ECLI:NL:RBGEL:2026:3732

Aan verdachte is, na toewijzing van een vordering tot nadere omschrijving van de tenlastelegging en na toewijzing van een vordering tot wijziging van de tenlastelegging, ten laste gelegd dat:

Parketnummer 05/213023-24:

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gesteld dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan alle tenlastegelegde feiten.

Feiten 1 en 2 moeten volgens de officier van justitie worden gekwalificeerd als poging tot moord.

Bij feit 3 kan wettig en overtuigend bewezen worden verklaard dat door de brandstichting gemeen gevaar voor de zich in die woning bevindende goederen en voor de belendende percelen en levensgevaar voor de personen in de woning en de belendende percelen te duchten was.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft ten aanzien van feiten 1 tot en met 3 bepleit dat verdachte niet heeft gehandeld vanuit een vooraf bedacht plan, maar vanuit een ogenblikkelijke gemoedsopwelling. Verder was er in de gegeven omstandigheden geen sprake van een aanmerkelijke kans op de dood van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] , en ook geen aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel ten aanzien van [slachtoffer 2] . Daarom moet verdachte integraal worden vrijgesproken van het onder 1 en 2 tenlastegelegde.

Daarnaast moet verdachte worden vrijgesproken van het onder 3 tenlastegelegde veroorzaken van levensgevaar, gevaar voor zwaar lichamelijk letsel en gemeen gevaar voor de belendende percelen. De raadsman heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank ten aanzien van het veroorzaken van gemeen gevaar voor goederen voor zover dit ziet op de inboedel en de kat en het veroorzaken van gevaar voor zwaar lichamelijk letsel ten aanzien van [slachtoffer 1] .

De raadsman heeft zich ten aanzien van feiten 4 en 5 gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Ten aanzien van parketnummer 05/152800-25 heeft de raadsman zich op het standpunt gesteld dat verdachte moet worden vrijgesproken. Verdachte ontkent namelijk stellig en op basis van het procesdossier kan niet worden vastgesteld dat hij op enige manier betrokken was bij het voicemailbericht.

Beoordeling door de rechtbank

Inleiding

Verdachte (hierna ook: [verdachte] of [verdachte] ) en [slachtoffer 1] (hierna: [slachtoffer 1] ) kregen in 2019 of 2020 een relatie. Op 6 juni 2024 heeft [slachtoffer 1] de relatie met verdachte verbroken. Verdachte is toen ingetrokken bij zijn moeder. Op 27 juni 2024 heeft [slachtoffer 1] de relatie definitief beëindigd. Op 30 juni 2024 zou verdachte zijn laatste spullen uit de woning van [slachtoffer 1] halen en zijn huissleutel inleveren.

Tot die tijd woonden verdachte en [slachtoffer 1] samen in de woning aan het [adres 1] in [plaats 1] . Deze woning is eigendom van [slachtoffer 1] . Ook [slachtoffer 2] (hierna: [slachtoffer 2] ), een vriendin van [slachtoffer 1] , woonde daar. Ze hebben ongeveer een jaar met zijn drieën samen gewoond.

De verdenkingen tegen verdachte zien op verschillende strafbare feiten die hij zou hebben gepleegd op verschillende momenten nadat [slachtoffer 1] hun relatie had beëindigd. De rechtbank zal deze verdenkingen in chronologische volgorde bespreken. Dat betekent dat de rechtbank eerst zal ingaan op de tenlastegelegde huisvredebreuk op 30 juni 2024, vervolgens op de brand op 2 juli 2024 en de daarmee samenhangende verdenkingen en tot slot de verdenking dat verdachte op [geboortedag slachtoffer 4] 2025 de vader van [slachtoffer 1] , [slachtoffer 4] (hierna: [slachtoffer 4] ), zou hebben bedreigd.

De rechtbank zal telkens eerst de bewijsmiddelen uiteenzetten. Daarna zal de rechtbank uitleggen tot welke conclusies zij komt op basis van die bewijsmiddelen. Hierbij zal de rechtbank ook eventuele verweren bespreken.

Parketnummer 05/213023-24

Feit 4 – 30 juni 2024

De bewijsmiddelen

[slachtoffer 4] woont op de [adres 2] in [plaats 2] . In de nacht van 29 op 30 juni 2024 is [verdachte] in de woning van [slachtoffer 4] geweest. Het beveiligingssysteem systeem heeft hiervan een log gemaakt. De achterdeur ging open om 00:19 uur, 01:17 uur, 01:59 uur, 03:44 uur en 04:13 uur. De deur heeft geen braakschade. Iemand heeft de achterdeur dus met een sleutel geopend.

[slachtoffer 4] lag die nacht in bed in zijn slaapkamer en werd omstreeks 03:45 uur wakker. Hij zag een silhouet. Hij verklaart dat hij zich zelden zo kwetsbaar heeft gevoeld. Hij herkende [verdachte] op het moment dat de lamp aanging. [verdachte] stond in de deuropening van de slaapkamer van [slachtoffer 4] met een koekenpan geheven in zijn hand. [slachtoffer 4] schreeuwde dat hij zijn huis uit moest gaan, maar durfde niet te bewegen, omdat hij niet kon inschatten wat [verdachte] zou doen. [verdachte] schreeuwde niet, maar stond wel heel gespannen. [slachtoffer 4] is met hem in gesprek gegaan. Uiteindelijk heeft [verdachte] de woning verlaten. Daarbij gaf hij [slachtoffer 4] de sleutel van zijn achterdeur. Dit bleek een gekopieerde sleutel te zijn.

Verdachte heeft verklaard dat hij een kopie heeft gemaakt van de sleutels van de woningen van de ouders van [slachtoffer 1] . Hij is in de nacht naar de woning van [slachtoffer 4] gegaan, omdat die niet had gereageerd op de WhatsApp-berichten van verdachte en verdachte wilde weten wat er was. Verdachte is met een koekenpan naar de slaapkamer van [slachtoffer 4] gegaan, omdat hij niet wist hoe [slachtoffer 4] uit angst zou reageren.

De beoordeling door de rechtbank

Op basis van de hiervoor genoemde bewijsmiddelen stelt de rechtbank vast dat verdachte gedurende de voor nachtrust bestemde tijd naar de woning van [slachtoffer 4] [slachtoffer 1] is gegaan. Hij heeft zichzelf binnengelaten met een valse sleutel, namelijk een sleutel die hij zonder toestemming van de sleutelbos van [slachtoffer 1] had weggenomen en gekopieerd. Daarmee is hij die woning wederrechtelijk binnengedrongen.

Vervolgens is verdachte met een koekenpan naar de slaapkamer gegaan waar [slachtoffer 4] op dat moment lag te slapen. Toen [slachtoffer 4] wakker werd, heeft verdachte die koekenpan opgeheven vastgehouden. De rechtbank vindt dit, gelet op de hiervoor beschreven omstandigheden, een geschikt middel om vrees aan te jagen.

De rechtbank acht dit feit dan ook wettig en overtuigend bewezen.

