4. De rechtbank overweegt als volgt.
5. Over eisers stelling dat het ontslag (nog) niet onherroepelijk is geworden en dus nog niet kan worden opgelegd overweegt de rechtbank het volgende.
Ingevolge artikel 5.1 van de Regeling disciplinaire maatregelen wegens plichtsverzuim (Regeling) wordt een disciplinaire maatregel niet opgelegd nadat zij onherroepelijk is geworden.
Ingevolge vaste jurisprudentie (bijvoorbeeld: ECLI:NL:CRVB:2005:AT7322) vereist de straf van ongevraagd ontslag geen daad of bevel van tenuitvoerlegging buiten en na het besluit waarbij die straf met ingang van een bepaalde datum is opgelegd.
Aangezien het primaire besluit een datum bevat (1 juni 2015), heeft het instellen van bezwaar en beroep door eiser naar het oordeel van de rechtbank geen schorsende werking. Dit betekent dat het ontslag door verweerder kon worden opgelegd.
6. Over het plichtsverzuim overweegt de rechtbank het volgende.
Blijkens het advies van de Awb-commissie van 22 oktober 2015 zijn de 9 verwijten (waarop het primaire ontslagbesluit is gebaseerd) niet alle even hard. Voor de commissie is een aantal (5) feiten komen vast te staan, namelijk:
a-eiser heeft niet op eigen initiatief melding gemaakt van zijn verstrengeling van belangen;
b-eiser heeft persoonlijk getekend voor de ontvangst van goederen die door Interface werden geleverd;
c-eiser heeft kosten in rekening gebracht bij de UM voor het huren door promovendi van ruimte van Interface;
d-Interface deed mee aan de aanbesteding van het project zonder dat melding is gemaakt van eisers ‘dubbelrol’;
e-op het moment dat eiser (van de decaan) een ‘submandaat’ kreeg, waardoor zijn verantwoordelijkheid extra zwaar werd, heeft eiser zijn belangenverstrengeling in het project niet bespreekbaar gemaakt en niet gemeld.
7. De rechtbank stelt vast dat verweerder het advies van de commissie met betrekking tot het plichtsverzuim heeft overgenomen. Hierbij heeft verweerder zich wel op het standpunt gesteld dat de commissie 5 “voorbeelden” heeft genoemd, waaruit het plichtsverzuim naar voren komt en dat de opsomming niet volledig is.
8. De rechtbank is van oordeel dat uit het advies van de commissie volgt dat deze zich op het standpunt stelt dat de overige aan eiser verweten gedragingen niet dan wel onvoldoende zijn komen vast te staan (“hard”). Aangezien in het advies van de commissie noch in het bestreden besluit deze (overige) gedragingen verder worden besproken (gemotiveerd) is de rechtbank van oordeel dat het aan eiser verweten plichtsverzuim uitsluitend betrekking kan hebben op voornoemde 5 punten (gedragingen).
9. Over het niet melden door eiser van zijn belangverstrengeling overweegt de rechtbank als volgt. Vast staat dat eiser (indirect) aandeelhouder is van Interface en dat hij dit niet heeft gemeld noch hiervoor toestemming heeft gekregen van zijn leidinggevende(n).
10. Op grond van de regeling nevenwerkzaamheden UM (Regeling) zijn nevenwerkzaamheden alle werkzaamheden van medewerkers van de UM die niet behoren tot de functie waarin de medewerker bij de UM is aangesteld. Medewerkers dienen bij hun beherend baas voorgenomen nevenwerkzaamheden schriftelijk te melden met het verzoek om toestemming. Nevenwerkzaamheden kunnen worden verricht nadat daarvoor toestemming van de beherend baas is verkregen.
11. De rechtbank stelt vast dat eiser zijn nevenwerkzaamheden bij Interface niet gemeld heeft conform voornoemde Regeling. Het feit dat eiser zijn nevenwerkzaamheden op de website van de UM en CARIM heeft vermeld alsmede het feit dat hij in het verleden toestemming had gekregen om werkzaamheden ([naam bedrijf 2] te verrichten ten behoeve van bestuurs- en consultancy activiteiten, doen daar niet aan af.
Over eisers stelling dat hij zijn betrokkenheid bij Interface zou hebben besproken met
[naam directeur] (directeur van CARIM) overweegt de rechtbank dat uit diens verklaring van 1 april 2015 blijkt dat hij nooit expliciet heeft gesproken met eiser over mogelijke belangenverstrengeling. Hij was, blijkens voormelde verklaring, ook niet op de hoogte van het feit dat eiser aandeelhouder was van Interface.
