ECLI:NL:RBMNE:2026:7245

1. Zitting

2. Tenlastelegging

3. Ontvankelijkheid van de officier van justitie

Standpunt van de verdediging

De advocaat voert aan dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk moet worden verklaard omdat het voorbereidend onderzoek niet voldoet aan de vereisten van een eerlijk proces, als bedoeld in artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (hierna: EVRM).

Het openbaar ministerie heeft niet en/of niet tijdig en/of niet adequaat gereageerd op redelijke verzoeken van de verdediging waardoor het openbaar ministerie geen, althans onvoldoende, oog heeft gehad voor de belangen van de verdachte.

Er is gehandeld in strijd met de verbaliseringsplicht, aangeefster is sturend en onjuist beïnvloed en er is niets gedaan met aantoonbare onwaarheden in de verklaringen van aangeefster.

Bovendien is sprake van een onherstelbaar vormverzuim ten aanzien van het onderzoek aan de telefoon van de verdachte: alle gegevens zijn veiliggesteld vóórdat aangifte van mensenhandel was gedaan, terwijl door de rechter-commissaris geen toestemming was gegeven en het onderzoek aan de telefoon onbeperkt was, zodat ten onrechte een min of meer volledig beeld van de persoon van de verdachte is verkregen.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat sprake is van een eerlijk proces. Dat de uitgebreide verklaringen van aangeefster niet volledig in het proces-verbaal zijn uitgewerkt betekent niet dat de rechten van de verdediging bewust zijn geschonden. Door aangeefster is aanvankelijk aangegeven dat de verdachte € 3.000,- van haar bankrekening zou hebben afgeschreven, maar uit later uitgevoerd onderzoek blijkt dat dit genuanceerder ligt. De politie heeft echter tijdens het verhoor van aangeefster niet moedwillig een onjuiste voorstelling van zaken gegeven. Verder was het onderzoek aan de telefoon van de verdachte rechtmatig. Hoewel de rechter-commissaris niet vooraf om toestemming is gevraagd kan worden volstaan met de constatering van een vormverzuim omdat het onderzoek in de telefoon was gericht op het prostitutiewerk van [slachtoffer] .

Tenslotte is van belang dat de verdediging tijdens het voorbereidend onderzoek - uiteindelijk - al zijn rechten heeft kunnen uitoefenen, hoewel de communicatie van de zijde van het openbaar ministerie en de voortvarendheid te wensen hebben overgelaten.

Oordeel van de rechtbank

Voor een niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie in de vervolging is slechts in uitzonderlijke gevallen plaats, namelijk indien opsporingsambtenaren of het openbaar ministerie een ernstige inbreuk hebben gemaakt op beginselen van een behoorlijke procesorde, waardoor doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekortgedaan. Een vormverzuim kan leiden tot nietontvankelijkverklaring als het in het voorbereidend onderzoek begane vormverzuim daarin bestaat dat door met de opsporing of vervolging belaste ambtenaren een zodanig ernstige inbreuk op het recht van de verdachte op een eerlijke behandeling van zijn zaak is gemaakt dat geen sprake meer kan zijn van een eerlijk proces in de zin van artikel 6 EVRM. Het moet dan gaan om een onherstelbare inbreuk op het recht op een eerlijk proces die niet op een aan de eisen van een behoorlijke en effectieve verdediging beantwoordende wijze is of kan worden gecompenseerd. Daarbij moet die inbreuk het verstrekkende oordeel kunnen dragen dat, in de bewoordingen van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, “the proceedings as a whole were not fair”. In gevallen waarin zich een of meerdere vormverzuimen hebben voorgedaan die aanvankelijk het recht van de verdachte op een eerlijke behandeling van de zaak in het gedrang hebben gebracht, maar die in voldoende mate zijn hersteld om het proces als geheel eerlijk te laten verlopen, is er in beginsel geen ruimte voor niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie in de vervolging.

Uit het dossier en het verhandelde ter zitting volgt dat de advocaat in het voorbereidend onderzoek het openbaar ministerie meermalen verzocht heeft om het verstrekken van de dossierstukken, een (definitieve) vervolgingsbeslissing, de (concept-)tenlastelegging en de opnames van de verhoren van aangeefster, terwijl de officier van justitie de mails van de advocaat structureel niet tijdig en adequaat heeft beantwoord. De rechtbank overweegt ook dat sprake was van een groot tijdsverloop in deze zaak. Wel heeft de verdediging uiteindelijk, al dan niet na tussenkomst van de rechtercommissaris, de stukken en opnames ontvangen waarom was verzocht. Vervolgens is zij in de gelegenheid geweest haar rechten in het voorbereidend onderzoek uit te oefenen. Het door de advocaat op 17 juni 2025 ingediende verzoek op grond van artikel 29f van het Wetboek van Strafvordering is door bijzondere raadkamer van de rechtbank op 11 november 2025 gemotiveerd afgewezen.

De rechtbank oordeelt dat de omstandigheid dat de verklaringen van aangeefster niet in zijn geheel in het proces-verbaal zijn opgenomen en dat de politie er tijdens de verhoren van aangeefster kennelijk nog vanuit ging dat de verdachte € 3.000,- van de rekening van aangeefster zou hebben gehaald, niet betekent dat het proces niet eerlijk is geweest.

De verdediging heeft - uiteindelijk - kennis kunnen nemen van de opnames van de verhoren van aangeefster en heeft die gebruikt voor de verdediging van de verdachte.

Uit het proces-verbaal van 23 december 2022 blijkt dat nader onderzoek is gedaan naar de bankrekening van aangeefster en de bankrekening van de verdachte. Daaruit is het vermoeden ontstaan dat de verdachte heeft geprofiteerd van de opbrengst van het prostitutiewerk van [slachtoffer] . De geldopnames van in totaal € 3.023,95 van de bankrekening van [slachtoffer] betreffen de periode van 3 januari 2020 tot 3 februari 2021.

Deze uitkomst van het onderzoek naar de bankrekening van [slachtoffer] was dus nog niet beschikbaar tijdens de verhoren van aangeefster op 24 december 2020, 17 januari 2021 en 4 mei 2022.

Met betrekking tot het beslag op de iPhone X van de verdachte (hierna: de telefoon) stelt de rechtbank vast dat de gegevens van de telefoon op 14 januari 2021 zijn veilig gesteld (pagina 562) en dat op 17 februari 2021 onderzoek is verricht aan de veiliggestelde gegevens (pagina 563). De telefoon is dus onderzocht nádat op 17 januari 2021 aangifte was gedaan.

De rechtbank overweegt dat bij het onderzoek aan de telefoon van de verdachte een meer dan beperkte inbreuk op de persoonlijke levenssfeer van de verdachte te voorzien viel. Hoewel het Landeck-arrest nog niet was gewezen ten tijde van het onderzoek aan de telefoon van de verdachte, gaat het niet om nieuw recht, maar om uitleg van reeds bestaand recht. De rechtercommissaris had dus toestemming moeten geven voordat dit onderzoek mocht worden uitgevoerd.

De rechtbank overweegt dat sprake was van een onderzoek naar een ernstig strafbaar feit, waarbij de aard van het feit een onderzoek aan de telefoon van de verdachte rechtvaardigde. Indien een machtiging van de rechter-commissaris zou zijn aangevraagd, zou deze onder de gegeven omstandigheden zonder meer zijn verkregen. De verdachte is door het vormverzuim dus niet in een nadeligere positie geraakt ten opzichte van de situatie waarin dit verzuim niet zou zijn begaan.

De rechtbank oordeelt dat zich vormverzuimen hebben voorgedaan die aanvankelijk het recht van de verdachte op een eerlijke behandeling van de zaak in het gedrang hebben gebracht, maar dat die in voldoende mate zijn hersteld om het proces als geheel eerlijk te laten verlopen. De hiervoor vermelde feiten en omstandigheden, afzonderlijk en in onderlinge samenhang bezien, leiden niet tot de conclusie dat geen sprake meer is van een eerlijk proces. Op grond van het vorenstaande verwerpt de rechtbank het verweer van de verdediging.

Het openbaar ministerie is ontvankelijk in de vervolging.