Feiten 1, 2, 3 en 5 – 2 juli 2024

De bewijsmiddelen

[slachtoffer 1] heeft verklaard dat ze in de nacht van 1 op 2 juli 2024 ineens wakker werd, omdat ze voelde dat er een dikke vloeistof over haar gezicht werd gegooid. Het voelde dikker dan olijfolie. Ze kon haar ogen pas openen toen ze de vloeistof uit haar ogen gewreven had. Ze zag dat [verdachte] bij de deur van haar slaapkamer stond. Hij gooide vloeistof op de grond in de slaapkamer. Meteen daarna stak hij iets aan en was er brand.

[slachtoffer 1] probeerde het raam open te maken. Verdachte pakte haar vast, als een soort stevige knuffel, waardoor [slachtoffer 1] zich opgesloten voelde, en zei: ‘Als we gaan, dan gaan we samen’. [slachtoffer 1] schreeuwde naar haar huisgenote (de rechtbank begrijpt: [slachtoffer 2] ) dat die 112 moest bellen.

Vervolgens is [slachtoffer 1] over de vlammen heen gerend, naar beneden. Ze probeerde de voordeur open te maken. Ze opende de haken van de voordeur, maar [verdachte] deed die weer dicht. Dat gebeurde drie keer. Ze had een worsteling met [verdachte] om uit de woning te komen. Tijdens die worsteling heeft [verdachte] haar nog een keer op dezelfde manier vastgepakt. Hij zei weer: ‘Als we gaan, dan gaan we samen’. [verdachte] heeft haar een paar keer vastgehouden en hij hield haar tegen.

Uiteindelijk is [slachtoffer 1] naar buiten gerend. Vanwege haar brandwonden heeft ze bij haar buren onder de douche gestaan tot de ambulance kwam.

[slachtoffer 1] heeft op meerdere momenten gedacht dat ze dit niet zou overleven: toen het vuur aan het begin van haar kamer werd aangestoken, toen ze het raam daar niet open kreeg, toen verdachte haar boven vasthield, het spelletje bij de deur (de rechtbank begrijpt: met de haken) en toen hij haar beneden vasthield.

Na de brand was de kamer van [slachtoffer 1] afgebrand. De bovenverdieping van de woning was zwart van het roet en niet meer bewoonbaar. De hele bovenverdieping moest worden gestript. Er zit een meter of twee, tweeëneenhalf tussen de kamer van [slachtoffer 1] en die van [slachtoffer 2] .

Tijdens de brand heeft [slachtoffer 1] letsel opgelopen, namelijk oppervlakkige en dieper gelegen tweedegraads brandwonden op haar gezicht, onderarmen en handen. In totaal was zes procent van haar lichaamsoppervlak verbrand. Hiervoor is ze opgenomen en behandeld in een brandwondencentrum. De verwachte genezingsduur was meerdere weken tot enkele maanden. Met uitzondering van mogelijk permanent zichtbare littekens in het gelaat en op de armen kan

– normaal gesproken – volledig herstel worden verwacht.

Volgens de deskundige is het letselbeeld veel waarschijnlijker onder de hypothese dat het letsel is ontstaan door blootstelling aan hitte/vlammen afkomstig van brand dan dat dit door een andere omstandigheid/mechanisme is ontstaan. Ook zijn (een aantal van) deze letsels waarschijnlijker onder de hypothese dat ze zijn ontstaan doordat de huid/het lichaam zelf in brand heeft gestaan door de mogelijke aanwezigheid van een ontbrandbare vloeistof op de huid dan dat ze zijn ontstaan doordat de huid/het lichaam zich in de directe nabijheid van brand en/of de hitte van brand heeft bevonden.

Bij langer blootstaan aan hoge temperaturen en verbrandingsproducten, bestaat de kans op ernstiger thermisch letsel (derde tot vierdegraads verbranding) met een samenhangende kans op overlijden. Daarnaast was er een reële kans geweest op het inademen van giftige gassen, wat kan leiden tot verstoring van de zuurstofopname en daardoor tot (acuut) overlijden.

[slachtoffer 2] heeft verklaard dat zij met [slachtoffer 1] op het [adres 1] in [plaats 1] woont. Van maandag op dinsdag slaapt ze altijd thuis, ook toen [verdachte] nog bij hen woonde.

Op dinsdag 2 juli omstreeks 02:30 uur lag [slachtoffer 2] in bed in haar slaapkamer op de eerste verdieping. Ze schrok wakker en hoorde dat [slachtoffer 1] haar naam schreeuwde. [slachtoffer 2] rende naar de overloop. Ze hoorde een ontploffing en zag een flits door het bovenraam van haar slaapkamerdeur. Daarna werd het heel heet. Toen [slachtoffer 2] de deur open deed, zag ze [slachtoffer 1] en [verdachte] op de overloop staan. Ze zag dat er brand was in de slaapkamer van [slachtoffer 1] , die zich op de eerste verdieping van de woning bevond. Het vuur was heel dichtbij, bij de ingang van de kamer.

Ze zijn naar beneden gerend. Bij de voordeur pakte [verdachte] [slachtoffer 1] zo vast dat ze de woning niet uit kon. [slachtoffer 2] hoorde hem roepen: ‘Als we dood gaan, gaan we samen dood’, of woorden van gelijke strekking. [slachtoffer 1] probeerde naar buiten te komen en [verdachte] wilde dat voorkomen. [slachtoffer 2] is via de achterdeur naar buiten gerend.

Verdachte heeft verklaard dat hij rond 1 uur ’s nachts naar de woning van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] is gegaan. In het tempo waarmee hij liep, duurde dat ongeveer tien minuten. Hij wilde met [slachtoffer 1] praten, omdat ze niet meer reageerde op WhatsApp-berichten. Hij zag de auto van haar moeder staan en ging er toen vanuit dat [slachtoffer 1] thuis was. Hij heeft eerder, nadat zij het uit had gemaakt en de sloten had laten vervangen, stiekem een kopie van de sleutels gemaakt. Hij is met de gekopieerde sleutels de woning binnen gegaan.

In de woning heeft hij zijn schoenen uitgedaan en weggezet, de hond geaaid en een tijdje met de hond gespeeld. Daarna is hij naar boven gegaan, waar hij een paar seconden heeft gekeken in de kamer links, waar [slachtoffer 1] en hij eerst sliepen. Vervolgens is verdachte weer naar beneden gegaan. Hij heeft nog op zijn telefoon gezeten. Hij heeft een aansteker gepakt. Met die aansteker en met een fles benzine is hij naar boven gegaan.

Verdachte is gewoon gaan strooien met de benzine. Hij heeft overal aan de linkerzijde in de kamer van [slachtoffer 1] brandstof gegoten, waarbij hij een stuk van het bed heeft geraakt, en aangestoken. Verdachte zag dat er iemand in bed lag. Verdachte heeft [slachtoffer 1] niet wakker gemaakt of gewaarschuwd. Verdachte wist dat [slachtoffer 2] van maandag op dinsdag altijd thuis sliep.

