RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
Civiel recht
kantonrechter
locatie Utrecht
zaaknummer: 11882202 UC EXPL 25-7252 CD/942
Verstekvonnis van 22 juli 2026
in de zaak van
de besloten vennootschap
Capabel Onderwijsgroep B.V.,
gevestigd in Zwolle,
eisende partij,
gemachtigde: Bosveld Gerechtsdeurwaarders B.V.,
tegen:
[gedaagde] ,
wonend in [woonplaats] ,
gedaagde partij,
niet verschenen.
1. De procedure
De eisende partij heeft een dagvaarding uitgebracht. Zij heeft gevorderd dat de gedaagde partij wordt veroordeeld om een bedrag aan haar te betalen, met rente en kosten, zoals in de dagvaarding is omschreven.
De gedaagde partij heeft daar niet (op tijd) op gereageerd en niet gevraagd om op een later moment te mogen reageren. Daarom heeft de kantonrechter verstek verleend tegen de gedaagde partij.
Vervolgens heeft de kantonrechter een tussenvonnis gewezen, waarna de eisende partij nog een akte in het geding heeft gebracht. Daarop volgt nu dit vonnis.
2. De kern van de zaak
De eisende partij, een aanbieder van particuliere opleidingen, heeft met de gedaagde partij, een consument, een overeenkomst gesloten voor het volgen van een vijftien maanden durende opleiding. De overeenkomst is echter al binnen twee maanden ontbonden, waarna de eisende partij annuleringskosten in rekening heeft gebracht. Omdat die niet werden betaald is de eisende partij overgegaan tot dagvaarding. De vordering wordt afgewezen omdat een essentiële informatieplicht is geschonden.
3. De nadere beoordeling
De vordering is, zoals ook al in het tussenvonnis is overwogen, gebaseerd op een overeenkomst waarop consumentenbeschermende bepalingen van toepassing zijn. Sommige consumentenbeschermende bepalingen worden zo belangrijk gevonden dat de kantonrechter ambtshalve (uit zichzelf, ook zonder dat de consument daarom vraagt) moet beoordelen of die zijn nageleefd. Daartoe behoren bepalingen over informatie die aan consumenten moet worden verstrekt en over de inhoud van algemene voorwaarden.
Over de algemene voorwaarden, met name over het annuleringskostenbeding in die algemene voorwaarden, heeft de kantonrechter in het tussenvonnis nadere vragen gesteld. De kantonrechter ziet nu echter aanleiding om eerst te beoordelen of de eisende partij de op haar rustende essentiële informatieplichten heeft nageleefd.
In deze procedure, waarin de overeenkomst online is gesloten, zijn de informatieplichten van artikel 6:230m en 6:230v van het Burgerlijk Wetboek (BW) van toepassing. Op grond hiervan moest de eisende partij onder andere op duidelijke en begrijpelijke wijze informatie verstrekken over het herroepingsrecht. Dat is het recht om gedurende veertien dagen zonder opgaaf van redenen, en zonder kosten, alsnog van de overeenkomst af te zien. Het herroepingsrecht zelf is beschreven in artikel 6:230o lid 1 BW. In artikel 6:230m lid 1 onder h BW is bepaald dat daar vóór de totstandkoming van de overeenkomst over moet worden geïnformeerd en in artikel 6:230v lid 7 BW is bepaald dat die informatie na het sluiten van de overeenkomst ook nog eens op een duurzame gegevensdrager moet worden bevestigd.
Uit de processtukken blijkt niet dat de gedaagde partij vóór het sluiten van de overeenkomst op een duidelijke en begrijpelijke manier is gewezen op het recht om de overeenkomst zonder opgaaf van redenen en zonder kosten binnen veertien dagen te herroepen. De gedaagde partij is er tijdens het inschrijvingsproces wel op gewezen dat de overeenkomst kon worden geannuleerd conform gehanteerde annuleringsvoorwaarden, die al scrollend konden worden gelezen. Maar uit die tekst blijkt niet dat iedere overeenkomst tussen een consument en de eisende partij gedurende veertien dagen na de totstandkoming alsnog gratis kan worden herroepen.
Dat blijkt ook niet uit het e-mailbericht waarmee de eisende partij de totstandkoming van de overeenkomst aan de gedaagde partij heeft bevestigd. Daarin is namelijk, net als in de algemene voorwaarden, vermeld dat de overeenkomst in de meeste gevallen binnen veertien dagen kosteloos kan worden geannuleerd, maar dat in sommige gevallen wel kosten in rekening worden gebracht. Dat is niet terecht. Uit artikel 6:230s lid 4 BW in samenhang met artikel 6:230v lid 8 BW blijkt namelijk dat een consument die gebruik maakt van het herroepingsrecht, alleen een vergoeding verschuldigd is als die consument de handelaar op voorhand uitdrukkelijk heeft verzocht om al tijdens de herroepingstermijn te beginnen met het uitvoeren van de afgesproken dienst én hij daarbij heeft verklaard dat hij afstand doet van het herroepingsrecht zodra die dienst volledig is uitgevoerd. Daarvan is geen sprake.
In artikel 6:230o lid 1 onder a BW is vastgelegd dat een consument vanaf de dag waarop de overeenkomst wordt gesloten veertien dagen het recht heeft om die alsnog te herroepen. Maar als niet (goed) over het herroepingsrecht is geïnformeerd, zoals in dit geval, wordt de herroepingstermijn verlengd tot veertien dagen nadat de informatie alsnog is verstrekt, met een maximum verlenging van twaalf maanden. Dat is bepaald in artikel 6:230o lid 2 BW. Uit artikel 6:230s lid 5 BW blijkt dat een consument geen kosten draagt voor de uitvoering van diensten die tijdens de (verlengde) herroepingstermijn zijn verleend, als is nagelaten om (correcte) informatie over het herroepingsrecht te verstrekken.
Niet is gebleken dat de eisende partij op enig moment deugdelijke informatie heeft verstrekt aan de gedaagde partij over het recht om de overeenkomst te herroepen. Daarom moet het ervoor worden gehouden dat de herroepingstermijn is verlengd en dat alle in dat verband verleende diensten zijn verleend tijdens de verlengde herroepingstermijn. De gedaagde partij draagt daarvoor dus geen kosten. De in rekening gebrachte annuleringskosten hoeven daarom niet te worden betaald en de gedaagde partij is ook geen rente of incassokosten verschuldigd.
De vordering moet reeds hierom worden afgewezen. De kantonrechter komt niet toe aan de beoordeling van andere toepasselijke consumentenbeschermende bepalingen en ook aan de stellingen van de eisende partij hoeft geen aandacht te worden besteed, omdat die hoe dan ook niet tot een ander oordeel kunnen leiden.
De eisende partij krijgt ongelijk en moet daarom de proceskosten betalen. Omdat de gedaagde partij verstek heeft laten gaan worden de kosten van de gedaagde partij begroot op nihil.
4. De beslissing
De kantonrechter:
wijst de vordering af;
veroordeelt de eisende partij tot betaling van de proceskosten van de gedaagde partij, tot de uitspraak van dit vonnis begroot op nihil.
Dit vonnis is gewezen door mr. J.G. Nicholson, kantonrechter, en is in aanwezigheid van de griffier in het openbaar uitgesproken op 22 juli 2026.