4. Bewijs

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat kan worden bewezen dat de verdachte de feiten 1 en 2 heeft gepleegd.

De onderbouwing van het standpunt van de officier van justitie wordt – voor zover van belang voor de beoordeling – besproken in paragraaf 4.3.

Standpunt van de verdediging

Feit 1

De advocaat verzoekt de rechtbank om (de gegevens uit) de telefoon van de verdachte van het bewijs uit te sluiten, mocht tot een veroordeling van de verdachte worden gekomen. Daartoe voert hij aan dat het onderzoek aan die telefoon onrechtmatig was en dat het bij de opsporingsinstanties eerder regel dan uitzondering lijkt te zijn dat telefoons onrechtmatig worden onderzocht. Bij deze ernstige schending is bewijsuitsluiting volgens de advocaat noodzakelijk als rechtstatelijke waarborg en als middel om met de opsporing en vervolging belaste ambtenaren te weerhouden van onrechtmatig optreden en daarmee als middel om te voorkomen dat vergelijkbare vormverzuimen in de toekomst zullen plaatsvinden.

De advocaat verzoekt de rechtbank om de verdachte vrij te spreken van seksuele uitbuiting

vanwege onvoldoende betrouwbaar, objectief wettig en overtuigend bewijs.

De liefdesrelatie die de verdachte en [slachtoffer] in het najaar van 2020 zijn aangegaan was ingewikkeld en haar verklaringen daarover zijn onbetrouwbaar en deels aantoonbaar onjuist. Hierbij wordt ook verwezen naar de berichten die [slachtoffer] aan de verdachte heeft verstuurd. [slachtoffer] heeft vrijwillig voor prostitutiewerk gekozen want zij wilde op eigen benen staan en veel geld verdienen. Zij is niet in de prostitutie terecht gekomen door dwang, misleiding of misbruik door de verdachte en steunbewijs voor het tegendeel daarvan ontbreekt. De verdachte heeft [slachtoffer] bij haar werkzaamheden geholpen om te voorkomen dat zij in verkeerde handen zou vallen. Zij was vrij om te gaan en staan waar zij wilde, zij nam zelf steeds contact op met de verdachte en zij kreeg haar geld.

De advocaat voert verschillende verweren over de betrouwbaarheid van het bewijs. Deze worden - voor zover van belang voor de beoordeling - hierna besproken onder paragraaf 4.3.

Feit 2

De advocaat verzoekt de rechtbank om de verdachte vrij te spreken van witwassen. Verdachte ontkent dat hij geld heeft witgewassen en hij heeft direct een onderbouwde en niet op voorhand onaannemelijke verklaring afgelegd die wordt bevestigd door het onderzoek. De medeverdachte heeft bevestigd dat het geld van hem is. Dat de coupures niet helemaal overeenkomen met de gepinde coupures betekent niet dwingend dat het niet anders kan dan dat het geld van misdrijf afkomstig is. Daarvoor zijn meerdere voor de hand liggende scenario’s denkbaar, bijvoorbeeld dat het geld ondertussen is gewisseld.

Oordeel van de rechtbank

Bewijsuitsluiting telefoongegevens

Uit overweging 3.3. volgt dat de telefoon van de verdachte is onderzocht zonder de vereiste voorafgaande machtiging van de rechter-commissaris. Er is dan ook sprake van een onherstelbaar vormverzuim.

De vraag is vervolgens of en, zo ja, welke rechtsgevolgen aan dit vormverzuim moeten worden verbonden. Bij de beantwoording van die vraag dient rekening te worden gehouden met de in artikel 359a, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv) genoemde factoren, te weten: het belang van het geschonden voorschrift, de ernst van het verzuim en het nadeel dat daardoor wordt veroorzaakt.

Zoals overwogen in 3.3. gaat de rechtbank ervan uit dat de rechter-commissaris in de gegeven omstandigheden, als deze machtiging wel was gevraagd, een machtiging zou hebben afgegeven. Dit betekent dat de verdachte niet in een nadeligere positie is geraakt ten opzichte van de situatie waarin dit verzuim niet zou zijn begaan.

Daarnaast ziet de rechtbank op basis van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting niet dat er sprake is van een situatie waarin bewijsuitsluiting noodzakelijk kan worden geacht als rechtsstatelijke waarborg en als middel om de politie ervan te weerhouden (in de toekomst) onrechtmatig op te treden. De werkwijze is na het Landeck-arrest ook aangepast.

De rechtbank zal, gelet op het bovenstaande, volstaan met de enkele constatering van het vormverzuim en daaraan geen rechtsgevolgen verbinden. Er is geen aanleiding tot bewijsuitsluiting.

Bewijsmiddelen feiten 1 en 2

De rechtbank oordeelt dat de feiten 1 (medeplegen van seksuele uitbuiting van [slachtoffer] gedurende de periode van 14 oktober 2020 tot en met 22 december 2020) en 2 (eenvoudig witwassen) zijn bewezen. De rechtbank baseert dit oordeel op de bewijsmiddelen die in bijlage II van dit vonnis staan.

Er zijn meerdere feiten bewezen verklaard. De bewijsmiddelen worden alleen gebruikt voor het feit of de feiten waarover deze gaan.

Beoordelingskader en bewijsoverwegingen

Feit 1 mensenhandel/seksuele uitbuiting

De rechtbank moet beoordelen of het handelen van verdachte ten aanzien van [slachtoffer]

kan worden aangemerkt als mensenhandel in de zin van artikel 273f, eerste lid, sub 1, 4, 6 en/of 9 van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr).

Juridisch kader

De strafbaarstelling van mensenhandel (artikel 273f Sr) staat in titel XIII, de titel die ziet op ‘de misdrijven tegen de persoonlijke vrijheid’. Uit de wetsgeschiedenis en de jurisprudentie over dit wetsartikel volgt dat mensenhandel is gericht op uitbuiting. Het belang van het individu staat voorop: dat belang is behoud van zijn of haar lichamelijke of geestelijke integriteit en vrijheid.

De in artikel 273f Sr verboden gedragingen beïnvloeden de wil en/of beperken de keuzemogelijkheid van het slachtoffer. De gedragingen leiden tot het ontbreken van de vrijwilligheid bij het slachtoffer om bepaalde handelingen te verrichten. Bij de beantwoording van de vraag of sprake is van ‘uitbuiting’ in de zin van artikel 273f, eerste lid, Sr, komt onder meer betekenis toe aan de aard en duur van de te verrichten seksuele activiteiten, de beperkingen die dit voor het slachtoffer meebrengt en het economisch voordeel dat daarmee door de verdachte is behaald. In het geval van prostitutiewerkzaamheden (of in dit geval het hebben van seksafspraken) zal er – gelet op de forse inbreuk op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer – in het geval van gebruik van enig dwangmiddel en enig gewin door de verdachte al snel sprake zijn van uitbuiting.

Instemming van het slachtoffer met de beoogde of bestaande uitbuiting is niet relevant indien één van de in artikel 273f Sr genoemde dwangmiddelen is gebruikt. Bij het dwangmiddel ‘misbruik maken van uit feitelijke verhoudingen voortvloeiend overwicht’ is er sprake van een relationele ongelijkheid of van het brengen in zo’n situatie van ongelijkheid, waardoor de keuzevrijheid wordt beperkt. Met een ‘kwetsbare positie’ wordt (onder andere) een situatie bedoeld waarin het slachtoffer geen andere werkelijke of aanvaardbare keuze heeft dan het misbruik te ondergaan. De verdachte moet zich wel bewust zijn van de relevante feiten en omstandigheden van het slachtoffer waaruit het overwicht voortvloeit, dan wel van de kwetsbare positie van het slachtoffer. De verdachte moet tenminste voorwaardelijk opzet hebben ten aanzien van die omstandigheden en/of de kwetsbare positie.

Ook is strafbaar degene die opzettelijk voordeel trekt uit de uitbuiting van een ander of die iemand dwingt dan wel beweegt hem te bevoordelen uit de opbrengst van diens seksuele handelingen met of voor een derde.