Toen [slachtoffer 1] bij de deur stond, pakte verdachte haar vast. [slachtoffer 1] en hij hebben een beetje geduw en getrek gehad.

Bij de tuinpoort van de woning waren beveiligingscamera’s geplaatst. Daarvan zijn de beelden uitgekeken die op 2 juli 2024 zijn gemaakt.

Op die beelden zag de politie dat de tuindeur om 01:42:49 uur open ging. Terwijl de deur open ging, zag de politie om 01:43:06 uur een beweging. Door de manier waarop de deur bewoog, kreeg de politie het vermoeden dat de deur door iets of iemand werd bewogen/geopend.

Om 01:43:54 zag de verbalisant beweging bij de poort, waaronder een donker vlak met witte opschriften. Aan de manier van bewegen zag de verbalisant dat het om een persoon ging. De persoon was ergens mee bezig op de grond. Om 01:44:32 uur zag de verbalisant het voorwerp met de witte opschriften nogmaals in beeld. De verbalisant herkende deze opschriften als die op een trui die in de woning in beslag werd genomen. Volgens [slachtoffer 2] was deze trui van verdachte. Om 01:49:08 zag de verbalisant dat een persoon de poort dicht deed, terwijl die in de tuin stond.

Om 01:52:26 uur was te zien dat de buitendeur van de woning opende. Om 01:52:49 sloot deze weer. Om 01:53:00 was er een aantal kleine lichtflitsen in beeld.

Vervolgens zag de verbalisant om 02:28:59 uur dat een persoon de poort open deed en weg rende via de achteromgang.

[brandweerman] is brandonderzoeker en was als brandweerman betrokken bij de brandmelding. Boven in de woning zag hij een kamer waarvan de deur gesloten was. Deze kamer stond vol rook. Er was geen zicht. Daarna werd het bed zichtbaar, waarvan het matras aan het voeteneinde nog gloeide. Links op de vloer bij de deur waren nog lichte vlammen. Die heeft hij geblust. Het bed en het matras aan de linkerzijde hadden het meest gebrand.

In de kamer stond een kledingkast met schuifdeuren die een klein stukje open stonden. Onder in de kast lag een kat met slijmvorming uit de mond. De kat bleek te zijn overleden. Volgens [brandweerman] is de brand gesmoord doordat de deur van de kamer gesloten was. Bij voldoende zuurstof zou de brand veel groter zijn geweest, waarschijnlijk zelfs uitslaand.

De politie heeft onderzoek gedaan naar de brand. In de slaapkamer was sprake van forse beroeting van de muren, het plafond en de meubels, de stuclaag van het plafond had losgelaten, de ramen waren geknapt en de plafondlamp was vrijwel geheel gesmolten. Gelet hierop moet er een zeer hete, verstikkende rooklaag aanwezig zijn geweest.

De overleden kat was licht beroet en had vrijwel geen brandletsel. Hieruit bleek dat de kat vermoedelijk was gestikt door het inademen van de zeer hete en verstikkende rooklaag in de slaapkamer.

Er waren verschillende brandhaarden. Links op de vloer stond een rugzak tegen het voeteneinde van het bed en een kastje. Daar trof de politie een primaire brandhaard aan. Dat is een plek waar brand is ontstaan. De linkerzijde van het matras was op enkele plaatsen fors ingebrand. Dit leek, gelet op de vormen en plekken van de inbrandingen, niet te zijn ontstaan vanuit de brandhaard bij de rugzak. Er waren ook nog enkele volledig op zichzelf staande brandhaarden op de vloer links naast het bed.

De politie heeft een monster genomen van een stuk van de vloerbedekking onder de brandhaard op de vloer links naast het bed. Hierin werden vluchtige stoffen aangetroffen die afkomstig zijn van motorbenzine.

Voor deze brandhaarden was geen legaal verklaarbare oorzaak. Er moet dus vuur zijn ingebracht om de brand te ontsteken. Gezien de locatie van de brandhaarden en het tijdstip van de brand moet een persoon dit opzettelijk hebben gedaan. De politie trekt dan ook de conclusie dat sprake was van brandstichting. Gelet op de aangetroffen afzonderlijke brandhaarden is de motorbenzine op verschillende plaatsen aangebracht of terecht gekomen. De motorbenzine begon meteen te verdampen. Deze damp heeft zich verspreid. De dader hoefde de motorbenzine slechts op één plaats aan te steken, waarna de dampen van de motorbenzine ook met het open vuur in aanraking zijn gekomen en zijn ontstoken.

Over het gevaar dat deze brand heeft veroorzaakt, heeft de politie het volgende opgeschreven. Er is forse schade ontstaan, niet alleen in de slaapkamer van [slachtoffer 1] , waar bijna alle spullen (deels) verbrand, gesmolten of beroet waren, maar ook aan de woning. Dit komt onder andere door de beroeting van vrijwel de gehele bovenverdieping, de hitteschade door loslatend stucwerk in de slaapkamer van [slachtoffer 1] en door de geknapte ramen. Volgens de politie was er daarom gemeen gevaar voor goederen te duchten.

Tijdens de brand lag een vrouw (de rechtbank begrijpt: [slachtoffer 1] ) op bed in deze slaapkamer. Er is onder meer brand ontstaan in het schuimmatras. Bij de verbranding van dergelijke matrassen komen in zeer korte tijd grote hoeveelheden zeer hete en verstikkende rookgassen vrij, waaronder koolmonoxide. Deze rookgassen verspreiden zich over de hele ruimte en worden steeds dikker, waardoor ze lager in de kamer komen te hangen. Ook een kort verblijf in een kamer met dit soort gassen is heel risicovol. Het inademen van deze gassen van honderden graden Celsius kan het ademhalingsorgaan fataal beschadigen. Bovendien bevatten deze gassen bedwelmende en verstikkende stoffen, waardoor iemand in zeer korte tijd het bewustzijn kan verliezen. Hierdoor is de kans op overlijden extreem hoog. Tot slot stralen deze rookgassen extreme hitte naar beneden, met alle lichamelijke risico’s die daarbij komen kijken.

Een aantal van de brandhaarden bevond zich vlak naast de vluchtweg van de slaapkamer naar de overloop. De hitte en vlammen van die brandhaarden kunnen meerdere honderden graden tot ruim boven de duizend graden Celsius zijn geweest. Ze zullen schuin naar boven zijn getrokken en zich recht voor de vluchtweg hebben bevonden. Er was geen andere – reële – vluchtweg om uit de brandende slaapkamer te komen.

Als iemand in die slaapkamer niet tijdig langs die vlammen bij het voeteneinde van het bed had kunnen komen, was het binnen zeer korte tijd onmogelijk geworden om de slaapkamer te ontvluchten. De vlammen langs de vluchtroute zouden in rap tempo steeds groter en heter zijn geworden, waardoor het onmogelijk zou zijn om langs deze vlammen de kamer te verlaten, en de hete, verstikkende laag rookgassen tegen het plafond zou steeds dikker en intenser zijn geworden waardoor het ademen onmogelijk zou zijn geworden en er daarbij vanuit deze laag rookgassen een extreme hitte van meerdere honderden graden Celsius naar beneden zou worden gestraald. Dergelijke omstandigheden zijn niet met leven verenigbaar. Een paar ademteugen van die rookgassen kan fataal zijn.

