ECLI:NL:RBGEL:2026:2656

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

hij op of omstreeks 23 november 2023 te Zutphen, althans in Nederland, [slachtoffer] door geweld of een andere feitelijkheid en/of bedreiging met geweld of een andere feitelijkheid, heeft gedwongen tot het plegen en/of dulden van een of meer ontuchtige handelingen door meermalen, althans eenmaal,

Verdachte ontkent dat hij met zijn handen aan de binnenkant van de onderbroek van het slachtoffer heeft gezeten. Voor het overige is er sprake van een bekennende verdachte als bedoeld in artikel 359, derde lid, laatste zin, van het Wetboek van Strafvordering en daarom wordt volstaan met een opgave van de bewijsmiddelen.

Bewijsmiddelen:

[slachtoffer] heeft verklaard dat verdachte haar ook heeft betast aan de binnenkant van haar onderbroek. Verdachte heeft zijn handen in haar onderbroek gestoken aan de voor- en achterkant en heeft het naakte gebied van de venusheuvel en de schaamlippen aangeraakt. Ook heeft hij haar billen en het naakte gebied tussen de vagina en de anus aangeraakt. Aangeefster verklaart hier consistent en gedetailleerd over. Bovendien worden haar verklaringen ondersteund door DNA-onderzoek waaruit blijkt dat er DNA-sporen zijn gevonden aan de voorkant, achterkant en binnenkant van haar string die mogelijk afkomstig zijn van verdachte. De kans dat deze sporen DNA van verdachte bevatten is meer dan één miljard waarschijnlijker dan de kans dat dit DNA afkomstig zou zijn van een onbekende persoon. Gelet op al het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat het DNA dat is aangetroffen aan de binnenkant van de string van [slachtoffer] afkomstig is van verdachte.

Op grond van deze bewijsmiddelen komt de rechtbank tot de conclusie dat verdachte het slachtoffer ook met zijn handen aan de binnenkant van haar onderbroek heeft betast op haar venusheuvel, schaamlippen, perineum en billen.

Naar het oordeel van de rechtbank is wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het tenlastegelegde feit heeft begaan, te weten dat:

hij op of omstreeks 23 november 2023 te Zutphen, althans in Nederland, [slachtoffer] door geweld of een andere feitelijkheid en/of bedreiging met geweld of een andere feitelijkheid, heeft gedwongen tot het plegen en/of dulden van een of meer ontuchtige handelingen door meermalen, althans eenmaal,

Wat meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard, is niet bewezen.

Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

Het bewezenverklaarde levert op:

feitelijke aanranding van de eerbaarheid.

Het feit is strafbaar.

Verdachte is strafbaar, nu geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk is geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot een taakstraf van 180 uur en een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden, met een proeftijd van drie jaar.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft bepleit dat aan verdachte een taakstraf wordt opgelegd, waarbij rekening wordt gehouden met zijn beperkte draagkracht.

De beoordeling door de rechtbank

De rechtbank heeft bij de bepaling van de op te leggen straf rekening gehouden met de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard en de omstandigheden waaronder dit is begaan. De rechtbank heeft verder rekening gehouden met de persoon en de omstandigheden van verdachte.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan aanranding. Hij heeft zich online voorgedaan als vrouw en het slachtoffer bij hem thuis uitgenodigd. Toen het slachtoffer zijn woning wilde verlaten, heeft hij haar met geweld tegengehouden. Hij zorgde ervoor dat zij zich niet kon onttrekken aan deze gedraging door zijn armen om haar heen te klemmen en haar terug de woning in te slepen. Tijdens de worsteling heeft hij zijn hand in haar broek en onderbroek gestoken en hierbij haar naakte geslachtsdeel en billen betast. Het slachtoffer heeft zich met moeite kunnen ontworstelen aan de aanranding en zij moet enorm bang zijn geweest. Het is een feit van algemene bekendheid dat slachtoffers lang kampen met de psychische gevolgen van een aanranding en dat dit diep ingrijpt in hun persoonlijke levenssfeer. Dit blijkt ook uit de verklaring die het slachtoffer ter terechtzitting heeft laten voorlezen.

De rechtbank heeft de justitiële documentatie van verdachte in aanmerking genomen. Daaruit komt naar voren dat hij in 2006 wegens een zedenfeit is veroordeeld. Nu dit feit al langere tijd geleden is gepleegd, ziet de rechtbank geen aanleiding daarmee rekening te houden bij het opleggen van een straf.