De betrouwbaarheid van de verklaringen van aangeefster

In zijn algemeenheid moet zorgvuldig worden omgegaan met verklaringen van getuigen in strafzaken, zoals in dit geval ook met de verklaringen van aangeefster. Met name in zeden- en mensenhandelzaken is bij de beoordeling van de betrouwbaarheid en de waardering van verklaringen van vermeende slachtoffers en/of aangevers behoedzaamheid op zijn plaats. De betrouwbaarheid van zowel belastende als ontlastende verklaringen kan onder druk staan of negatief beïnvloed worden door angst, maar ook door gevoelens van voortdurende loyaliteit en/of afhankelijkheid.

De Hoge Raad heeft op grond van artikel 342 lid 2 Sv, criteria geformuleerd voor de beoordeling van de betrouwbaarheid van een verklaring (zie ECLI:NL:HR:2020:1095). Het bewijs dat de verdachte een strafbaar feit heeft begaan kan niet uitsluitend worden aangenomen op de verklaring van één getuige (in dit geval aangeefster [slachtoffer] ). Er is ook steunbewijs nodig. De vraag of aan het zogenoemde bewijsminimum is voldaan, laat zich niet in algemene zin beantwoorden, maar vereist een beoordeling van het concrete geval. Als algemene regel geldt het bewijsminimum op de tenlastelegging in haar geheel ziet, en niet op een onderdeel daarvan. Dit brengt mee dat het steunbewijs niet noodzakelijkerwijs betrekking hoeft te hebben op het daderschap van de verdachte of op de ten laste gelegde gedraging. Voldoende is dat het steunbewijs de getuigenverklaring op concrete en wezenlijke punten bevestigt. Het steunbewijs mag echter niet in een te ver verwijderd verband staan met de bewezen verklaarde gedraging. Ook is van belang of er contra-indicaties zijn voor een bewezenverklaring.

De verdediging heeft de rechtbank verzocht om in dit geval nog kritischer dan gebruikelijk naar de verklaringen van aangeefster [slachtoffer] te kijken. De rechtbank beoordeelt de verklaringen van [slachtoffer] op basis van consistentie (telkens hetzelfde verhaal vertellen), accuraatheid (verklaring strookt met de werkelijkheid) en volledigheid (gedetailleerdheid). De verklaringen van [slachtoffer] over de ten laste gelegde feiten en gedragingen voldoen daaraan en worden op belangrijke punten ondersteund door andere bewijsmiddelen, zoals de inhoud van de telefoon van de verdachte ( [telefoonnummer verdachte] ) en de werktelefoon ( [werktelefoon] ), de informatie van [website] .nl, de bevindingen bij de prostitutiecontrole op 16 december 2020 en de uitkomst van het financieel onderzoek.

Het gaat om de totale indruk die de verklaringen maken en de wijze waarop zij zijn afgelegd. Dat in de verklaringen van [slachtoffer] op bepaalde punten tegenstrijdigheden voorkomen, maakt deze verklaringen op zichzelf nog niet onbetrouwbaar. Aangeefster is zeer uitgebreid en meermalen verhoord en tegenstrijdigheden kunnen ontstaan door de feilbaarheid van het menselijk geheugen, worden teweeggebracht door emoties, schaamte of middelengebruik of zijn ontstaan door het delict of tijdsverloop. Op relevante punten zijn de verklaringen van [slachtoffer] echter consistent.

De rechtbank neemt in aanmerking dat aangeefster (ook) steeds heeft verklaard dat het (aanvankelijk) haar idee is geweest om prostitutiewerk te gaan doen en dat zij ook na de ten laste gelegde periode steeds contact is blijven opnemen met de verdachte. De raadsman heeft erop gewezen dat de inhoud van de berichten van [slachtoffer] moeilijk is te rijmen met het ten laste gelegde feit. De rechtbank beziet de inhoud van de berichten echter tegen de achtergrond van hetgeen bekend is over de ingewikkelde dynamiek tussen loverboys en hun slachtoffers. De rechtbank ziet daarin, het steunbewijs mede in aanmerking genomen, geen aanleiding om te twijfelen aan de betrouwbaarheid van de verklaringen van aangeefster [slachtoffer] .

De rechtbank overweegt in het kader van de contra-indicaties voor de betrouwbaarheid het volgende. Dat op de beelden van het [hotel] niet te zien is dat de verdachte aangeefster bij haar pols heeft gepakt betekent, naar het oordeel van de rechtbank, niet zonder meer dat dit niet is gebeurd. Ook ziet de rechtbank in het opgenomen gesprek tussen de verdachte en aangeefster over het op vrijwillige basis uitvoeren van het prostitutiewerk, geen aanleiding om te oordelen dat er dus geen sprake was van dwang door de verdachte omdat aangeefster bij de rechter-commissaris heeft verklaard dat de verdachte haar had gechanteerd om dit te zeggen.

De rechtbank ziet geen aanleiding om de verklaringen van [slachtoffer] als onbetrouwbaar aan te merken en zal deze gebruiken voor het bewijs.

Het voorwaardelijk verzoek tot het horen van aangeefster

De verdediging heeft in dit kader een voorwaardelijk verzoek gedaan: indien aangeefsters verklaringen voor het bewijs worden gebruikt, verzoekt de verdediging tot het horen van aangeefster ten overstaan van de rechtbank. De verklaringen van aangeefster en alle berichten die zij tijdens en na de ten laste gelegde periode heeft verstuurd naar de verdachte raken haar betrouwbaarheid direct, zodat ook de rechtbank door het horen van aangeefster zich een oordeel over de betrouwbaarheid kan vormen.

De rechtbank overweegt dat aangeefster herhaaldelijk en uitgebreid is verhoord door de politie en is verhoord door de rechtercommissaris terwijl de raadsman daarbij aanwezig was en vragen aan haar heeft gesteld.

De rechtbank oordeelt dat het nogmaals horen van aangeefster op grond van het onderzoek op de zitting niet noodzakelijk is (noodzakelijkheidscriterium) en wijst het verzoek af.

De bewijsminimumregel ten aanzien van getuigenbewijs

De advocaat heeft aangevoerd dat feit 1 niet kan worden bewezen, wegens het ontbreken van voldoende betrouwbaar steunbewijs voor de verklaring van [slachtoffer] . De rechtbank heeft hierboven al het juridisch kader geschetst zoals – aan de hand van verschillende criteria – is ontwikkeld voor artikel 342 lid 2 Sv.

Uit de bewijsmiddelen blijkt dat de verklaringen van [slachtoffer] niet op zichzelf staan en in voldoende mate worden ondersteund door andere bewijsmiddelen. De rechtbank is dan ook van oordeel dat is voldaan aan het wettelijk bewijsminimum. De rechtbank zal dit hieronder toelichten aan de hand van een bespreking van de verschillende onderdelen van de tenlastelegging.

De bewezen feitelijke handelingen

Gelet op de in de bijlage opgenomen bewijsmiddelen is de rechtbank van oordeel dat een deel van de in de tenlastelegging opgenomen feitelijke handelingen wettig en overtuigend kunnen worden bewezen.

De verdachte heeft [slachtoffer] , nadat hij in een hoog tempo een vertrouwensband met haar had opgebouwd, gevraagd om bij hem te komen wonen. Wel moest zij dan een oplossing zoeken voor het samen delen van de kosten daarvan. [slachtoffer] had een huurachterstand, en had inmiddels dermate intensief contact met de verdachte, dat zij dacht dat zij het niet ‘normaal zou kunnen afsluiten’. Bovendien wist de verdachte haar adres. Dus bood [slachtoffer] aan in de prostitutie te gaan werken ‘om de huur te betalen’.