Alle kamers op de eerste etage waren beroet. Dat betekent dat de hete en verstikkende rookgassen zich vanuit de brandende slaapkamer over de hele eerste etage hadden verspreid. Wanneer het de tweede vrouw (de rechtbank begrijpt: [slachtoffer 2] ) door omstandigheden niet was gelukt om de eerste etage tijdig te verlaten, dan zou zij zijn geconfronteerd met de hete en verstikkende rookgassen, met alle lichamelijke risico’s die dit met zich meebrengt. Hierbij heeft de verbalisant rekening gehouden met mogelijke vluchtwegen.

Er was bij de brand dus levensgevaar of gevaar voor zwaar lichamelijk letsel voor een ander te duchten.

Naar het oordeel van de rechtbank is wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder feit 1 tot en met 5 van parketnummer 05/213023-24 en het onder parketnummer 05/152800-25 tenlastegelegde heeft begaan, te weten dat:

Parketnummer 05/213023-24:

Parketnummer: 05-152800-25: hij op of omstreeks [geboortedag slachtoffer 4] 2025 te [plaats 2] , tezamen en in vereniging met een ander, althans alleen, [slachtoffer 4] telefonisch heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het levengericht en/of met zware mishandeling, door die [slachtoffer 1] voornoemd middels een voicemailbericht dreigend de woorden toe te voegen

“kankermongoolBen je trots op ... of niet? Kankersukkel. K neuk jou en je dochter.Jullie zijn nog niet van me af, wacht maar.Ik kom naar je huis, ik ga je doodmaken, kankermongool. Je weet .... heb gedaan toch?Ja, ik ga je doodmaken. ... geslagen ... gewoon pistool mee.Ik ga je zweren, je gaat ... pijn krijgen, let maar op, kankersukkel.Je bent nog niet van me af vriend, als je dat maar weet, je bent nog niet van me af. Je durft niet op te nemen.Dit nu je verjaardagscadeau.Dit is het verjaardagscadeau die je van mij krijgt. ... 4 of 5 jaar. ... dochter krijgen, kankerlijer”,althans woorden van gelijke dreigende aard of strekking.

Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten verbeterd. Verdachte is daardoor niet in de verdediging geschaad.

Wat meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard, is niet bewezen.

Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

Het bewezenverklaarde levert op:

Parketnummer 05/213023-24:

Eendaadse samenloop van

feit 1:

poging tot moord;

en

feit 2:

poging tot moord;

en

feit 3:

opzettelijk brand stichten, terwijl daarvan gemeen gevaar voor goederen te duchten is;

en

opzettelijk brand stichten, terwijl daarvan levensgevaar voor een ander en gevaar voor zwaar lichamelijk letsel voor een ander te duchten is;

en

feit 5:

handelen in strijd met een in artikel 2.10 van de Wet Dieren gegeven verbod;

feit 4:

in de woning bij een ander in gebruik, wederrechtelijk binnendringen, terwijl hij zich bedient van middelen geschikt om vrees aan te jagen;

parketnummer 05/152800-25:

bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht.

De feiten zijn strafbaar.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte ten aanzien van alle bewezenverklaarde feiten verminderd toerekeningsvatbaar moet worden geacht.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte ten aanzien van alle bewezenverklaarde feiten verminderd toerekeningsvatbaar moet worden geacht.

De beoordeling door de rechtbank

Bij de beoordeling van de toerekeningsvatbaarheid en de strafbaarheid van verdachte zal de rechtbank het rapport betrekken dat GZ-psycholoog J. Meijers en psychiater S. Rakshandehroo van het Pieter Baan Centrum (hierna: PBC) op 3 februari 2026 over verdachte hebben opgemaakt na zijn observatie daar. De psychiater heeft, in samenspraak met de psycholoog, schriftelijke vragen beantwoord over dit rapport en de psycholoog is hierover bevraagd op de terechtzitting van 14 april 2026.

De stoornissen van verdachte

De rapporteurs stellen vast dat bij verdachte sprake is van een narcistische persoonlijkheidsstoornis met bedekte grandiositeit en een gokstoornis. Over de persoonlijkheid van verdachte rapporteren zij het volgende:

‘Aan de oppervlakte functioneert betrokkene ogenschijnlijk normaal […]. Het huidige onderzoek laat zien dat achter dit ogenschijnlijk normaal functioneren er echter een fragiel en onzeker zelfbeeld bestaat, dat hij, weliswaar onbewust, probeert te beschermen. Dit doet hij door zich sociaal aangepast, behulpzaam en positief op te stellen, waardoor hij bewondering en goedkeuring van anderen kan ontvangen.

Tegelijkertijd probeert hij negatieve gevoelens en ervaringen af te weren, bijvoorbeeld door afweermechanismen als ontkenning, rationalisatie of acting-out, waarbij sprake lijkt van een vergaande ontkenning van innerlijke belevingen, tot aan loochening toe (merkbaar in zijn contact met de onderzoekers, zie verder). Hierdoor blijven doorleefde emotionele betrokkenheid, zelfreflectie en inzicht in de eigen innerlijke dynamiek grotendeels afwezig.

Betrokkene lijkt nauwelijks contact te hebben met zijn innerlijke wereld, waardoor hij bij opgelopen stress controle over zijn emoties ernstig kan verliezen. Betrokkene is bijzonder gevoelig voor kritiek en afwijzing, wat hij slecht kan verdragen. Contact aangaan met anderen kan beangstigend zijn, omdat dit zijn kwetsbare zelfbeeld kan raken. Kenmerkend hierbij is een patroon van hypervigilantie (overmatige, maar grotendeels innerlijk beleefde waakzaamheid), waarbij hij voortdurend alert is op mogelijke tekenen van afwijzing, kritiek of gezichtsverlies.

Deze waakzaamheid is - in tegenstelling tot meer openlijk grandioze narcistische presentatievormen - nauwelijks zichtbaar in uiterlijk gedrag; het manifesteert zich vooral intern en leidt tot zich terugtrekken, controle en defensiviteit. Pas wanneer betrokkene zich ‘veilig’ voelt, toont hij enige oppervlakkige openheid. Dit patroon van hypervigilantie en rigide afweer is zichtbaar in gesprekken met de onderzoekers, waarin hij coöperatief en sociaal wenselijk reageert, maar nauwelijks tot geen affectief-empathisch vermogen toont en pijnlijke innerlijke belevingen systematisch ontkent of loochent. Dit draagt bij aan het bevreemdende contact tussen de onderzoekers en betrokkene: hij reflecteert nauwelijks en toont geen waarneembare innerlijke worsteling. […]

Betrokkene lijkt voortdurend bezig zijn zelfbeeld te beschermen en negatieve gevoelens af te weren, maar vanuit een egosyntoon zelfbeeld - dat wil zeggen door betrokkene als passend en juist, en dus niet als problematisch, ervaren - waarin deze kwetsbaarheid grotendeels buiten het bewustzijn wordt gehouden. Hierdoor ontbreekt besef van de onderliggende dynamiek en is er geen corrigerende emotionele ervaring mogelijk. Boosheid en agressie worden slechts geuit naar specifieke personen bij wie hij zich relatief veilig voelt (zoals zijn ex-partner), terwijl hij in andere contexten emoties strak reguleert via rigide afweermechanismen.

