende de tenlastegelegde periode meermalen seksuele handelingen heeft verricht met [slachtoffer] en dat deze ook (mede) bestonden uit het binnendringen van de penis in de vagina, terwijl hij wist dat zij door een verstandelijke handicap niet of onvolkomen in staat was haar wil daaromtrent te bepalen. De rechtbank acht daarmee, wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het onder feit 1 primair tenlastegelegde.

Conclusie ten aanzien van feit 2:

De rechtbank acht eveneens wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het onder feit 2 tenlastegelegde met dien verstande dat verdachte zal worden vrijgesproken van het eerste gedachtestreepje. Er is onvoldoende wettig en overtuigend bewijs dat verdachte in de tenlastegelegde periode met zijn penis of zijn vingers is binnengedrongen bij [slachtoffer] . De door [slachtoffer] genoemde situaties waarin sprake is geweest van met de penis of vingers binnen dringen hebben plaatsgevonden in de onder 1 tenlastegelegde periode. Niet kan worden vastgesteld dat het deze handelingen ook in de onder 2 tenlastegelegde periode zijn gebeurd.

Ten aanzien van feit 3 en feit 4:

Er is sprake van een bekennende verdachte als bedoeld in artikel 359, derde lid, laatste zin, van het Wetboek van Strafvordering en daarom wordt volstaan met een opgave van de bewijsmiddelen.

Bewijsmiddelen:

Gewoonte

De rechtbank is van oordeel dat het enkele feit dat verdachte 29 oktober 2024 een hoeveelheid kinderpornografische afbeeldingen en afbeeldingen met dierenporno in zijn bezit had, onvoldoende is om te spreken van het maken van een gewoonte. De tenlastelegging ziet op één dag en het aantal afbeeldingen (417 in totaal) dat is aangetroffen is ook niet dusdanig groot dat enkel de aangetroffen hoeveelheid de kwalificatie gewoonte kan dragen. De rechtbank zal de verdachte van de tenlastelegging vrijspreken.

Naar het oordeel van de rechtbank is wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, te weten dat:

Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten verbeterd. Verdachte is daardoor niet in de verdediging geschaad.

Wat meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard, is niet bewezen.

Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

Het bewezenverklaarde levert op:

feit 1:

met iemand van wie hij weet dat hij aan een zodanige gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke stoornis van zijn geestvermogens lijdt dat hij niet of onvolkomen in staat is zijn wil daaromtrent te bepalen of kenbaar te maken of daartegen weerstand te bieden, handelingen plegen die bestaan uit of mede bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam, meermalen gepleegd

feit 2

opzetverkrachting, meermalen gepleegd

feit 3:

het in bezit hebben van een visuele weergave van seksuele aard, waarbij een persoon die kennelijk de leeftijd van achttien jaren nog niet heeft bereikt is betrokken, meermalen gepleegd

feit 4:

het in bezit hebben van een visuele weergave van seksuele handelingen waarbij een mens en een dier zijn betrokken, meermalen gepleegd

De feiten zijn strafbaar.

Verdachte is strafbaar, nu geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk is geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 48 maanden waarvan 12 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaar en met de bijzondere voorwaarden zoals door de reclassering geadviseerd. Daarnaast heeft de officier van justitie een maatregel ex artikel 38v Sr gevorderd, inhoudende een contactverbod met [slachtoffer] en een locatieverbod voor alle locaties van [bedrijf] voor de duur van 5 jaar.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft een onvoorwaardelijke gevangenisstraf gelijk aan het voorarrest bepleit, met daarnaast eventueel een forse taakstraf dan wel een forse voorwaardelijke straf als stok achter de deur. Ten aanzien van de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden stelt de verdediging zich op het standpunt dat de voorwaarde die ziet op het locatieverbod te algemeen geformuleerd en daardoor niet werkbaar is. Ook heeft de verdediging bepleit dat de schadeherstelvoorwaarde, bij oplegging, in mindering moet worden gebracht op de hoofdstraf. Daarnaast verzoekt de verdediging, bij de voorwaarden over het vermijden van contact met minderjarigen, een uitzondering te maken voor het contact met de kleinkinderen van verdachte. Tot slot stelt de verdediging zich op het standpunt dat de controle op de voorwaarde die ziet op het vermijden van digitale omgevingen van seksueel kindermisbruik, op de manier waarop die is geformuleerd een te grote inbreuk oplevert op het privéleven van verdachte.

De beoordeling door de rechtbank

De rechtbank heeft bij de bepaling van de op te leggen straf rekening gehouden met de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard en de omstandigheden waaronder dit is begaan. De rechtbank heeft verder rekening gehouden met de persoon en de omstandigheden van verdachte.