De verdachte heeft verklaard dat hij [slachtoffer] heeft geholpen met haar prostitutiewerkzaamheden. Uit de verklaring van [slachtoffer] , de verklaring van de verdachte zelf en uit de gegevens uit de telefoon van de verdachte blijkt dat hij en medeverdachte [medeverdachte] (hierna: de medeverdachte) zich op verschillende manieren met de prostitutiewerkzaamheden van aangeefster hebben beziggehouden. De verdachten hebben [slachtoffer] bij de verdachte in de woning laten verblijven en ruimte beschikbaar gesteld voor prostitutiewerkzaamheden. De advertentie met betrekking tot [slachtoffer] op [website] .nl is aangemaakt door de verdachte met behulp van de medeverdachte: de verdachte heeft in aanwezigheid van de medeverdachte in de woning van de medeverdachte in [woonplaats] foto’s van [slachtoffer] gemaakt. De verdachte vraagt aan [A] op 3 december 2020 of [A] een mailadres wil aanmaken en dan komt het volgende adres tevoorschijn: [e-mailadres] @hotmail.com. Met dit adres is diezelfde dag een kinkyadvertentie [telefoonnummer 1] aangemaakt, waarbij gebruik is gemaakt van een bij de medeverdachte thuis gemaakte foto en de tekst die de medeverdachte per telefoon met de verdachte heeft gedeeld. Uit de gegevens van [website] .nl blijkt dat in eerste instantie ook alleen het telefoonnummer van de verdachte gekoppeld was aan het [website] .nl account en dat er meermalen betalingen vanaf de bankrekening op naam van de verdachte zijn verricht om tegoed te kopen om de advertentie omhoog te kunnen plaatsen. Voor de werkzaamheden was er voor [slachtoffer] een speciale werktelefoon geregeld.

Op basis van de in de telefoon van de verdachte aangetroffen chatberichten kan eveneens worden bewezen dat verdachte betrokken is geweest bij het onderhouden van contacten, het maken van afspraken met prostitutieklanten van [slachtoffer] , het maken van afspraken met die klanten over de aard van de werkzaamheden en de daarvoor te betalen bedragen en dat hij [slachtoffer] heeft geïnstrueerd over haar werkzaamheden.

De niet onderbouwde stelling van de verdachte dat [slachtoffer] mogelijk alles dat in zijn telefoon is aangetroffen (afspraken, tikkies en bankbetalingen) zelf heeft gedaan op momenten dat hij zijn telefoon had achtergelaten vindt de rechtbank volstrekt ongeloofwaardig. De rechtbank vindt dit ongeloofwaardig gelet op de hoeveelheid aan berichten, de tijdstippen van deze berichten waaruit blijkt dat deze verstuurd zijn op verschillende dagen en momenten, en de aard van de handelingen (zoals ook betalingen van de bankrekening van de verdachte waarmee de advertentie op [website] .nl omhoog werd geplaatst). Daarnaast zijn er ook veel tikkies verstuurd vanaf de telefoon van de medeverdachte naar de telefoon van de verdachte waarna deze nagenoeg direct zijn doorgestuurd naar [slachtoffer] , en daarvan heeft de medeverdachte aangegeven dat het nummer waar hij de berichten heen stuurde in gebruik is bij de verdachte.

Op grond van de verklaringen van de verdachte en van [slachtoffer] kan worden vastgesteld dat de verdachte haar ook heeft vervoerd naar haar escortwerkzaamheden. Volgens [slachtoffer] was de medeverdachte vaak bij de verdachte en haar in de auto wanneer ze naar een seksafspraak werd gebracht en werd ze door beiden in de gaten gehouden.

Uit de verklaring van de verdachte blijkt dat hij een administratie had waarin het werk en de verdiensten van [slachtoffer] werden bijgehouden. Deze notities zijn ook aangetroffen in de telefoon van de verdachte. Op basis van de financiële bevindingen van de politie en de verklaring van [slachtoffer] , acht de rechtbank ook bewezen dat de verdachte (een groot deel van) het geld van [slachtoffer] heeft afgenomen en ontvangen.

Artikel 273f, eerste lid, aanhef en onder 1, Sr

De handelingen

Op basis van de bewezenverklaarde feitelijke gedragingen kan naar het oordeel van de rechtbank worden geconcludeerd dat sprake is geweest van het werven, vervoeren, overbrengen en huisvesten van [slachtoffer] .

De middelen

Dan dient te worden vastgesteld of de verdachte bij dit werven, vervoeren, overbrengen en huisvesten gebruik heeft gemaakt van middelen in de zin van artikel 237f, eerste lid, aanhef en onder 1, Sr. De rechtbank vindt bewezen dat verdachte tegenover [slachtoffer] gebruik heeft gemaakt van dwang, geweld, misbruik van uit feitelijke omstandigheden voortvloeiend overwicht en misbruik van haar kwetsbare positie.

Dat de verdachte dwang heeft toegepast blijkt uit de verklaringen van [slachtoffer] . [slachtoffer] , geleid door haar (romantische) gevoelens voor de verdachte, is door de verdachte onder druk gezet onder het mom van ‘samen een financieel gezonde toekomst opbouwen’, en is zo gedwongen tot het uitvoeren van prostitutiewerk voor hem.

In eerste instantie had [slachtoffer] zelf voorgesteld om in de prostitutie te gaan werken, maar toen zij daarop terug wilde komen zei de verdachte dat ze haar woorden niet meer kon terugnemen en dat hij alles ging regelen. De verdachte heeft [slachtoffer] toen binnen een uur opgehaald en meegenomen naar [woonplaats] . Ze kreeg ook te horen dat ze een schuld open had staan bij de verdachte en dat ze die eerst moest betalen als ze uit de prostitutie wilde. Ook heeft de verdachte [slachtoffer] , samen met de medeverdachte, in de gaten gehouden.

Geweld

Uit de verklaringen van [slachtoffer] blijkt ook dat de verdachte geweld tegen haar heeft gebruikt. Ze verklaarde dat de verdachte een kussen op haar hoofd heeft gedrukt en haar bij haar keel heeft gegrepen. Ze verklaarde verder dat de verdachte haar door de kamer naar de andere kant heeft gegooid en dat de medeverdachte er een paar keer tussen is gekomen wanneer de verdachte haar aanviel of te ver ging. Dit onderdeel vindt steun in de verklaring van de medeverdachte die verklaart dat hij er een keer tussen ging staan toen de verdachte en [slachtoffer] ruzie hadden.

Een andere feitelijkheid

Eveneens acht de rechtbank bewezen dat de verdachte heeft gedreigd met een andere feitelijkheid. Feitelijkheden zijn in het algemeen alle handelingen die niet onder ‘geweld’ vallen. Wel moeten deze handelingen van zodanige aard zijn, dat zij in de gegeven omstandigheden leiden tot een zodanige psychische druk dat het slachtoffer hieraan geen weerstand kon bieden. [slachtoffer] heeft verklaard dat als zij weg zou gaan dat ze nog een schuld had die ze zou moeten aflossen. Dat was een schuld die bestond uit geld dat aan eten was besteed en middelen om te leven. De rechtbank is van oordeel dat met het creëren van deze ‘schuld’, sprake was van een zodanige psychische druk dat [slachtoffer] daartegen geen weerstand kon bieden.

Misbruik van uit feitelijke omstandigheden voortvloeiend overwicht en misbruik van de kwetsbare positie van [slachtoffer]

Dat verdachten misbruik hebben gemaakt van de kwetsbare positie van [slachtoffer] en hun feitelijk overwicht over haar, blijkt uit het gegeven dat uit de verklaringen van de verdachte kan worden opgemaakt dat hij op de hoogte was van het verleden van [slachtoffer] en desondanks is doorgegaan met het profiteren van de prostitutiewerkzaamheden van [slachtoffer] .

(Het oogmerk van) uitbuiting

[slachtoffer] heeft verklaard dat zij vrijwel al haar verdiende geld aan de verdachte heeft afgedragen en ook uit de financiële gegevens van de politie blijkt dat er een substantieel bedrag aan de verdachte is betaald. Hiervan heeft zij nooit iets teruggezien. De rechtbank leidt hieruit af dat de verdachte niet alleen het oogmerk van uitbuiting had toen hij de bewezenverklaarde handelingen verrichtte, maar dat hij [slachtoffer] ook daadwerkelijk heeft uitgebuit.

Concluderend heeft de verdachte verschillende dwangmiddelen gebruikt die ertoe hebben geleid dat [slachtoffer] in een uitbuitingssituatie belandde en waardoor [slachtoffer] zich daarna niet meer aan deze uitbuitingssituatie kon onttrekken.

