RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
Civiel recht, kantonrechter
Zittingsplaats Utrecht
Zaaknummer: 11750394 \ UC EXPL 25-5188 WMB/61313
Vonnis van 24 december 2025
in de zaak van
[eiseres] B.V.,
gevestigd in [vestigingsplaats] ,
eisende partij,
hierna te noemen: [eiseres] ,
gemachtigde: mr. J.C.N.T. van Haren,
tegen
[gedaagde] ,
wonend in [woonplaats] ,
gedaagde partij,
hierna te noemen: [gedaagde] ,
gemachtigde: mr. R. Kulk (Rechtshulp Nederland).
1. De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding met producties van 4 juni 2025;- de conclusie van antwoord met producties;
- de akte met aanvullende producties van [gedaagde] van 10 november 2025;
- de mondelinge behandeling van 21 november 2025, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.
Namens [eiseres] is bij de mondelinge behandeling verschenen haar directeur, de heer [A] (hierna: [A] ). Hij werd bijgestaan door mr. Van Haren. Ook de heer [B] , medewerker bij het accountantskantoor van [eiseres] ( [onderneming] ), was aanwezig. [gedaagde] is samen met mr. Kulk verschenen. Zijn vrouw en dochter waren ook bij de zitting aanwezig. Aan het eind van de zitting heeft de kantonrechter bepaald dat vonnis zal worden gewezen.
2. De kern van de zaak
[eiseres] heeft materialen geleverd voor en werkzaamheden verricht aan de tuin van [gedaagde] . Zij wil dat [gedaagde] daarvoor de laatste factuur met #70 van € 14.275,58 betaalt. [gedaagde] weigert dat te doen. Volgens hem zijn de gefactureerde materialen en werkzaamheden nooit geleverd of uitgevoerd en is ook nooit afgesproken dat [eiseres] dat zou doen. De vordering van [eiseres] wordt afgewezen.
3. De beoordeling
[eiseres] heeft onvoldoende feiten gesteld om haar vordering te staven
[eiseres] vordert in deze zaak betaling van een factuur voor het leveren van materialen en het uitvoeren van werkzaamheden. Het is daarom aan haar om de feiten en omstandigheden te stellen en onderbouwen waaruit blijkt dat zij met [gedaagde] heeft afgesproken dat zij de gefactureerde materialen en werkzaamheden zou leveren en uitvoeren, en dat [gedaagde] de daarvoor gefactureerde prijs moest betalen. De kantonrechter oordeelt dat [eiseres] dat onvoldoende heeft gedaan en overweegt daarbij als volgt.
Vast staat dat partijen op 9 oktober 2023 een overeenkomst hebben gesloten voor het plaatsen van beschoeiing tegen de kade van de sloot die langs de tuin van [gedaagde] loopt. Partijen zijn het erover eens dat [eiseres] op basis van deze overeenkomst verschillende werkzaamheden voor [gedaagde] heeft uitgevoerd en materialen heeft geleverd. Ook staat vast dat partijen nadien meerdere keren aanvullende afspraken hebben gemaakt over aanvullende werkzaamheden, waaronder het plaatsen van keerwanden en het leveren van hout. [eiseres] heeft daarvoor drie facturen aan [gedaagde] gestuurd van in totaal € 36.519,60. Die facturen heeft [gedaagde] betaald. Daarnaast hebben partijen op 11 juni 2024 per sms-bericht afgesproken dat [eiseres] voor in totaal € 7.576,00 aan materialen zou leveren. Dat bedrag heeft [gedaagde] zwart betaald. Daarna heeft [eiseres] nog een vierde en laatste factuur met #70 gestuurd voor een bedrag van € 14.275,58 voor geleverde materialen en transport.