Verdachte heeft acht jaar lang seksueel misbruik gemaakt van [slachtoffer] , een vrouw met een verstandelijke beperking die niet in staat was om haar wil hierover te bepalen. Verdachte was vrijwilliger bij stichting [bedrijf] , een organisatie voor mensen met een verstandelijke beperking, waar [slachtoffer] woonde. Verdachte was van het bestaan van de beperking van [slachtoffer] op de hoogte en is voorbij gegaan aan de ongelijkwaardigheid die op alle gebieden tussen hem en [slachtoffer] bestond. Hij heeft in het geheel geen oog gehad voor de gevolgen die zijn gedrag voor haar zou kunnen hebben. [slachtoffer] ervaart tot op de dag van de zitting de gevolgen van dit misbruik. De dynamiek die bestond tussen haar en verdachte legde een enorme druk op haar, waarmee zij niet kon omgaan. In de periode waarin zij alles van verdachte geheim moest houden, kreeg zij steeds meer somatische klachten als hoofdpijn, frequent ziekmelden, piekeren en uitspraken die duiden op suïcidale gedachte. Ook heeft zij ter bescherming van haarzelf verplicht naar een andere locatie moeten verhuizen. Nog altijd probeert ze verdachte te beschermen en hoopt zij op contact. Daarbij maakt zij haar eigen gevoelens en gedachten nog steeds volledig ondergeschikt aan die van verdachte, vanuit de overtuiging dat het belangrijk is om door hem geaccepteerd te worden. Het is voor de hulpverlening daarom moeilijk [slachtoffer] te bereiken en te helpen. Het loskomen van verdachte is voor haar een langdurig en pijnlijk proces.

Daarnaast heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan het bezitten van een hoeveelheid kinderpornografisch materiaal en het bezit van afbeeldingen met daarop dierenporno. Bij de productie van eerstgenoemde afbeeldingen worden (zeer) jonge kinderen op ingrijpende wijze seksueel misbruikt door volwassenen. Dat dergelijk misbruik zeer ernstige gevolgen (in de zin van psychische, emotionele en lichamelijke schade) heeft voor kinderen behoeft geen verder betoog. Verdachte heeft door het bezit van dergelijk materiaal een wezenlijke bijdrage geleverd aan de instandhouding van deze gruwelijke praktijk. Ook ten aanzien van de dierenporno geldt dat door de vraag naar dergelijke afbeeldingen de productie ervan en het misbruik waarmee dat gepaard gaat, in stand worden gehouden.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de justitiële documentatie van verdachte van 6 januari 2026 waaruit volgt dat verdachte niet eerder is veroordeeld voor een strafbaar feit.

De rechtbank heeft ook acht geslagen op het reclasseringsrapport van 27 januari 2026 waaruit volgt dat bij verdachte door de huisarts MC1, een beeld waarbij sprake is van milde cognitieve stoornissen, is vastgesteld. Bij verdachte uit zich dit in geheugenproblematiek. Door deze stoornis is het geheugen verstoord en nieuwe dingen leren wordt hierdoor ernstig bemoeilijkt. Om die reden wordt er geen behandelmogelijkheid gezien. De reclassering adviseert om een (deels) voorwaardelijke straf op te leggen met de volgende bijzondere voorwaarden:

Gelet op de ernst van de feiten in combinatie met de langdurige bewezenverklaarde periode acht de rechtbank enkel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf aan de orde. Een hogere gevangenisstraf dan geëist zou bij dergelijke feiten ook passend zijn geweest. Het is echter wettelijk niet mogelijk om bij een gevangenisstraf van meer dan vier jaar een deel van die gevangenisstraf voorwaardelijk op te leggen, terwijl de rechtbank een voorwaardelijk deel wel aangewezen acht om verdachte zoals geadviseerd onder toezicht van de reclassering te kunnen plaatsen. De rechtbank zal de eis van de officier van justitie daarom wat betreft de hoogte van de straf volgen. Daarbij zal van de op te leggen gevangenisstraf een deel voorwaardelijk worden opgelegd met daaraan gekoppeld de bijzondere voorwaarden zoals door de reclassering geadviseerd, met uitzondering van de voorwaarde tot schadeherstel. Daarvoor ziet de rechtbank geen aanleiding. Verder zal de rechtbank de voorwaarde ‘vermijden van contact met minderjarigen en kwetsbare personen’ aanpassen naar het ‘vermijden van contact met mensen die wonen in een beschermde woonvorm’. De voorwaarde zoals deze door de reclassering op dit punt was geformuleerd, acht de rechtbank te ruim en te onbepaald. Tot slot zal de rechtbank het contact- en locatieverbod niet in de vorm van bijzondere voorwaarden, maar als een artikel 38v Sr maatregel opleggen zodat bij eventuele overtreding hechtenis zal kunnen plaatsvinden zonder dat een lopend toezicht in gevaar wordt gebracht.