Anders dan de verdediging stelt was er dan ook geen sprake van vrijwillig prostitutiewerk waarbij de verdachte [slachtoffer] enkel heeft geholpen bij het verdienen van veel geld. Ten overvloede merkt de rechtbank op dat instemming van het slachtoffer, waar in dit geval ook niet van is gebleken, met de beoogde of bestaande uitbuiting niet relevant is indien, zoals in deze zaak, één van de in artikel 273f Sr genoemde dwangmiddelen is gebruikt.

Artikel 273f, eerste lid, aanhef en onder 4, Sr

Gelet op hetgeen hierboven bij de bespreking van sub 1 is overwogen, heeft de verdachte [slachtoffer] door middel van de hierboven genoemde middelen bewogen zich beschikbaar te stellen tot het verrichten van prostitutiewerkzaamheden.

Artikel 273f, eerste lid, aanhef en onder 6 en 9, Sr

Uit de bewijsmiddelen en hetgeen hierboven bij de bespreking van sub 1 omtrent de middelen en (het oogmerk van) uitbuiting is overwogen blijkt voorts dat de verdachten opzettelijk voordeel hebben getrokken uit de uitbuiting van [slachtoffer] , en dat zij [slachtoffer] hebben bewogen tot het afstaan van (een groot deel van) de opbrengsten van haar prostitutiewerkzaamheden. De verdachte heeft, samen met zijn vriend [medeverdachte] , [slachtoffer] gebruikt om veel geld te verdienen.

De periode

De rechtbank gaat er bij het vaststellen van de periode vanuit dat de verdachte vanaf de kennismaking op 14 oktober 2020 dwang op [slachtoffer] is gaan uitoefenen om het prostitutiewerk te (gaan) doen, omdat zij heeft verklaard dat het direct heel snel ging.

De samenwerking

De rechtbank oordeelt dat verdachte en medeverdachte [medeverdachte] bij de seksuele uitbuiting van [slachtoffer] nauw en bewust hebben samengewerkt. De rechtbank vindt de bijdrage van de medeverdachte aan de seksuele uitbuiting van voldoende gewicht om hem als medepleger te zien. Uit de bewijsmiddelen volgt dat medeverdachte zijn woning ter beschikking heeft gesteld aan de verdachte en dat de medeverdachte aan de verdachte heeft verzocht de huur voor de woning te voldoen. In de woning van de medeverdachte zijn, in aanwezigheid van de medeverdachte, de foto’s van de seksadvertentie van [slachtoffer] gemaakt en de medeverdachte heeft de verdachte een tekst gestuurd die in de advertentie voor het prostitutiewerk is geplaatst. Toen de verdachte een bericht stuurde over de prostitutiecontrole door de politie op 16 december 2020 heeft de medeverdachte hem laten weten dat hij direct zou komen (pagina 700). [slachtoffer] heeft bij de rechter-commissaris verklaard dat de verdachte en de medeverdachte haar niet uit het oog verloren en dat zij haar altijd in de gaten hielden. Ook blijkt uit het financieel onderzoek dat tikkies van de medeverdachte zijn verzonden naar de verdachte en dat die tikkies vrijwel direct zijn doorgestuurd naar de werktelefoon. Ook heeft de medeverdachte tikkies naar de werktelefoon gestuurd.

Conclusie

De rechtbank is van oordeel dat de verdachte zich, met de medeverdachte, schuldig heeft gemaakt aan mensenhandel en komt tot een bewezenverklaring van artikel 273f eerste lid aanhef en sub 1, 4, 6 en 9 Sr.

De rechtbank vindt bewezen dat de verdachte [slachtoffer] heeft geworven, vervoerd, overgebracht, gehuisvest, opgenomen (sub 1), bewogen om zich beschikbaar te stellen tot het verrichten van seksuele diensten (sub 4), bewogen de verdachte te bevoordelen uit de opbrengsten van haar seksuele handelingen met anderen (sub 6) en opzettelijk voordeel heeft getrokken uit de seksuele uitbuiting van [slachtoffer] (sub 9). Deze handelingen zijn mogelijk gemaakt doordat de verdachte, tezamen en in vereniging met de medeverdachte, dwangmiddelen heeft gebruikt, namelijk dwang, geweld, een andere feitelijkheid, misbruik van een uit feitelijke omstandigheden voortvloeiend overwicht en misbruik van haar kwetsbare positie. Daarbij was telkens sprake van opzet op de gedragingen en dwangmiddelen en was sprake van uitbuiting waarop de verdachte het oogmerk had.

Feit 2: Witwassen

De rechtbank leidt uit de bewijsmiddelen en het onderzoek ter terechtzitting de volgende feiten en omstandigheden af.

Op 16 december 2020 heeft de politie een prostitutiecontrole uitgevoerd waaruit bleek dat [slachtoffer] in de prostitutie werkzaam was op [adres] te [plaats] . De verdachte was ten tijde van de controle in de buurt van de woning aanwezig en was in het bezit van een stapel bankbiljetten van € 20,-, € 50,- en € 100,-.

De verdachte had bij zijn aanhouding op 31 december 2020 twee stapels bankbiljetten in een elastiek ter waarde van in totaal € 6.420,- in zijn jaszak.

Op 24 december 2020 heeft [slachtoffer] in een informatief gesprek verklaard dat zij tot 22 december 2020 voor de verdachte prostitutiewerk had gedaan.

Op grond daarvan is sprake van een gerechtvaardigd vermoeden van witwassen.

De verdachte heeft over de herkomst van het geldbedrag van in totaal € 6.420,- direct bij de aanhouding verklaard dat het geld van een vriend van hem was. Ook heeft hij een pinbon van 30 december 2020 van bankrekening [rekeningnummer] bij de ING bank getoond. Ter terechtzitting van 29 september 2026 is de verdachte bij die verklaring gebleven.

Het openbaar ministerie heeft nader onderzoek verricht naar de verklaring van de verdachte, bestaande uit onderzoek naar het gepinde bedrag van de bankrekening van de ING.

Daaruit kwam naar voren dat op 30 december 2020 geld is gepind van de bankrekening van medeverdachte [medeverdachte] (bankrekening [rekeningnummer] ) en dat er 200 biljetten van 50 euro zijn gepind.

Het geldbedrag dat de verdachte op 31 december 2020 in zijn jaszak had betrof 82 biljetten van € 20, 3 biljetten van € 10 en 95 biljetten van € 50.

Het inbeslaggenomen geld bij de verdachte bestond dus niet uit dezelfde coupures als de coupures van het opgenomen bedrag. Ook kwam het totale bedrag dat is gepind niet overeen met het inbeslaggenomen bedrag.

Bovendien zijn in de telefoon van medeverdachte [medeverdachte] berichten van 30 december 2020 gevonden waaruit blijkt dat het geld dat in de auto was achtergebleven, bestemd was voor de verdachte. Daarbij zou het gaan om “16/17 bar”, waaruit de rechtbank afleidt dat het ging om € 1600 a 1700 was en niet de aangetroffen € 6.420,-.

De rechtbank acht de resultaten van het door het openbaar ministerie verrichte (nadere) onderzoek van dien aard dat mede op basis daarvan geen andere conclusie mogelijk is dan dat het ten laste gelegde geld, te weten het geldbedrag van in totaal € 6.420,-, onmiddellijk of middellijk uit enig eigen misdrijf afkomstig is.

De rechtbank komt daarmee tot een bewezenverklaring van het onder 2 ten laste gelegde.