Suïcidale uitingen en gevoelens van krenking, bijvoorbeeld naar aanleiding van het uitkomen

van zijn gokverslaving, worden eveneens ingekaderd door beschermende strategieën voor het

fragiele zelfbeeld. […]

Samengevat blijkt uit dit patroon van sociaal aangepast gedrag, hypervigilantie en afweer dat betrokkene een pervasief en inflexibel patroon van persoonlijkheidskenmerken vertoont passend bij een narcistische persoonlijkheidsstoornis met bedekte grandiositeit.’

Over de gokstoornis van verdachte wordt het volgende gerapporteerd:

‘De start van de problematiek valt samen met de eerste keer samenwonen met zijn vriendin [slachtoffer 1] begin 2023. Gezien zijn onderliggende gevoeligheid voor afwijzing (c.q. narcistische kwetsbaarheid […] ) kan deze periode extra stressvol zijn geweest. Mogelijk fungeerde het gokken onbewust als afweermechanisme tegen innerlijke onzekerheid. In de praktijk leidde dit echter tot een vicieuze cirkel: verliezen veroorzaakten extra stress en gevoelens van krenking, wat mede bijdroeg aan suïcidale gedachten en gedrag. […]

Tijdens het spelen kan hij zich nergens anders op concentreren en ervaart hij intense spanning en euforie bij winst. Pogingen om te stoppen of het gedrag te beheersen zijn mislukt. Gokken heeft geleid tot financiële problemen, spanningen in relaties, liegen om het gedrag te verbergen, en gevaar voor sociale relaties. Betrokkene heeft wel hulp gezocht, maar een verslavingsbehandeling kwam niet goed van de grond, deels door overschatting van zijn eigen beheersing en later door detentie. Zijn inzicht in de problematische aard van zijn gedrag is beperkt; […]

Samengevat voldoet het patroon van betrokkene aan de criteria voor een ernstige gokstoornis: er is sprake van sterke preoccupatie, toenemende inzet, rusteloosheid en prikkelbaarheid, mislukte pogingen tot beheersing, gebruik van gokken om negatieve gevoelens te reguleren, liegen over de ernst van het gedrag, en voortdurende problemen in financiële en sociale domeinen. Het gedrag is niet beter te verklaren door een andere psychische stoornis en is persisterend aanwezig. Ook in detentie blijft betrokkene gokken, met name op voetbalwedstrijden en met een voortdurende craving naar roulette, waardoor niet gesproken kan worden van remissie.’

Volgens de rapporteurs waren ten tijde van de tenlastegelegde feiten zowel de persoonlijkheidsstoornis als de gokstoornis aanwezig.

De invloed van die stoornissen op het tenlastegelegde

Bij de feiten die samenhangen met de brandstichting hebben zowel de persoonlijkheidsstoornis als de gokstoornis een rol gespeeld. In de periode voorafgaand aan deze feiten had verdachte last van ernstige stress, omdat [slachtoffer 1] hun relatie had verbroken, waardoor verdachte de woning uit moest en hij voortdurend emotionele spanning ervaarde. Het gokken diende om die gevoelens te onderdrukken en ter afleiding, maar zorgde tegelijkertijd weer voor emotionele ontregeling doordat het zelfbeeld van verdachte werd aangetast. Hierdoor nam zijn capaciteit voor coping af en werd de drempel voor impulsief handelen verlaagd.

Verdachte ervaarde de relatiebreuk en het daarmee samenhangende verlies van controle over [slachtoffer 1] als een ernstige persoonlijke krenking. Dit leidde tot rigide gedrag en mondde uiteindelijk uit in een narcistische woededoorbraak. Ten tijde van de bewezenverklaarde feiten kwamen zijn affectieve dysregulatie, beperkte empathische vermogen en obsessieve hechtingsdynamiek sterk naar voren.

De pathologische afweermechanismen die betrokkene massief hanteert, zoals ontkenning,

loochening, het externaliseren van schuld en het bagatelliseren van de ernst van de situatie, waren ten tijde van deze feiten aanwezig en belemmerden verdachtes vermogen tot reflectie en adequate emotieregulatie.

De combinatie van deze factoren maakt dat de persoonlijkheidsstoornis en de gokstoornis van verdachte doorwerkten in zijn handelen. Tegelijkertijd waren er echter ook momenten van planvorming en bewuste keuzes. Daarom adviseren de rapporteurs om deze feiten in een verminderde mate toe te rekenen aan verdachte.

Bij de huisvredebreuk van [slachtoffer 4] zijn de persoonlijkheidsstoornis en de gokstoornis ook van invloed geweest. De emotionele ontregeling, stress en onzekerheid die samenhingen met zijn gokproblematiek en, vanuit de obsessieve hechtingsdynamiek, sociale spanningen rondom de relatiebreuk, zetten de coping van verdachte onder druk. Verdachte hield [slachtoffer 4] verantwoordelijk voor zijn ervaren onrecht en verlies. Zijn handelen tijdens de huisvredebreuk, past binnen een patroon van narcistische krenking en woede, die hij op destructieve wijze gericht heeft uit willen leven op het object van zijn krenking om op die manier zijn zelfbeeld (inadequaat) te herstellen. De pathologie en de beschreven context leidden ertoe dat verdachte emotioneel ontregeld was en zijn frustratie niet goed kon reguleren. Daarom adviseren de rapporteurs om ook dit feit in een verminderde mate aan verdachte toe te rekenen.

De bedreiging van [slachtoffer 4] vanuit de PI vinden de rapporteurs moeilijk om te beoordelen, onder meer omdat verdachte dit feit ontkent. De rapporteurs vinden het op basis van het totale psychische profiel van verdachte echter aannemelijk dat, indien er zich op dat moment een voor verdachte voldoende krenkende of bedreigende trigger heeft voorgedaan, de persoonlijkheidsstoornis een rol heeft gespeeld bij dit feit. Verdachtes algemene patroon van affectieve dysregulatie, narcistische woede, rigide overtuigingen en lage drempel voor agressieve ideaties in relatie tot [slachtoffer 1] en haar vader maakt het moeilijk voorstelbaar dat de persoonlijkheidsstoornis geen invloed had. Daarom adviseren de rapporteurs om dit feit in een verminderde mate aan verdachte toe te rekenen.

De beoordeling door de rechtbank

De rechtbank neemt bovenstaande conclusies van de rapporteurs over en maakt die tot de hare.

Dat betekent dat zij van oordeel is dat de bewezenverklaarde feiten in verminderde mate aan verdachte kunnen worden toegerekend.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot:

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft bij de oplegging van straf en/of maatregel aandacht gevraagd voor de persoonlijke omstandigheden van verdachte en het feit dat de feiten verminderd aan hem kunnen worden toegerekend.