Alles afwegende acht de rechtbank een gevangenisstraf van 48 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaar en met aftrek van de tijd die verdacht in verzekering heeft doorgebracht, passend en geboden. De rechtbank zal daarbij de bijzondere voorwaarden opleggen zoals door de reclassering geadviseerd, met uitzondering van de voorwaarde tot schadeherstel en met aanpassing van de voorwaarde over het vermijden van contact met mensen die wonen in een beschermde woonvorm.

Tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.

Gebleken is dat [slachtoffer] veel moeite heeft om van verdachte los te komen. De rechtbank is daarom van oordeel dat oplegging van een maatregel ex artikel 38v Sr ter beveiliging van de maatschappij en ter voorkoming van strafbare feiten door verdachte, passend en geboden is. De maatregel bestaat uit een contact- en locatieverbod, inhoudende dat verdachte op geen enkele wijze direct of indirect contact zal hebben met het slachtoffer [slachtoffer] , geboren op [geboortedatum] 1988, en dat hij zich niet op enige locatie van [bedrijf] (dagbesteding, wonen of anderszins) in de provincies Gelderland en Overijssel bevindt. Het locatieverbod is noodzakelijk omdat op die manier ter bescherming van [slachtoffer] niet prijs hoeft te worden gegeven naar welke locatie zij is verhuisd.

De rechtbank zal de maatregel opleggen voor de duur van 5 jaren. Daarbij zal de rechtbank bepalen dat vervangende hechtenis wordt toegepast voor de duur van 1 week voor iedere keer dat niet aan de maatregel wordt voldaan, met een maximum van 6 maanden in totaal, dus voor het overtreden van het contactverbod en het locatieverbod gezamenlijk.

De benadeelde partij [slachtoffer] heeft in verband met het tenlastegelegde onder feit 1 en feit 2 een vordering tot schadevergoeding ingediend. De benadeelde partij vordert € 855,- aan materiële schade en € 25.000,- aan smartengeld, allebei vermeerderd met de wettelijke rente. Verder is om oplegging van de schadevergoedingsmaatregel verzocht.

Standpunten

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering van de benadeelde partij kan worden toegewezen, met toekenning van de wettelijke rente, en vordert oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De verdediging heeft zich ten aanzien van de gevorderde materiële schade gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank. Ten aanzien van de immateriële schade heeft de verdediging zich, met verwijzing naar de Letsellijst Schadefonds Geweldsmisdrijven, op het standpunt gesteld dat de vordering dient te worden gematigd naar een bedrag van € 5.000,-.

Overweging van de rechtbank

Materiële schade

De materiële schade ad € 855,- bestaat uit verhuiskosten.

Uit het onderzoek ter terechtzitting is voldoende gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het bewezen verklaarde handelen van verdachte rechtstreeks schade heeft geleden. Kennelijk is tussen partijen niet in debat dat de gemaakte verhuiskosten voor rekening van [slachtoffer] zijn gekomen. De schadeposten zijn verder voldoende onderbouwd en komen redelijk voor.

Voor deze schade is verdachte naar burgerlijk recht aansprakelijk.

Daarom is de rechtbank van oordeel dat de vordering voor wat betreft de materiële schade ad € 855,- kan worden toegewezen.

Smartengeld

Op basis van de genoemde bewijsmiddelen en wat ter zitting over de vordering is besproken, stelt de rechtbank vast dat de benadeelde partij door het bewezenverklaarde schade heeft geleden die binnen één van de categorieën van artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek valt.

Door het tenlastegelegde onder feit 1 en feit 2 is de benadeelde op andere wijze in de persoon aangetast. Dit is aan verdachte toe te rekenen. De rechtbank houdt rekening met de aard en de ernst van de feiten en de bedragen die Nederlandse rechters in vergelijkbare gevallen toewijzen. De rechtbank sluit aan bij paragraaf 15.2 van de Rotterdamse schaal en gaat uit van de categorie ‘meest ernstig’. Naar maatstaven van billijkheid zal zij het smartengeld op een bedrag van € 25.000,- vaststellen.