De reclassering adviseert in haar rapport van 5 maart 2026 om aan verdachte een straf zonder bijzondere voorwaarden op te leggen. Verdachte heeft een licht verstandelijke beperking en een beperkt sociaal netwerk. Hij ontvangt hulpverlening van stichting Philadelphia en deze kan worden opgeschaald indien nodig. De reclassering raadt een gevangenisstraf af en geeft aan dat verdachte in staat is om een taakstraf uit te voeren, mits er rekening wordt gehouden met zijn draagkracht. De rechtbank neemt dit advies over.

Alles afwegende acht de rechtbank een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden, met een proeftijd van drie jaar, en een taakstraf van 180 uur, passend en geboden.

Met de officier van justitie ziet de rechtbank geen aanleiding om een contactverbod met politiecontrole op te leggen zoals geadviseerd door de reclassering, omdat er sinds het tenlastegelegde feit geen contact is geweest tussen verdachte en het slachtoffer.

[bewindvoerder] heeft namens de benadeelde partij [slachtoffer] in verband met het feit een vordering tot schadevergoeding ingediend. De benadeelde partij vordert

€ 3.000,00 aan smartengeld, vermeerderd met de wettelijke rente. Verder is om oplegging van de schadevergoedingsmaatregel verzocht.

Standpunten

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering van de benadeelde partij kan worden toegewezen, met toekenning van de wettelijke rente, en vordert oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering dient te worden afgewezen of te worden gematigd, omdat de vordering niet voldoende is onderbouwd en de omvang van de schade niet voldoende aannemelijk is geworden.

Overweging van de rechtbank

Smartengeld

In artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek (BW) is omschreven in welke gevallen recht kan ontstaan op vergoeding van immateriële schade. Dat is onder meer het geval indien het slachtoffer lichamelijk letsel heeft opgelopen, in de eer of goede naam is geschaad, of op andere wijze in de persoon is aangetast. Om te spreken van een aantasting in persoon op andere wijze moet sprake zijn van geestelijk letsel of een diepe inbreuk op de persoonlijke levenssfeer, persoonlijke integriteit of een fundamenteel recht. De aard en de ernst van de normschending en de gevolgen daarvan voor de benadeelde kunnen ook met zich meebrengen dat van de in artikel 6:106 onder b, van het BW bedoelde aantasting in de persoon op andere wijze sprake is. Degene die zich hierop beroept zal dit in beginsel concreet moeten onderbouwen. Het kan in het voorkomend geval zo voor de hand liggen dat de aard en ernst van de normschending relevante nadelige gevolgen voor de benadeelde meebrengen, dat een aantasting in de persoon daardoor kan worden aangenomen.

Gelet op de aard en ernst van de aanranding en het daarmee gepaarde onverhoedse betasten van de billen en vagina, is sprake van een zodanig ernstige normschending dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen. Verdachte heeft hiermee een ernstige inbreuk gemaakt op het zelfbeschikkingsrecht en de lichamelijke integriteit van de benadeelde partij. Dit is aan verdachte toe te rekenen. De rechtbank houdt rekening met de aard en de ernst van het feit, de Rotterdamse Schaal inzake seksuele misdrijven en de bedragen die Nederlandse rechters in vergelijkbare gevallen toewijzen. Het gevorderde bedrag is redelijk en billijk. De rechtbank zal de vordering daarom in zijn geheel toewijzen.

Verdachte is vanaf 23 november 2023 wettelijke rente over het toegewezen bedrag verschuldigd.

De rechtbank ziet aanleiding om op grond van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht de schadevergoedingsmaatregel aan verdachte op te leggen. Verdachte wordt verplicht het aan de benadeelde partij toegewezen bedrag aan de Staat te betalen. Eventueel toegekende proceskosten zijn daar niet bij inbegrepen.

De oplegging van de straf en/of maatregel is gegrond op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f en 246 van het Wetboek van Strafrecht.

De rechtbank:

 verklaart bewezen dat verdachte het tenlastegelegde, zoals vermeld onder ‘De bewezenverklaring’, heeft begaan;

 verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij;

 verstaat dat het aldus bewezenverklaarde oplevert het strafbare feit zoals vermeld onder ‘De kwalificatie van het bewezenverklaarde’;

 verklaart verdachte hiervoor strafbaar;