Bewezenverklaring

De rechtbank verklaart bewezen dat de verdachte:

Feit 1

in of omstreeks de periode van ongeveer 14 oktober 2020 tot en met 22 december 2020 te Utrecht en De Bilt en elders in Nederland,

tezamen en in vereniging met een ander, een ander, te weten [slachtoffer] ,

(telkens) door dwang, geweld of (een) andere feitelijkheid

dan wel door misbruik van uit feitelijke omstandigheden voortvloeiend overwicht,

door misbruik van een kwetsbare positie

- heeft geworven, vervoerd, overgebracht, gehuisvest of opgenomen,met het oogmerk van seksuele uitbuiting van die [slachtoffer]

en

- heeft gedwongen en/of bewogen zich beschikbaar te stellentot het verrichten van arbeid of diensten van seksuele aard

en

- heeft gedwongen dan wel bewogen verdachte en/of verdachtes mededaderte bevoordelen uit de opbrengst van haar, [slachtoffer] , seksuele handelingenmet en/of voor een derde

en

(telkens) opzettelijk voordeel heeft getrokkenuit de seksuele uitbuiting van die ander, te weten die [slachtoffer] , zijnde en/of hebbende hij, verdachte, en/of zijn mededader,

een (liefdes)relatie aangegaan met die [slachtoffer] en/of

die [slachtoffer] laten weten dat hij samen met haar een toekomst wilde opbouwenendie [slachtoffer] laten weten dat hij pas met haar kon samenwonen als zij haarfinanciën op orde had enfoto’s van die [slachtoffer] gemaakt ten behoeve van een of meer seksadvertentie(s)eneen of meer account(s) en/of advertentie(s) aangemaakt en/of onderhouden bijsites als [website] .nl eneen (zogenaamde) werktelefoon aangeschaft/in gebruik genomen en/of aan die[slachtoffer] verschaft encontacten onderhouden met klanten en/of seksafspraken gemaakt voor die[slachtoffer] eneen of meer werkplek(ken) voor die [slachtoffer] geregeld waar zij die klanten konontvangen voor haar prostitutiewerkzaamheden endie [slachtoffer] vervoerd naar die werkplek(ken) en/of naar die klant(en) en/ofdie [slachtoffer] telkens gecontroleerd als zij klanten ontving en/of de (eigen)telefoon van die [slachtoffer] afgepakt en/of

[wanneer die [slachtoffer] weigerde klanten te ontvangen en/of liet weten te willenstoppen met die prostitutiewerkzaamheden]

tegen die [slachtoffer] gezegddat zij door moest werken en/ofdat zij pas weg mocht als zij alles had afbetaalden/ofdie [slachtoffer] mishandeld en/of aan haar haar getrokken en/of haar tegen murenen meubels gegooid/geduwd en/of een kussen op haar gezicht gedrukt en/ofgedrukt gehouden en/of haar gewurgd en

(zo goed als) al het geld dat die [slachtoffer] met haar prostitutiewerkzaamhedenverdiendevan die [slachtoffer] afgepakt en/ofdoor [slachtoffer] aan hem, verdachte, en/of zijn mededader af laten geven;

Feit 2

op 31 december 2020 te De Bilt, een hoeveelheid geld (eurobiljetten ter waarde van in totaal € 6420,=),

voorhanden heeft gehad

terwijl hij, verdachte, wist dat dat geld onmiddellijk afkomstig was uit enig eigen misdrijf.

De rest van de tekst van de beschuldiging kan niet worden bewezen. De verdachte wordt daarvan vrijgesproken.

De taal- en/of schrijffouten die in de tekst van de beschuldiging voorkomen zijn in de bewezenverklaring verbeterd. Dit benadeelt de verdachte niet.

5. Kwalificatie en strafbaarheid

Kwalificatie

De bewezen feiten leveren de volgende strafbare feiten op:

Feit 1

mensenhandel, terwijl het in artikel 273f, eerste lid onder 1º/4º/6º/9º van het Wetboek van Strafrecht omschreven feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen;

Feit 2

eenvoudig witwassen.

Strafbaarheid feiten en verdachte

De feiten en de verdachte zijn strafbaar.

6. Straf en/of maatregel

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie eist dat de verdachte wordt veroordeeld tot:

- een gevangenisstraf van 24 maanden, met aftrek van het voorarrest;

en dat ook aan de verdachte wordt opgelegd:

een contactverbod met [slachtoffer] als vrijheidsbeperkende maatregel (artikel

38v Sr) voor de duur van 5 jaar.

Standpunt van de verdediging

De advocaat voert aan dat de officier van justitie de strafeis ten onrechte baseert op mensenhandel categorie III van de LOVS.

Oordeel van de rechtbank

Bij het bepalen van deze straf en maatregel houdt de rechtbank rekening met de ernst van de gepleegde feiten en de omstandigheden waaronder de verdachte deze feiten heeft gepleegd. Ook weegt de rechtbank het strafblad van de verdachte en zijn persoonlijke omstandigheden mee.

Ernst en omstandigheden van de feiten

De verdachte heeft zich onder meer schuldig gemaakt aan seksuele uitbuiting (mensenhandel) van [slachtoffer] . Het strafbare feit is in vereniging gepleegd. Mensenhandel is een zeer vergaande en ontluisterende manier van uitbuiting. De lichamelijke en geestelijke integriteit van mensen wordt totaal ondergeschikt gemaakt aan het geldelijk gewin. Van dit soort feiten is algemeen bekend dat de slachtoffers daarvan nog lange tijd de psychisch nadelige gevolgen ondervinden. Voor [slachtoffer] geldt dit ook.

Uit de slachtofferverklaring van [slachtoffer] blijkt dat zij een moeilijke periode in een gewelddadig huwelijk achter zich had liggen toen zij de verdachte ontmoette. Ze geloofde dat er iets van verbondenheid en oprechtheid tussen hen bestond en werd verliefd. Het kwam hard aan toen zij merkte dat de verdachte haar niet zag als een medemens met gevoelens maar als iets dat gebruikt en misbruikt kan worden en dat zij uiteindelijk als troep aan de kant werd gezet. Dat heeft haar gebroken en zij zat gevangen tussen angst en afhankelijkheid. Ze heeft therapie gevolgd om te werken aan haar herstel maar het litteken blijft en er gaat geen dag voorbij dat ze niet aan deze gebeurtenissen denkt.

Strafkader

Om in vergelijkbare zaken zoveel mogelijk gelijk te straffen, werken strafrechters met landelijke oriëntatiepunten. Deze zijn gebaseerd op opgelegde straffen in andere, vergelijkbare zaken. Het oriëntatiepunt voor meerderjarigen voor seksuele uitbuiting is voor categorie II een gevangenisstraf van 14 maanden. Categorie II is van toepassing omdat er een meer dan beperkte inbreuk is gemaakt op de grondrechten en autonomie van het slachtoffer, sprake is van schuldbinding, een loverboy zaak en geweld is ingezet. De seksuele uitbuiting is in vereniging gepleegd en de verdachte heeft zich ook schuldig gemaakt aan witwassen.

Persoonlijke omstandigheden van de verdachte

Bij haar beslissing heeft de rechtbank ook rekening gehouden met het strafblad van de verdachte van 18 augustus 2026. Uit het strafblad blijkt dat de verdachte niet eerder voor soortgelijke feiten is veroordeeld. De rechtbank kent aan het strafblad geen strafverminderende of strafverhogende betekenis toe.

De rechtbank ziet aanleiding om aan de verdachte een hogere straf op te leggen dan aan de medeverdachte gelet op de rol die de verdachte heeft gespeeld bij het plegen van de mensenhandel. Ook houdt de rechtbank in strafverhogende zin rekening met de proceshouding van de verdachte: hij ontkent de strafbare feiten en zegt juist zelf het slachtoffer te zijn van de gevoelens van spijt, wraak, woede en jaloezie van [slachtoffer] .

Overschrijding van de redelijke termijn

De rechtbank stelt voorop dat in artikel 6, eerste lid, EVRM het recht van iedere verdachte is gewaarborgd om binnen een redelijke termijn te worden berecht. Die termijn vangt aan op het moment dat vanwege de Nederlandse staat tegenover de betrokkene een handeling is verricht waaraan de verdachte in redelijkheid de verwachting kan ontlenen dat tegen hem voor een bepaald strafbaar feit door het openbaar ministerie een strafvervolging zal worden ingesteld. Het eerste verhoor van de verdachte door de politie heeft niet steeds als een zodanige handeling te gelden.

Als uitgangspunt heeft in deze zaak te gelden dat de behandeling op zitting moet zijn afgerond met een eindvonnis binnen twee jaar nadat de redelijke termijn is aangevangen, tenzij sprake is van bijzondere omstandigheden, zoals de ingewikkeldheid van een zaak, de invloed van de verdachte en/of zijn advocaat op het procesverloop en de wijze waarop de zaak door de bevoegde autoriteiten is behandeld.

Overschrijding van de redelijke termijn wordt in beginsel gecompenseerd door vermindering van de straf die zou zijn opgelegd indien de redelijke termijn niet zou zijn overschreden.