Ten aanzien van de gevorderde gevangenisstraf heeft de raadsman gewezen op enkele vergelijkbare uitspraken.

De raadsman heeft verder verzocht om geen tbs met dwangverpleging, maar tbs met voorwaarden op te leggen, omdat dit een minder vergaande maatregel is, waarmee het recidiverisico ook afdoende kan worden ingeperkt en verdachte hier gemotiveerd voor is.

De raadsman heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank ten aanzien van de gevorderde 38z-maatregel.

De beoordeling door de rechtbank

De rechtbank heeft bij de bepaling van de op te leggen straf rekening gehouden met de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard en de omstandigheden waaronder dit is begaan. De rechtbank heeft verder rekening gehouden met de persoon en de omstandigheden van verdachte.

De ernst van de feiten

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan twee pogingen tot moord en brandstichting. Hij kon het einde van de relatie met [slachtoffer 1] niet accepteren. Hij is midden in de nacht binnengedrongen in de woning van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] , die daar lagen te slapen. Hij heeft daar een afscheidsbericht getypt en verstuurd en is met benzine en een aansteker de trap op gegaan. Hij heeft benzine uitgegoten over de vloer van [slachtoffer 1] ’s slaapkamer, het bed en over [slachtoffer 1] zelf en deze aangestoken, waarna een zich snel uitbreidende en levensgevaarlijke brand is ontstaan. Dankzij hun moed, snelle handelen en geluk hebben [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] de woning weten te ontvluchten. Verdachte heeft [slachtoffer 1] echter meerdere keren geprobeerd tegen te houden en zei tegen haar: ‘Als we gaan, dan gaan we samen’.

Verdachte heeft geprobeerd om het leven van twee jonge vrouwen te beëindigen. De rechtbank ziet het handelen van verdachte als een poging tot femicide.

[slachtoffer 2] en [slachtoffer 1] hebben het gelukkig overleefd. [slachtoffer 1] heeft tweedegraads brandwonden opgelopen. In totaal zes procent van haar lichaam was verbrand. Ze heeft een week in het brandwondencentrum gelegen en draagt nog lange mouwen, omdat haar littekens niet in de zon mogen komen. Door de brand is de slaapkamer van [slachtoffer 1] verwoest en was de hele bovenverdieping van de woning onbewoonbaar. Ook de kat van [slachtoffer 1] is door de brand overleden.

De mentale gevolgen voor [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] zijn groot. Uit de indringende slachtofferverklaringen die zij ter terechtzitting hebben voorgelezen, blijkt dat het handelen van verdachte een enorme impact heeft en hun leven voorgoed heeft veranderd. Ze leven nog altijd in angst en hun vertrouwen in anderen is diep beschadigd. De gevolgen van het handelen van verdachte worden niet alleen gedragen door [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] , maar ook door hun families.

Het zorgelijke gedrag van verdachte is ook gericht geweest tegen [slachtoffer 1] vader, [slachtoffer 4] . Een paar dagen voor de brandstichting is verdachte midden in de nacht de woning van [slachtoffer 4] binnengedrongen, waar verdachte met een opgeheven koekenpan naar de slaapkamer is gegaan waar hij lag te slapen. Bijna een jaar na de brandstichting heeft verdachte [slachtoffer 4] vanuit de PI met de dood bedreigd via een voicemailbericht. Voor [slachtoffer 4] én [slachtoffer 1] moet ook dit handelen zeer beangstigend zijn geweest. De bedreiging toont aan dat verdachte (nog steeds) moeite heeft om [slachtoffer 1] los te laten, zoals ook verder in het dossier naar voren komt. Dit baart de rechtbank grote zorgen.

De persoon en persoonlijke omstandigheden van verdachte

Verdachte heeft een blanco strafblad. Sinds de dag van de brand, bijna twee jaar geleden, zit hij in voorlopige hechtenis.

In het PBC-rapport dat over verdachte is opgemaakt, wordt naast de bevindingen over zijn stoornissen en toerekeningsvatbaarheid ook ingegaan op het recidiverisico en eventuele interventies die dit risico zouden kunnen beperken. Op basis van een risicotaxatie wordt het risico op geweld bij stressvolle of triggerende situaties in de toekomst als verhoogd geschat.

Het recidiverisico op herhaald geweld in de toekomst is ook geschat aan de hand van de klinische indrukken van de rapporteurs. Die melden hierover het volgende:

‘De ernst van de eerdere gedragingen (indien bewezen), waaronder de brandstichting bij de aangeefster, en de bedreigingen richting de vader van [slachtoffer 1] , in combinatie met een latente persisterende gevoeligheid voor het ontwikkelen van narcistische rage/woede bij opstapelende krenking, impulsiviteit, relationele fixatie en de oplopende stress als gevolg van het problematisch gokken, maakt dat betrokkene een substantieel risico op herhaald geweld met zich meedraagt.

Daarnaast impliceert, indien de bedreiging van de vader vanuit de gevangenis bewezen wordt verklaard, dat ondanks een ogenschijnlijk aangepast functioneren binnen de detentiesituatie, onderliggende affectieve escalaties aanwezig blijven, maar doorgaans worden afgeschermd door een massieve en rigide afweerstructuur. Welke specifieke krenkende of spanningsverhogende trigger bij dit ten laste gelegde feit een rol heeft gespeeld, blijft onduidelijk.

Betrokkene vertoont beperkt tot nauwelijks inzicht in zijn stoornissen en in de risico’s van gewelddadig gedrag. Zijn verklaringen over de brandstichting en de bedreigingen wijzen op een combinatie van emotionele ontregeling, inadequaat probleemoplossend vermogen en een sterke impulsiviteit, versterkt door een beperkte frustratietolerantie. Daarbij komt dat betrokkene tijdens detentie zijn ex-vriendin lijkt te idealiseren, wat erop wijst dat oude relationele dynamieken nog steeds sterk bepalend kunnen zijn voor zijn handelen.

De combinatie van een onbehandelde persoonlijkheidsstoornis en gokstoornis, gekoppeld aan een sterke mate van affectieve en relationele fixatie, maakt dat zowel naar zijn ex-vriendin als naar een eventuele toekomstige partner een substantieel risico op herhaald agressief of bedreigend gedrag aanwezig blijft. Het risico is grotendeels contextafhankelijk en situationeel, waarbij stress, confrontatie met verlies of frustratie, of het ervaren van sociale/relationele afwijzing een escalatie kan uitlokken.

Op basis van de klinische indrukken van de onderzoekers wordt dit risico, ondersteund door

de gestructureerde risicotaxatie, bij een onbehandelde toestand, als zeer hoog ingeschat.’

Het PBC heeft ook een gestructureerd instrument gebruikt om het risico op (herhaald) stalkingsgedrag te beoordelen, omdat het gefixeerde gedrag van verdachte na het verbreken van de relatie zo zou kunnen worden opgevat. Samenvattend zijn er verschillende alarmsignalen en risicofactoren aanwezig, inclusief risicofactoren voor volharding.