12. Over het zelf voor ontvangst tekenen door eiser voor door Interface geleverde goederen overweegt de rechtbank dat eiser dit heeft erkend. De rechtbank is van oordeel dat verweerder zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat het onwenselijk is dat eiser, als indirect aandeelhouder van Interface, tekende voor de ontvangst van leveringen door dit bedrijf ten behoeve van het project.
13. Over het ten onrechte in rekening brengen van de huurkosten aan de UM overweegt de rechtbank dat blijkens de gedingstukken op initiatief van eiser (door [naam bedrijf 3]) huurkosten van Interface in rekening zijn gebracht bij de UM, hetgeen door eiser niet is ontkend. Aangezien verweerder hiervoor geen toestemming had verleend had eiser dit, naar het oordeel van de rechtbank, niet op deze wijze mogen doen. Het feit dat eiser dit gerechtvaardigd achtte doordat personeel van de UM, volgens eiser, al bijna 2 jaar gratis had ingewoond bij Interface, maakt dit niet anders.
14. Over de (openbare) aanbesteding van het project overweegt de rechtbank dat op grond van de gedingstukken vast staat dat Interface aan de aanbesteding van het project heeft meegedaan zonder vermelding van eisers ‘dubbelrol’. De rechtbank is van oordeel dat eiser melding had moeten maken van het feit dat hij (indirect) aandeelhouder was van Interface. In de integriteitsparagraaf (5.12) van het ‘aanbestedingsdocument’ van de UM staat immers vermeld dat de Inschrijver bij zijn inschrijving dient te melden of personen werkzaam bij de UM, bij wijze van nevenfunctie werkzaam zijn bij de Inschrijver. Indien dit zou kunnen leiden tot ongewenste (commerciële) belangenverstrengeling kan dit leiden tot uitsluiting van de Inschrijver van de aanbestedingsprocedure.
15. Over eisers gedraging op het moment dat hij een ‘submandaat’ kreeg overweegt de rechtbank dat deze gedraging geen deel uitmaakt van de 9 punten (gedragingen) waarop het primaire besluit is gebaseerd. De rechtbank is derhalve van oordeel dat voor wat betreft dit onderdeel sprake is van een ongeoorloofde uitbreiding van de gronden voor ontslag en zal deze gedraging buiten beschouwing laten.
16. Over eisers stelling dat het onderzoek door Deloitte een voor hem positieve uitkomst zou hebben gehad, indien dit onderzoek niet zou zijn afgebroken, overweegt de rechtbank dat verweerder ter zitting heeft verklaard dat is besloten om dit onderzoek stop te zetten en ‘intern’ voort te zetten, omdat het (onderzoek) meer inhoudelijk van aard werd. De rechtbank acht dit niet onaannemelijk.
17. Op grond van voorgaande overwegingen is de rechtbank van oordeel dat de hiervoor beschreven (4) feiten/gedragingen moeten worden gekwalificeerd als plichtsverzuim.
18. Over de evenredigheid van het strafontslag aan het plichtsverzuim overweegt de rechtbank het volgende.
19. Eiser functioneerde op een hoog niveau in een zelfstandige positie binnen de UM. Ingevolge vaste jurisprudentie hebben medewerkers een eigen verantwoordelijkheid jegens hun werkgever en doet een gebrek aan controle op zichzelf niet af aan de ernst van het geconstateerde plichtsverzuim (bijvoorbeeld: ECLI:NL:CRVB:2013:1633). Van eiser mag worden verwacht dat hij zijn werkzaamheden verricht op een wijze die geen risico’s oplevert voor de organisatie. Van een hoogleraar tevens projectleider mag, naar het oordeel van de rechtbank, tevens worden verwacht dat hij de noodzaak inziet om bepaalde zaken (in verband met -de schijn van- belangenverstrengeling) transparant te maken en te houden. Door zijn hiervoor besproken (4) gedragingen/feiten heeft eiser het vertrouwen in zijn functioneren ernstig geschaad. De rechtbank is dan ook van oordeel dat het strafontslag niet onevenredig is aan het plichtsverzuim.
20. Over de door eiser overgelegde beslissing op bezwaar van het UWV van 16 juni 2016, waarin het UWV eiser een voorschot op een WW-uitkering toekent, omdat hij niet verwijtbaar werkloos zou zijn geworden, overweegt de rechtbank ten slotte dat verweerder beroep heeft ingesteld tegen dit besluit bij deze rechtbank en dat in de WW sprake is van een ander beoordelingskader dan in onderhavige procedure.
21. Het beroep is ongegrond.
22. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. E.P.J. Rutten (voorzitter), en mr. A.W.P. Letschert en
mr. P.J.M. Bruijnzeels, leden, in aanwezigheid van mr. E.W. Seylhouwer, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 3 maart 2017.
griffier voorzitter
Afschrift verzonden aan partijen op: 3 maart 2017
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Centrale Raad van Beroep.