De discussie tussen partijen spitst zich toe op de vraag of [gedaagde] dat laatste bedrag aan [eiseres] verschuldigd is. [gedaagde] vindt om meerdere redenen van niet. In de kern komt zijn verweer erop neer dat hij al betaald heeft voor de geleverde materialen. Daarnaast is hij ontevreden over de wijze waarop [eiseres] een aantal werkzaamheden heeft uitgevoerd en bepaalde materialen die [eiseres] heeft gebruikt. [gedaagde] heeft aan zijn bevindingen over de kwaliteit van het werk en de gebruikte materialen echter geen consequenties verbonden, zodat dit onderwerp verder onbesproken blijft.
Het meest verstrekkende verweer van [gedaagde] is – zoals is overwogen bij randnummer 3.3. – dat hij [eiseres] geen opdracht heeft gegeven om de gefactureerde materialen te leveren. Volgens [gedaagde] heeft hij de materialen zoals vermeld op factuur #70 al betaald door de voldoening van het bedrag van € 7.576,00. Na ontvangst van de factuur # 70 heeft [gedaagde] dan ook geklaagd bij [eiseres] en hem gevraagd om meer informatie, zodat hij na kon gaan wat er precies was geleverd en waar die materialen voor waren gebruikt. Aan dat verzoek heeft [eiseres] gehoor willen gegeven door de factuur nader te specificeren, maar volgens [gedaagde] was dat onvoldoende om dat goed te kunnen controleren. [gedaagde] zegt dat hij – met de beperkte informatie die hij wel had – vervolgens zo precies mogelijk heeft uitgezocht wat [eiseres] allemaal heeft geleverd. Zijn conclusie is dat met de factuur # 70 materialen in rekening worden gebracht waar hij geen opdracht voor heeft gegeven en die ook niet zijn geleverd.
Gelet op de gemotiveerde betwisting van [gedaagde] , lag het op de weg van [eiseres] om haar vordering feitelijk te onderbouwen. In de dagvaarding heeft [eiseres] slechts in algemene bewoordingen gesteld dat zij werkzaamheden heeft verricht voor en materialen heeft geleverd aan [gedaagde] , waarvoor zij facturen heeft verstuurd. [eiseres] heeft echter niet gesteld welke concrete afspraken zij met [gedaagde] heeft gemaakt met betrekking tot de levering van de materialen zoals gefactureerd op factuur #70. Evenmin heeft zij stukken overgelegd waaruit blijkt dat zij de materialen daadwerkelijk heeft geleverd. Daarmee schiet zij tekort in haar substantiëringsplicht, omdat het op haar weg lag om alle van belang zijnde feiten en omstandigheden aan te voeren. Tijdens de zitting heeft [A] verklaard dat het zou gaan om een mondelinge overeenkomst die terloops is gemaakt toen hij bij [gedaagde] aan het werk was, maar ook toen heeft hij in het midden gelaten wanneer dat was en welke concrete afspraken partijen toen hebben gemaakt. Kortom, [eiseres] heeft geen (nadere) feiten gesteld die tot de conclusie kunnen leiden dat sprake was van een (mondelinge) overeenkomst met [gedaagde] om de materialen zoals vermeld op factuur # 70 te leveren. Nu [eiseres] geen dan wel onvoldoende feiten heeft gesteld, die tot bewijs opgedragen kunnen worden, wordt het – in algemene bewoordingen gedane – bewijsaanbod gepasseerd. De vorderingen van [eiseres] worden daarom afgewezen.
[eiseres] moet de proceskosten van [gedaagde] betalen
[eiseres] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [gedaagde] worden begroot op € 947,00 (2 punten van € 406,00 aan salaris gemachtigde € 135,00 aan nakosten), vermeerderd met de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing.
4. De beslissing
De kantonrechter:
wijst de vorderingen van [eiseres] af,
veroordeelt [eiseres] in de proceskosten van € 947,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [eiseres] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend.
Dit vonnis is gewezen door mr. Y.M. Vanwersch en in het openbaar uitgesproken op 24 december 2025.