ECLI:NL:RBMNE:2026:6103

Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, zittingsplaats Leeuwarden, heeft de betrokkene bij arrest van 23 juli 2024 veroordeeld tot een gevangenisstraf van 42 maanden voor onder meer feitelijke aanrandingen van de eerbaarheid en pogingen daartoe. Het gerechtshof heeft hem daarnaast de maatregel van terbeschikkingstelling met bevel tot verpleging van overheidswege (hierna: tbs met dwangverpleging) opgelegd.

De betrokkene heeft de gevangenisstraf al uitgezeten en de tbs is ingegaan op 7 augustus 2024.

De betrokkene verblijft sinds de aanvang van de maatregel in detentie (PI [verblijfplaats] ), in afwachting van plaatsing in het Forensisch Psychiatrisch Centrum [locatie] van [kliniek] (hierna: de kliniek). De betrokkene is dus een zogenaamde passant en de behandeling is nog niet begonnen.

Vordering

De officier van justitie heeft op 22 juni 2026 gevorderd dat de tbs met een jaar wordt verlengd.

Stukken

De rechtbank heeft kennisgenomen van de volgende stukken:

Er zijn geen wettelijke aantekeningen, omdat de behandeling in de kliniek nog niet is begonnen.

Zitting

Op de zitting zijn gehoord:

De kliniek adviseert de tbs te verlengen met twee jaar. Dit advies is gebaseerd op het algemeen beloop van een tbs-traject en de voor de kliniek beschikbare stukken, omdat de betrokkene nog niet binnen de kliniek in behandeling is en er voor dit advies geen beoordeling van de betrokkene heeft plaatsgevonden.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie blijft bij de schriftelijke vordering tot verlenging van de tbs met één jaar.

Standpunt van de advocaat

De advocaat bepleit eveneens dat de tbs met één jaar moet worden verlengd.

De tbs is aan de betrokkene opgelegd voor misdrijven die zijn gericht tegen en/of gevaar veroorzaken voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen. De tbs is daarom niet in duur gemaximeerd. Verlenging van de tbs is dus mogelijk.

Op dit moment is de behandeling van de betrokkene nog niet begonnen. Toch moet de rechtbank beoordelen of de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen verlenging van de tbs-maatregel van de betrokkene eist. De rechtbank komt op grond van de stukken en wat op de zitting is besproken tot het volgende oordeel.

Stoornis en recidivegevaar

In het verlengingsadvies van de kliniek is voor de diagnostiek en het recidivegevaar verwezen naar de beschikbare Indicatiestelling Forensische Zorg waarin de conclusies uit de Pro Justitia-rapportages die ten grondslag liggen aan de oplegging van de tbs zijn meegenomen. De deskundigen hebben gedurende het onderzoek weinig tot geen zicht gekregen op de geestesgesteldheid van de betrokkene in relatie tot die delicten. Het gerechtshof vond het op grond van de inhoud van de rapportages, in samenhang met de gedragingen van de betrokkene ten tijde van het plegen van de delicten, desondanks voldoende aannemelijk dat de betrokkene de delicten heeft gepleegd onder invloed van een geestelijke stoornis en/of gebrekkige ontwikkeling van de geestvermogens. De gedragsdeskundigen hebben geen inschatting kunnen maken van het recidiverisico. Het hof heeft echter geoordeeld dat de verdachte een groot gevaar vormt voor de samenleving en achtte het onverantwoord om verdachte zonder adequate behandeling terug te laten keren in de maatschappij. Een langdurige klinische behandeling werd noodzakelijk gevonden om het recidiverisico tot een aanvaardbaar niveau in te perken.

Zoals eerder benoemd is de betrokkene nog niet met zijn behandeling begonnen. De rechtbank gaat er daarom vanuit dat nog steeds sprake is van een stoornis en/of gebrekkige ontwikkeling van de geestvermogens en van recidivegevaar.

Verlenging van de tbs met een jaar

De rechtbank is gelet op het voorgaande van oordeel dat de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen de verlenging van de tbs van betrokkene eist.

Het algemene uitgangspunt van de rechtbank is dat de tbs verlengd moet worden met een termijn van twee jaren, als aannemelijk is geworden dat de behandeling en resocialisatie van de betrokkene meer dan een jaar in beslag zullen nemen. Alleen bij bijzondere omstandigheden wijkt de rechtbank daarvan af.

De rechtbank verwacht in dit geval niet dat de tbs binnen een jaar al (voorwaardelijk) kan worden beëindigd, omdat de betrokkene nog aan zijn behandeling moet beginnen.

De ontwikkeling van de betrokkene als passant vormt naar het oordeel van de rechtbank in dit geval echter een bijzondere omstandigheid die aanleiding geeft om af te wijken van het uitgangspunt om te verlengen met 2 jaar. De rechtbank zal de tbs dus met één jaar verlengen, zodat zij de mogelijkheid heeft om de ontwikkelingen over de plaatsing van de betrokkene actief te (blijven) volgen.

De betrokkene wacht nu al ruim 23 maanden op een plek in de kliniek, zonder behandeling en zonder duidelijkheid over de toekomst. De rechtbank acht dit een zeer onwenselijke situatie. De rechtbank heeft hiervoor eerder al aandacht gevraagd (in bijvoorbeeld ECLI:NL:RBMNE:2025:1154).

De rechtbank verlengt de tbs met dwangverpleging van [betrokkene] met een jaar.

Deze beslissing is genomen door mr. I.G.C. Bij de Vaate, voorzitter, mr. N.M.H. van Ek en mr. G.K.L. de Wijkerslooth de Weerdesteijn, rechters, in tegenwoordigheid van mr. S.D. Pronk, griffier, en uitgesproken op de openbare zitting van deze rechtbank op 16 juli 2026.

Mrs. N.M.H. van Ek en G.K.L. de Wijkerslooth de Weerdesteijn zijn niet in de gelegenheid deze beslissing te ondertekenen.