De rechtbank overweegt met betrekking tot de aanvang van de redelijke termijn en het procesverloop in deze zaak het volgende. Op 24 juni 2022 heeft de rechter-commissaris een machtiging tot conservatoir beslag verleend op grond van de tegen de verdachte gerezen verdenking ter zake van mensenhandel en witwassen. Omdat de verdachte daaraan in redelijkheid de verwachting kon ontlenen dat hij zou worden vervolgd is de redelijke termijn op dat moment aangevangen.

De behandeling op zitting wordt afgesloten op 21 oktober 2026. Daarmee is de redelijke termijn in aanzienlijke mate, te weten met 2 jaar en ruim 3 maanden overschreden.De rechtbank is van oordeel dat deze overschrijding matiging van de op te leggen straf tot gevolg moet hebben.

De rechtbank acht, alles afwegende en gelet op de LOVS-oriëntatiepunten, in beginsel een gevangenisstraf voor de duur van 18 maanden, passend en geboden, maar zal deze, gelet op de geconstateerde overschrijding van de redelijke termijn matigen tot een gevangenisstraf voor de duur van 15 maanden.

De rechtbank wijkt hiermee af van de eis van de officier van justitie, omdat de rechtbank de LOVS-oriëntatiepunten als uitgangspunt hanteert.

Tenuitvoerlegging van de straf

De gevangenisstraf zal worden tenuitvoergelegd binnen de penitentiaire inrichting, totdat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend.

Vrijheidsbeperkende maatregel (artikel 38v Sr)

De rechtbank zal voor het voorkomen van strafbare feiten bevelen dat verdachte:

- zich onthoudt van contact met [slachtoffer] .

De rechtbank beoogt hiermee te voorkomen dat verdachte opnieuw contact zal opnemen met aangeefster, om welke reden dan ook. De rechtbank legt deze vrijheidsbeperkende maatregel op voor de duur van 5 jaren. Voor het geval niet aan de maatregel wordt voldaan, wordt de maatregel vervangen door 1 maand hechtenis per overtreding, met een totale duur van maximum 6 maanden.

7. Vordering benadeelde partij

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] (feit 1)

[slachtoffer] heeft zich gesteld als benadeelde partij en vordert de verdachte te veroordelen tot het betalen van een schadevergoeding van in totaal € 22.730,- voor het tenlastegelegde feit, vermeerderd met de wettelijke rente. Dit bedrag bestaat uit € 12.730,- voor vergoeding van materiële schade en € 10.000,- voor vergoeding van immateriële schade (smartengeld). De materiële schade bestaat uit een schatting van de afgedragen verdiensten uit prostitutiewerk. Het verzoek om vergoeding van smartengeld is onderbouwd met 2 verklaringen van GGZ Centraal waaruit - kort samengevat - blijkt dat [slachtoffer] voor een posttraumatische stressstoornis wordt behandeld, onder meer door volgen van vaktherapie en EMDR. De hoogte van het smartengeld is gebaseerd op de Rotterdamse schaal voor mensenhandel categorie b. Verder wordt verzocht de verdachten hoofdelijk aansprakelijk te stellen voor de geleden schade en de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat de vordering tot schadevergoeding geheel kan worden toegewezen en dat de verdachte en de medeverdachte daarvoor hoofdelijk aansprakelijk zijn.

Standpunt verdediging

De advocaat verzoekt om de vordering van de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren, primair vanwege de bepleite vrijspraak en subsidiair omdat het causaal verband ontbreekt en de vordering onvoldoende is onderbouwd. Betwist wordt dat [slachtoffer] gedurende de, in de vordering gestelde, periode heeft gewerkt, het gestelde aantal afspraken heeft gehad en alle verdiensten zou hebben afgedragen. Ook moet de persoon van [slachtoffer] en het gedrag van [slachtoffer] naar de verdachte in aanmerking worden genomen. Ten slotte is van belang dat het Schadefonds al een bedrag van € 10.000,- aan [slachtoffer] heeft uitgekeerd.

Oordeel van de rechtbank

Materiële schade

Vaststaat dat [slachtoffer] als gevolg van het bewezenverklaarde feit (mensenhandel) rechtstreeks schade heeft geleden, omdat zij haar verdiensten met het werk in de prostitutie vrijwel geheel heeft afgedragen aan de verdachte. De verdediging heeft de gestelde schade betwist. Omdat uit het dossier niet blijkt wat de verdiensten van [slachtoffer] precies zijn geweest, zal de rechtbank, conform het arrest van de Hoge Raad van 28 mei 2019 (ECLI:NL:HR:2019:793) gebruik maken van de bevoegdheid van artikel 8:97 van het Burgerlijk Wetboek (BW), om de omvang van de schade te schatten. De rechter dient in zijn motivering van die schatting zoveel mogelijk aan te sluiten bij de vaststaande feiten.

De rechtbank overweegt dat [slachtoffer] gedurende ongeveer 3 weken heeft gewerkt in de prostitutie, gedurende 5 dagen per week, waarbij door klanten deels contant en deels via de bank is betaald. Uit het financieel onderzoek, zoals dat is weergeven in de bewijsmiddelen, volgt dat de verdachte via de bankrekening € 7.837,- aan opbrengsten van seksuele uitbuiting van [slachtoffer] heeft ontvangen. De rechtbank neemt in aanmerking dat ook contant voor het prostitutiewerk is betaald en schat de materiële schade daarom op € 10.000,-.

De rechtbank wijst dit deel van de vordering toe.

De benadeelde partij wordt in het overige gedeelte van de vordering, voor zover deze verder ziet op de materiële schade, niet ontvankelijk verklaard en bepaalt dat de vordering voor dat deel kan worden aangebracht bij de burgerlijke rechter.

Immateriële schade

Vergoeding van immateriële schade is op grond van art. 6:106 sub b BW mogelijk als de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen, is aangetast in zijn eer en goede naam of ‘op andere wijze’ in zijn persoon is aangetast. De rechtbank begrijpt dat de vordering van de benadeelde partij in dit geval op deze laatste grondslag is gebaseerd. Uit de rechtspraak van de Hoge Raad blijkt dat van aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ in ieder geval sprake is als het slachtoffer geestelijk letsel (psychische schade) heeft opgelopen. Het bestaan van geestelijk letsel moet naar objectieve maatstaven worden vastgesteld. Als geestelijk letsel niet kan worden vastgesteld, kan de aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ volgen uit de aard en de ernst van de normschending (het strafbare feit) en de gevolgen daarvan. De gevolgen moeten met concrete gegevens worden onderbouwd. In uitzonderlijke situaties kunnen de nadelige gevolgen voor het slachtoffer zó voor de hand liggen dat ook zonder nadere onderbouwing kan worden aangenomen dat sprake is van een aantasting in de persoon. In dit geval heeft de benadeelde partij haar vordering voldoende concreet onderbouwd met stukken van GGZ Centraal waaruit blijkt er sprake is van een posttraumatische stressstoornis, zodat de benadeelde partij recht heeft op vergoeding van immateriële schade.

Voor de vaststelling van de hoogte van de immateriële schadevergoeding zoekt de rechtbank aansluiting bij de ‘Rotterdamse schaal’. Dit betreft een ordening van smartengeldbedragen bij letsel en andere persoonsaantastingen en bevat indicaties voor het toekennen van een passende immateriële schadevergoeding. De rechtbank hanteert de volgende uitgangspunten bij het gebruik van de Rotterdamse schaal voor de vaststelling van de immateriële schade. De Rotterdamse schaal wordt uitsluitend gebruikt als hulpmiddel. Daartoe kijkt de rechtbank naar de indicatieve smartengeldbedragen die worden genoemd bij de voor deze zaak toepasselijke categorie van de Rotterdamse schaal. Deze bedragen betrekt de rechtbank bij de billijkheidsafweging. In de onderhavige zaak valt het letsel van de benadeelde partij naar het oordeel van de rechtbank onder de categorie b (pagina 102) van de Rotterdamse schaal. De rechtbank neemt het in die categorie genoemde bedrag van € 5.000,- tot € 10.500,- tot uitgangspunt.