In totaal zal de rechtbank een schadevergoeding toewijzen van € 25.855,- die bestaat uit:

De wettelijke rente over de materiële schade is toewijsbaar vanaf 28 januari 2025 (vervaldatum factuur). De immateriële schade is geleden in de periode vanaf 1 januari 2016 tot en met 12 oktober 2024. In redelijkheid acht de rechtbank wettelijke rente hierover toewijsbaar vanaf 23 mei 2020.

De rechtbank ziet aanleiding om op grond van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht de schadevergoedingsmaatregel aan verdachte op te leggen. Verdachte wordt verplicht het aan de benadeelde partij toegewezen bedrag aan de Staat te betalen. Eventueel toegekende proceskosten zijn daar niet bij inbegrepen.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gesteld dat de beslagen (en reeds vernietigde) telefoon van verdachte verbeurd moet worden verklaard omdat de tenlastegelegde feiten – het maken en opslaan van de filmpjes - ermee zijn begaan.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Beoordeling door de rechtbank

De rechtbank zal de telefoon, die aan verdachte toebehoort en met behulp waarvan de feiten zijn begaan, verbeurdverklaren.

10. De toegepaste wettelijke bepalingen

De oplegging van de straf is gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 33, 33a, 36f, 38v, 38w, 57, 243 (oud), 243, 252, 254 en 254c van het Wetboek van Strafrecht.

De rechtbank:

 verklaart bewezen dat verdachte het tenlastegelegde, zoals vermeld onder ‘De bewezenverklaring’, heeft begaan;

 verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij;

 verstaat dat het aldus bewezenverklaarde oplevert de strafbare feiten zoals vermeld onder ‘De kwalificatie van het bewezenverklaarde’;

 verklaart verdachte hiervoor strafbaar;

1. vermijdt gedurende de proeftijd digitale omgevingen waarin hij in aanraking kan komen met kinderpornografisch materiaal;

2. maakt gedurende de proeftijd geen gebruik van virtuele machines, versleutelprogramma’s (zoals Bitlocker, Veracrypt) of applicaties die helpen de identiteit te verbergen (zoals een VPN), tenzij de reclassering toestemming heeft gegeven voor het gebruik (zoals voor werk of voor bankzaken);

3. geeft gedurende de proeftijd inzicht in de wijze waarop hij de omgevingen genoemd onder 1. zal vermijden en bespreekt hoe dit verlopen is voor het verstreken deel van de proeftijd.

Het toezicht op de naleving van de onderdelen 1 tot en met 3 beperkt zich tot geautomatiseerde controles van digitale apparaten (zoals computers, smart devices, USB-sticks, SD-kaarten, externe harde schijven) waarop bestanden kunnen worden opgeslagen en/of waarmee internet kan worden benaderd en die betrokkene in gebruik heeft. Verdachte werkt mee aan deze controles tijdens (on)aangekondigde huisbezoeken en verschaft toegang tot alle aanwezige digitale apparaten die verdachte in gebruik heeft. Hieronder wordt begrepen het verstrekken van wachtwoorden, codes of andere wijzen van ontgrendeling of ontsluiting zoals vingerafdrukken, die nodig zijn voor toegang. Op verzoek past verdachte de instellingen zodanig aan dat controle mogelijk is. De wijzigingen mogen niet leiden tot definitieve wijzingen aan het apparaat en worden aan het einde van de controle weer teruggezet. De controles worden uitgevoerd door de reclassering. Indien en voor zover noodzakelijk mag de reclassering voor ondersteuning op technisch en digitaal gebied een specialist, niet zijnde een opsporingsambtenaar, meenemen. De controles mogen gedurende de proeftijd maximaal (circa) 3 keer worden uitgevoerd, waarbij de persoonlijke levenssfeer van verdachte zoveel mogelijk wordt geëerbiedigd. De controles strekken er in het bijzonder niet toe een min of meer volledig beeld te krijgen van het persoonlijke leven van verdachte.

Hierbij gelden als voorwaarden dat verdachte:

- meewerkt aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een geldig identiteitsbewijs ter inzage aanbiedt om de identiteit vast te stellen;

- meewerkt aan reclasseringstoezicht, waaronder het meewerken aan huisbezoeken en het zich melden bij de reclassering zo vaak en zolang de reclassering dat nodig vindt;

- Een contactverbod. Het contactverbod houdt in dat verdachte zich gedurende vijf jaar onthoudt van – direct of indirect – contact met: [slachtoffer] , geboren op [geboortedatum] 1988;

- Een locatieverbod. Het locatieverbod houdt in dat verdachte zich gedurende vijf jaar niet ophoudt op de locaties van [bedrijf] (dagbesteding, wonen of anderszins) in de provincies Gelderland en Overijssel.

De benadeelde partij [slachtoffer]

Beslag