Er is gekeken naar beschermende factoren, maar deze zijn beperkt van aard en slechts deels aanwezig. Volgens de rapporteurs zijn deze grotendeels onvoldoende sterk ontwikkeld om het risico op herhaald geweld te beperken.

Hoewel verdachte een blanco strafblad heeft, is er sprake van een ernstige psychische stoornis en een hoog risico op herhaald geweld. Door adequaat toezicht en intensieve begeleiding kan dit risico worden verminderd, maar deze behandeling vereist een lange adem. Daarbij ligt een substantieel gevaar op de loer dat verdachte zich tijdens de behandeling sociaal wenselijk kan presenteren, terwijl de onderliggende problematiek niet wordt aangepakt. Als de behandeling te kort of niet intensief genoeg is, kan na het beëindigen van het toezicht de kans op escalaties bij toegenomen stress aanzienlijk zijn.

Gelet hierop vinden de rapporteurs dat tbs met voorwaarden niet voldoende veiligheid biedt en niet effectief genoeg is. Het risico dat verdachte zich sociaal wenselijk kan gedragen en het behandeltraject oppervlakkig kan worden doorlopen, maar de kernproblematiek niet effectief wordt aangepakt, schatten de rapporteurs in als aanzienlijk. Bovendien vereist de stoorniscomplexiteit van verdachte een langdurige en intensieve behandeling. Bij tbs met voorwaarden kan dit onvoldoende worden gewaarborgd.

Alleen tbs met dwangverpleging biedt de noodzakelijke combinatie van gedwongen behandeling, intensief toezicht en controle over risicofactoren die voor vermindering van de kans op herhaald, ernstig geweld kan zorgen.

Reclassering Nederland heeft naar aanleiding van het PBC-rapport een advies over verdachte uitgebracht. De reclassering ziet geen mogelijkheden om op passende wijze bij te dragen aan recidiverisicobeheersing in het kader van een voorwaardelijk strafdeel. Daarom adviseert de reclassering een straf zonder bijzondere voorwaarden.

Bij een veroordeling tot een (deels) onvoorwaardelijke gevangenisstraf adviseert de reclassering een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel op te leggen, zodat na de gevangenisstraf, v.i. of tbs-maatregel voorwaarden kunnen worden gesteld.

De reclassering schat het risico op recidive in als hoog. Ook het risico op letsel, meer specifiek het risico op ernstig letsel/dodelijk geweld, wordt ingeschat als hoog.

Gevangenisstraf

Verdachte heeft meerdere, zeer ernstige feiten gepleegd, waaronder twee pogingen tot moord. Gelet hierop, en gelet op de gevolgen van zijn handelen voor de slachtoffers, is alleen een langdurige onvoorwaardelijke gevangenisstraf op zijn plaats.

De straf die de rechtbank passend acht, is lager dan door de officier van justitie is geëist. De rechtbank houdt, meer dan de officier van justitie heeft gedaan, rekening met de verminderde toerekening van de feiten aan verdachte, de te verwachten lange behandelduur van de complexe problematiek van verdachte en het belang van de maatschappij bij de start van die behandeling. De rechtbank zal verdachte veroordelen tot een gevangenisstraf van 10 jaar, met aftrek van voorarrest.

Tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.

Tbs-maatregel

De rapporteurs die het PBC-rapport hebben opgemaakt, adviseren om aan verdachte tbs met dwangverpleging op te leggen.

In dit rapport is beschreven dat tijdens het begaan van de feiten bij verdachte een gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke stoornis van de geestvermogens bestond. In dit kader verwijst de rechtbank naar de inhoud van het PBC-rapport zoals dat is weergegeven onder het kopje ‘de strafbaarheid van de verdachte’.

De rechtbank neemt deze conclusies over en stelt vast dat tijdens het begaan van de feiten bij verdachte een gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke stoornis van de geestvermogens bestond.

De rechtbank stelt verder vast dat de onder 1, 2, 3 en 5 van parketnummer 05/213023-24 bewezenverklaarde feiten en het onder parketnummer 05/152800-25 bewezenverklaarde feit misdrijven zijn als bedoeld in artikel 37a, eerste lid, onder 2, van het Wetboek van Strafrecht waarvoor terbeschikkingstelling mogelijk is. De rechtbank is van oordeel dat de veiligheid van anderen, dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen het opleggen van de maatregel van terbeschikkingstelling met dwangverpleging eist. Hierbij heeft de rechtbank de ernst van de feiten in aanmerking genomen.

Hoewel verdachte een blanco strafblad heeft, is er sprake van ernstige psychische stoornissen, te weten een narcistische persoonlijkheidsstoornis en een gokstoornis, en een hoog tot zeer hoog risico op herhaald geweld. De reclassering schat het risico op ernstig letsel dan wel dodelijk geweld in als hoog. Dit komt door de ernst van de feiten in combinatie met een latente persisterende gevoeligheid voor het ontwikkelen van narcistische rage/woede bij opstapelende krenking, impulsiviteit, relationele fixatie en de oplopende stress als gevolg van het problematisch gokken.

Bovendien laat de bedreiging vanuit de PI zien dat bij verdachte, ondanks een ogenschijnlijk aangepast functioneren binnen de detentiesituatie, onderliggende affectieve escalaties aanwezig blijven, maar doorgaans worden afgeschermd door een massieve en rigide afweerstructuur.

Verdachte vertoont verder beperkt tot nauwelijks inzicht in zijn stoornissen en in de risico’s van gewelddadig gedrag.

Zoals hiervoor is geciteerd uit het PBC-rapport kan het risico op herhaald geweld door adequaat toezicht en intensieve begeleiding worden verminderd, maar deze behandeling vereist een langdurige en intensieve behandeling. Daarbij ligt een substantieel gevaar op de loer dat verdachte zich tijdens de behandeling sociaal wenselijk kan presenteren, terwijl de onderliggende problematiek niet wordt aangepakt. Als de behandeling te kort of niet intensief genoeg is, kan na het beëindigen van het toezicht de kans op escalaties bij toegenomen stress aanzienlijk zijn. Bij tbs met voorwaarden kan de benodigde behandeling onvoldoende worden gewaarborgd.

De rechtbank heeft gehoord dat verdachte op de zitting heeft benadrukt dat hij gemotiveerd is en mee wil werken aan een tbs met voorwaarden. De vraag is niet zozeer of verdachte dat wil, maar veeleer of verdachte dat kan. Zoals de psycholoog ter terechtzitting heeft toegelicht, is het vermogen om daar succesvol aan mee te werken beperkt, gelet op de problematiek van verdachte.

Alleen tbs met dwangverpleging biedt de noodzakelijke combinatie van gedwongen behandeling, intensief toezicht en controle over risicofactoren die voor vermindering van de kans op herhaald, ernstig geweld kan zorgen. De rapporteurs hebben duidelijk toegelicht dat en waarom er geen andere passende interventie bestaat.

