RECHTBANK GELDERLAND
Team strafrecht
Zittingsplaats Zutphen
Parketnummer: 05/740234-17
Datum uitspraak: 2 maart 2026
Beslissing van de meervoudige kamer als bedoeld in artikel 6:6:10 van het Wetboek van Strafvordering
in de zaak van
de officier van justitie
tegen
[betrokkene] (hierna: betrokkene),
geboren op [geboortedag] 1995 te [geboorteplaats] ,
verblijvende in het Forensisch Psychiatrisch Centrum (FPC) [kliniek] (hierna: de kliniek), locatie [locatie] in [verblijfplaats]
Raadsman: mr. G.W. Roest, advocaat te Arnhem.
Procedure
Betrokkene is op 7 februari 2018 bij vonnis van de rechtbank Gelderland te Arnhem veroordeeld vanwege het misdrijf doodslag tot terbeschikkingstelling met bevel tot verpleging van overheidswege. Deze maatregel is ingegaan op 22 februari 2018 en het laatst verlengd bij beslissing van de rechtbank van 16 februari 2024.
Bij vordering van 6 januari 2026, ingekomen op diezelfde datum, heeft de officier van justitie gevorderd dat deze maatregel wordt verlengd voor de duur van twee jaren.
De rechtbank heeft verder kennis genomen van de volgende processtukken:
Ter zitting van 2 maart 2026 zijn gehoord:
De standpunten
De officier van justitie heeft ter zitting de vordering tot verlenging van de terbeschikkingstelling met twee jaar gehandhaafd, nu aan de voorwaarden voor verlenging is voldaan.
De raadsman van betrokkene heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.
De beoordeling
Indexdelict
De terbeschikkingstelling is opgelegd vanwege doodslag. Dat betekent dat de maatregel is opgelegd in verband met een misdrijf dat gericht was tegen of gevaar veroorzaakte voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen. De maatregel is dus niet gemaximeerd.
Stoornis
Uit het rapport van de kliniek en het rapport van psycholoog De Groot blijkt dat betrokkene lijdt aan schizofrenie en een autismespectrumstoornis. Hallucinaties en wanen verbleken met adequaat gebruik van antipsychotische medicatie, maar verdwijnen niet. Ten aanzien van de autismespectrumstoornis is onder meer sprake van problemen op het gebied van sociale communicatie en interactie. Hieruit blijkt dat de stoornissen nog altijd aanwezig zijn.
Verloop van de maatregel
Op 7 juni 2022 is betrokkene binnen het FPC opgenomen in een afdeling voor intensieve en individuele zorg. Hoewel de draagkracht van betrokkene zeer beperkt is en hij lastig bij zichzelf signalen van spanning kan herkennen, is zijn traject gestaag gevorderd sinds het behandelingsteam enerzijds inzet op externe controle en vroegsignalering en anderzijds hem probeert uit te dagen door hem aan te sporen tot uitbreidingen in zijn programma, verlofvrijheden en zelfstandigheid. In de afgelopen periode heeft hij onder meer zijn vrijheden uitgebreid naar onbegeleid verlof op het terrein van GGZ Centraal en heeft hij verschillende therapievormen afgerond. Ter zitting heeft de deskundige toegelicht dat de begeleide verloven inmiddels zijn uitgebreid naar landelijk niveau. Sinds september 2025 wordt toegewerkt naar verblijf in een zogenoemde HAT-woning met als tussenstap een verhuizing richting een individuele kliniekflat. Betrokkene is inmiddels verhuisd naar een kliniekflat, maar staat nog aan het begin van het traject op dit punt en krijgt daar nog de nodige ondersteuning. Ook in dit verband is een gefaseerd stappenplan opgesteld waarbij betrokkene oefent met het vergroten van zijn zelfstandigheid en het behandelingsteam tijdig om hulp vragen wanneer zij meer op afstand staan. De ondersteuning en sturing van het behandelingsteam worden hierbij langzaam afgebouwd, hetgeen tot op heden naar behoren verloopt. Met het oog op het stabiele functioneren van betrokkene en de uitgestippelde koers wil de kliniek ook de onbegeleide vrijheden stapsgewijs uitbreiden naar landelijk niveau. Kleine stappen blijven echter – met het oog op de zeer beperkte draagkracht van betrokkene – aangewezen binnen het traject.
Recidivegevaar
Het recidiverisico wordt door de kliniek en psycholoog De Groot ingeschat als hoog, mocht betrokkene zonder toezicht, steun of structuur vrij in de samenleving komen te verblijven. Ingeschat wordt dat betrokkene onvoldoende medicatietrouw is en dat zijn waanstress zal toenemen, zonder dat hij de vaardigheden heeft zijn spanning te reguleren of om op adequate wijze hulp te vragen. Te verwachten valt dat spanningen sterk toe zullen nemen, hij zich terug zal trekken en de psychotische denkwereld snel aan kracht zal winnen. Het risico op (psychotisch gemotiveerd) gewelddadig gedrag kan dan sterk oplopen, zonder dat de omgeving dit in de gaten heeft. Hieruit blijkt dat de kans op herhaling bij onmiddellijke beëindiging van de terbeschikkingstelling onverminderd groot is.
Conclusie
Betrokkene heeft de ingezette positieve ontwikkeling doorgezet en zijn vrijheden geleidelijk kunnen uitbreiden. Stapsgewijs wordt toegewerkt naar het vergroten van zijn zelfstandigheid en het afbouwen van ondersteuning en sturing van het behandelteam. Het blijft in verband met de zeer beperkte draagkracht van betrokkene – en het daarmee verband houdende recidiverisico – aangewezen binnen het traject kleine stappen te zetten om te toetsen of betrokkene psychiatrische stabiliteit weet te houden wanneer een groter beroep wordt gedaan op zijn eigen vaardigheden. Een voorwaardelijke beëindiging van de dwangverpleging of een ander minder stringent kader is naar verwachting niet aan de orde binnen een jaar. Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de veiligheid van anderen en de algemene veiligheid van personen verlenging van de maatregel eist. De rechtbank zal de terbeschikkingstelling daarom, overeenkomstig de vordering en de adviezen, met twee jaren verlengen.
De beslissing
De rechtbank:
verlengt de termijn van de terbeschikkingstelling van [betrokkene] met twee jaren.