De rechtbank overweegt dat is bewezen dat [slachtoffer] van 14 oktober 2020 tot en met 22 december 2020 het slachtoffer is geweest van mensenhandel en dat zij vanaf ongeveer 23 november 2020 tot en met 22 december 2020 in de prostitutie heeft gewerkt, dat zij met geweld te maken kreeg en dat zij daarna in behandeling is gegaan vanwege onder meer een posttraumatische stressstoornis. De rechtbank vindt daarom een vergoeding van de immateriële schade tot een bedrag van in totaal € 10.000,- passend.

De rechtbank ziet geen aanleiding om het bedrag van € 10.000,- dat het Schadefonds Geweldsmisdrijven aan de benadeelde partij als voorschot heeft uitgekeerd, in mindering te brengen op het toegekende bedrag aan schadevergoeding. Uit artikel 6 van de Wet Schadefonds Geweldsmisdrijven en uit de brief van het Schadefonds Geweldsmisdrijven, die door de benadeelde partij is overgelegd, volgt dat dat de benadeelde partij het van het Schadefonds ontvangen schadebedrag mogelijk moet terugbetalen als zij deze schade op andere wijze, bijvoorbeeld via de dader, vergoed krijgt. De beoordeling hiervan ligt bij het Schadefonds Geweldsmisdrijven.

Wettelijke rente

De vergoeding van de schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment dat de schade is ontstaan tot de dag dat de verdachte de schadevergoeding volledig heeft betaald. Nu geen omstandigheden zijn gebleken die erop duiden dat de schade anders dan geleidelijk is opgelopen gedurende de periode waarin de bewezenverklaarde gedragingen hebben plaatsgevonden, wordt de aanvangsdatum van de wettelijke rente bepaald in het midden van de periode. Dit betekent dat de wettelijke rente over de materiële schade wordt toegekend vanaf 6 december 2020, nu deze is ontstaan tijdens de periode van ongeveer 23 november 2020 tot en met 22 december 2020.Voor wat betreft de immateriële schade wordt de wettelijke rente toegekend vanaf 18 november 2020 nu dat het midden is van de periode van 14 oktober 2020 tot en met 22 december 2020.

Proceskosten

Bij vorderingen tot schadevergoeding is de hoofdregel dat de partij die ongelijk krijgt, de proceskosten van de andere partij moet vergoeden. Omdat de vordering tot schadevergoeding wordt toegewezen, moet de verdachte de kosten vergoeden die de benadeelde partij heeft gemaakt. De rechtbank is van oordeel dat op dit moment niet vast staat dat de benadeelde partij kosten heeft gemaakt voor het indienen en toelichten van de vordering en begroot de kosten daarom op nihil.

Hoofdelijkheid

Hoofdelijke aansprakelijkheid bestaat indien en voor zover meerdere personen verplicht zijn tot vergoeding van dezelfde schade (art. 6:102 BW), hetgeen doorgaans het geval is indien de schade is ontstaan door onrechtmatige gedragingen van twee of meer personen. Ook de gedragingen van een medeplichtige kunnen de grondslag vormen voor diens hoofdelijke aansprakelijkheid tot vergoeding van de door het strafbare feit veroorzaakte schade.

Omdat de verdachte het strafbare feit (mensenhandel) en waarvoor schadevergoeding wordt toegekend samen met een mededader heeft gepleegd, zijn zij daarvoor samen aansprakelijk (de juridische term is: hoofdelijk aansprakelijk). Hetzelfde geldt voor de toe te wijzen proceskosten. Voor zover de mededader een bedrag aan de benadeelde partij heeft betaald, hoeft de verdachte dat deel van de schadevergoeding en de proceskosten niet meer aan de benadeelde partij te betalen.

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel aan verdachte op, zodat (kort gezegd) de benadeelde partij de schadevergoeding niet zelf bij de verdachte hoeft te incasseren, maar dat de Staat dit voor haar doet. De rechtbank bepaalt daarom dat de verdachte een bedrag van € 20.000,- aan de Staat moet betalen.

De vergoeding van de schade van in totaal € 20.000,- wordt vermeerderd met de wettelijke rente. Voor wat betreft de materiële schade wordt de wettelijke rente

over het bedrag van € 10.000,- toegekend met ingang van 6 december 2020. Voor wat betreft de immateriële schade wordt de wettelijke rente over het bedrag van € 10.000,-

toegekend vanaf 18 november 2020 nu dat het midden is van de periode van 14 oktober 2020 tot en met 22 december 2020.

Als de verdachte de schadevergoeding niet (volledig) betaalt, kan gijzeling (een vorm van vrijheidsbeneming van de verdachte) worden toegepast voor de duur van 125 dagen. De gijzeling komt niet in de plaats van de verplichting om te betalen. Ook als gijzeling wordt toegepast, blijft de verdachte dus verplicht om de schadevergoeding te betalen.

Omdat de verdachte het strafbare feit mensenhandel en waarvoor schadevergoeding wordt toegekend samen met een mededader heeft gepleegd, zijn zij daarvoor samen aansprakelijk (de juridische term is: hoofdelijk aansprakelijk). Voor zover de mededader een bedrag aan de benadeelde partij of aan de Staat heeft betaald, hoeft de verdachte dat deel van de schadevergoeding niet meer aan de benadeelde partij of aan de Staat te betalen.

De verdachte mag de schadevergoeding ook rechtstreeks betalen aan de benadeelde partij. Als hij dat heeft gedaan, is hij niet langer verplicht om aan de Staat te betalen.

8. Toegepaste wetsartikelen

9. De beslissing

- verklaart het bewezen verklaarde strafbaar en kwalificeert dit zoals hiervoor in paragraaf 5 is vermeld;

- verklaart de verdachte strafbaar voor het onder feit 1 en feit 2 bewezen verklaarde;

- veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 15 maanden;

 zich onthoudt van contact met [slachtoffer] , geboren op [1998] te [geboorteplaats] ;

- beveelt dat, voor het geval niet aan de maatregel wordt voldaan, de maatregel wordt vervangen door 1 maand hechtenis per overtreding, met een totale duur van maximum 6 maanden;

- veroordeelt de verdachte ook in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil;

- veroordeelt de verdachte hoofdelijk tot betaling aan [slachtoffer] van het toegewezen bedrag van in totaal € 20.000,-, vermeerderd met de wettelijke rente

- over een bedrag van € 10.000,- met ingang van 6 december 2020, en

- over een bedrag van € 10.000,- met ingang van 18 november 2020

met dien verstande dat indien en voor zover reeds door een ander (gedeeltelijk) aan de benadeelde is betaald, de verdachte (in zoverre) van deze verplichting zal zijn bevrijd;

- legt aan de verdachte de verplichting op ten behoeve van [slachtoffer] aan de Staat € 20.000,- te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente

1hij in of omstreeks de periode van ongeveer 01 september 2020 tot en met ongeveer31 december 2020 te Utrecht en/of De Bilt en/of elders in Nederland,

- heeft geworven, vervoerd, overgebracht, gehuisvest of opgenomen,met het oogmerk van seksuele uitbuiting van die [slachtoffer] (sub 1°)

- heeft gedwongen en/of bewogen zich beschikbaar te stellentot het verrichten van arbeid of diensten van seksuele aard

- heeft gedwongen dan wel bewogen verdachte en/of verdachte(s) mededader(s)te bevoordelen uit de opbrengst van haar, [slachtoffer] , seksuele handelingenmet en/of voor een derde (sub 9°)

2hij in of omstreeks de periode van ongeveer 01 september 2020 tot en met ongeveer01 januari 2021 te Utrecht en/of De Bilt en/of elders in Nederland,

50 cash

35 ri betaald aan credit [website]

En 10 eten 8 € sigaretten

- 100 euro voor een half uur;

- 150 euro, onbekend voor hoe lang;

- 180 euro voor een uur.

- 250 euro voor een uur escort;

- 150 euro voor een uur escort, exclusief transportkosten.

Voor thuisontvangst worden er ook verschillende prijzen gehanteerd:

- 100 euro voor 30 minuten;

- 80 euro voor 30 minuten;

- 50 euro voor 15 minuten.