De onder 1, 2 en 3 van parketnummer 05/213023-24 en het onder parketnummer 05/152800-25 bewezenverklaarde feit zijn misdrijven die gericht zijn tegen of gevaar veroorzaken voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen. Op grond van artikel 38e van het Wetboek van Strafrecht is de maatregel dan ook niet in duur gemaximeerd.

Nu de rechtbank geen aanleiding ziet om tbs met voorwaarden op te leggen, verwerpt zij het verzoek van de verdediging om een maatregelen rapport op te laten maken.

De 38z-maatregel

Ter bescherming van anderen, dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen zal de rechtbank een gedragsbeïnvloedende- en/of vrijheidsbeperkende maatregel als bedoeld in artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht opleggen. Deze maatregel zal na afloop van de detentie en de tbs-maatregel nader worden geconcretiseerd.

De vordering van [slachtoffer 1]

De benadeelde partij [slachtoffer 1] heeft in verband met het onder 1, 3 en 5 van parketnummer 05/213023-24 tenlastegelegde een vordering tot schadevergoeding ingediend. De benadeelde partij vordert € 49.909,01 aan materiële schade en € 35.000,- aan smartengeld, telkens vermeerderd met de wettelijke rente. Verder is om oplegging van de schadevergoedingsmaatregel verzocht.

De raadsman van de benadeelde partij heeft verzocht om de benadeelde partij ten aanzien van een aantal kostenposten (gedeeltelijk) niet-ontvankelijk te verklaren in de vordering, omdat dit gaat om toekomstige schade. Hij heeft verzocht een bedrag van € 15.758,91 aan materiële schade toe te wijzen en een bedrag van € 27.500,- aan immateriële schade.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering van de benadeelde partij kan worden toegewezen, met toekenning van de wettelijke rente, en vordert oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

De beoordeling door de rechtbank

Materiële schade

Uit het onderzoek ter terechtzitting is voldoende gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het bewezen verklaarde handelen van verdachte rechtstreeks schade heeft geleden.

De rechtbank overweegt dat de schadeposten niet inhoudelijk zijn betwist. Deze schadeposten zijn verder voldoende onderbouwd en komen redelijk voor.

Voor deze schade is verdachte naar burgerlijk recht aansprakelijk.

Daarom is de rechtbank van oordeel dat de vordering voor wat betreft de materiële schade tot een hoogte van € 15.758,91 kan worden toegewezen.

De rechtbank zal de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk verklaren in de vordering, zoals verzocht, omdat het toekomstige schade betreft.

Smartengeld

Op basis van de genoemde bewijsmiddelen en wat ter zitting over de vordering is besproken, stelt de rechtbank vast dat de benadeelde partij door het bewezenverklaarde schade heeft geleden die binnen meerdere van de categorieën van artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek valt.

Door feiten 1, 3 en 5 heeft de benadeelde immers lichamelijk letsel in de vorm van brandwonden opgelopen en is zij op andere wijze in de persoon aangetast. De aard en de ernst van de normschendingen, te weten poging tot moord door brandstichting in een slaapkamer, terwijl de benadeelde partij lag te slapen, waarbij haar kat is overleden, brengen met zich mee dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde partij zó voor de hand liggen dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen.

Dit is aan verdachte toe te rekenen. De rechtbank houdt rekening met de aard en de ernst van de feiten en de bedragen die Nederlandse rechters in vergelijkbare gevallen toewijzen. Naar maatstaven van billijkheid zal zij het smartengeld op een bedrag van € 27.500,- vaststellen.

De rechtbank zal de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk verklaren in de vordering.

De wettelijke rente

Verdachte is vanaf 2 juli 2024 wettelijke rente over het toegewezen bedrag verschuldigd.

De schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank ziet aanleiding om op grond van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht de schadevergoedingsmaatregel aan verdachte op te leggen. Verdachte wordt verplicht het aan de benadeelde partij toegewezen bedrag aan de Staat te betalen. Eventueel toegekende proceskosten zijn daar niet bij inbegrepen.

De vordering van [slachtoffer 2]

De benadeelde partij [slachtoffer 2] heeft in verband met het onder feiten 2 en 3 van parketnummer 05/213023-24 tenlastegelegde een vordering tot schadevergoeding ingediend. De benadeelde partij vordert € 1.477,82 aan materiële schade en € 7.500,- aan smartengeld, telkens vermeerderd met de wettelijke rente. Verder is om oplegging van de schadevergoedingsmaatregel verzocht.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering van de benadeelde partij kan worden toegewezen, met toekenning van de wettelijke rente, en vordert oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk moet worden verklaard in de vordering, gelet op de door de verdediging bepleite vrijspraak ten aanzien van feit 2. Voorts is de vordering niet betwist.

De beoordeling door de rechtbank

Materiële schade

Uit het onderzoek ter terechtzitting is voldoende gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het bewezen verklaarde handelen van verdachte rechtstreeks schade heeft geleden.

De rechtbank overweegt dat de schadeposten niet inhoudelijk zijn betwist. Deze schadeposten zijn verder voldoende onderbouwd en komen redelijk voor. Voor deze schade is verdachte naar burgerlijk recht aansprakelijk.

Daarom is de rechtbank van oordeel dat de vordering voor wat betreft de materiële schade tot een hoogte van € 1.477,82 kan worden toegewezen.

Smartengeld

Op basis van de genoemde bewijsmiddelen en wat ter zitting over de vordering is besproken, stelt de rechtbank vast dat de benadeelde partij door het bewezenverklaarde schade heeft geleden die binnen één van de categorieën van artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek valt.

Door feiten 2 en 3 is de benadeelde immers op andere wijze in de persoon aangetast. De aard en de ernst van de normschendingen, te weten poging tot moord door brandstichting in een slaapkamer, terwijl de benadeelde partij in de naastgelegen slaapkamer lag te slapen, brengen met zich mee dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde partij zó voor de hand liggen dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen.

Dit is aan verdachte toe te rekenen. De rechtbank houdt rekening met de aard en de ernst van de feiten en de bedragen die Nederlandse rechters in vergelijkbare gevallen toewijzen. Naar maatstaven van billijkheid zal zij het smartengeld op een bedrag van € 7.500,- vaststellen.

De wettelijke rente

Verdachte is vanaf 2 juli 2024 wettelijke rente over het toegewezen bedrag verschuldigd.

De schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank ziet aanleiding om op grond van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht de schadevergoedingsmaatregel aan verdachte op te leggen. Verdachte wordt verplicht het aan de benadeelde partij toegewezen bedrag aan de Staat te betalen. Eventueel toegekende proceskosten zijn daar niet bij inbegrepen.

De oplegging van de straf en/of maatregel is gegrond op de artikelen:

De rechtbank:

 verklaart bewezen dat verdachte het tenlastegelegde, zoals vermeld onder ‘De bewezenverklaring’, heeft begaan;

 verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij;

 verstaat dat het aldus bewezenverklaarde oplevert de strafbare feiten zoals vermeld onder ‘De kwalificatie van het bewezenverklaarde’;

 verklaart verdachte hiervoor strafbaar;