2. De beoordeling
De eisende partij vordert veroordeling van de gedaagde partij tot betaling van € 2.223,71, te vermeerderen met de buitengerechtelijke incassokosten, de wettelijke rente en de proceskosten.
De vordering is gebaseerd op een overeenkomst tussen een handelaar en een consument, anders dan een overeenkomst op afstand of buiten de verkoopruimte gesloten. Bij het sluiten van dergelijke overeenkomsten moet de handelaar voldoen aan de wettelijke precontractuele informatieplichten van artikel 6:230l van het Burgerlijk Wetboek (BW). Dat aan deze plichten is voldaan, moet gemotiveerd worden gesteld en onderbouwd. De kantonrechter moet er ambtshalve op toezien dat die voorschriften worden nageleefd, dus ook als er geen verweer is gevoerd.
Ambtshalve toetsing van de precontractuele informatieplichten
De eisende partij heeft voldoende toegelicht en onderbouwd dat is voldaan aan de precontractuele informatieplichten.
Ambtshalve toetsing van de algemene voorwaarden
De kantonrechter moet onderzoek doen naar (mogelijk) oneerlijke bedingen in de toepasselijke algemene voorwaarden. Volgens Richtlijn 93/13/EEG betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten is een beding oneerlijk wanneer dit het evenwicht tussen de wederzijdse rechten en verplichtingen ten nadele van de consument aanzienlijk verstoort. De kantonrechter moet in iedere procedure over ieder onderdeel van de vordering beoordelen of daarover in de algemene voorwaarden afspraken zijn gemaakt en of die afspraken al dan niet oneerlijk zijn ten opzichte van de consument. Als de kantonrechter oordeelt dat een contractuele afspraak oneerlijk is, moet het beding worden vernietigd en moet de vordering op dat onderdeel worden afgewezen (ook als de eisende partij in de procedure een beroep doet op wettelijke bepalingen in plaats van op die contractuele afspraak).
Op de overeenkomst(en) zijn de volgende algemene voorwaarden van de eisende partij van toepassing verklaard: ‘Bo-rent.nl verhuurvoorwaarden’ van maart 2019 (hierna: de algemene voorwaarden).
Artikel 10 van de algemene voorwaarden bevat incassokostenbedingen. Die luiden als volgt: ‘1. Tenzij (…) anders is overeengekomen, dient betaling binnen 8 dagen na factuurdatum te geschieden (…) De betalingstermijn is een fatale termijn (…)
2. Indien de huurder niet binnen de in lid 1 genoemde termijn betaalt, treedt van rechtswege het verzuim in en is de huurder aan de verhuurder de wettelijke vertragingsrente verschuldigd over het factuurbedrag voor de periode dat de huurder met betaling in verzuim is. (…) 5. Onverminderd het vorenstaande is de huurder aan de verhuurder verschuldigd alle kosten welke verhuurder maakt tot inning van de aan verhuurder verschuldigde bedragen en tot verzekering van zijn rechten, zowel de gerechtelijke als buitengerechtelijke incassokosten conform de Wet Incassokosten daaronder begrepen (…). 6. Onder deze gerechtelijke en buitengerechtelijke incassokosten worden tevens begrepen de incasso- bureau- en afwikkelingskosten van procureurs, deurwaarders en schade-experts. De buitengerechtelijke incassokosten worden berekend conform de Wet Incassokosten.’
Uit de formulering van deze bedingen volgt dat zij suggereren dat vanaf het moment van verzuim direct incassokosten verschuldigd zijn, terwijl dat pas het geval is nadat er een veertiendagenbrief is verstuurd als bedoeld in artikel 6:96 lid 6 BW. Hiervan mag niet worden afgeweken. Op dat punt zijn de bedingen te onduidelijk en onbegrijpelijk. Dat de eisende partij wel een veertiendagenbrief aan de gedaagde partij heeft verstuurd, doet daaraan niet af. Of de eisende partij de consument ook daadwerkelijk aan de bedongen afspraken houdt, is voor de beoordeling van de (on)eerlijkheid van het beding namelijk niet relevant. De conclusie is dat sprake lijkt van oneerlijke bedingen. De kantonrechter is daarom voornemens om deze bedingen te vernietigen en de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten af te wijzen. De eisende partij wordt in de gelegenheid gesteld om zich bij akte hierover uit te laten.
Conclusie
De eisende partij wordt in de gelegenheid gesteld zich bij akte uit te laten over het voorshands uitgesproken oordeel omtrent de oneerlijkheid van de hiervoor genoemde bedingen.
Als aan de hierboven bedoelde opdracht niet of niet volledig wordt voldaan, zal de kantonrechter daaraan op grond van de artikelen 22 en 139 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering de gevolgen verbinden die hij geraden acht.
Iedere verdere beslissing wordt aangehouden.
3. De beslissing
De kantonrechter:
verwijst de zaak naar de rol van 31 december 2025 om de eisende partij in de gelegenheid te stellen zich bij akte uit te laten over het voorshands uitgesproken oordeel zoals hiervoor is overwogen;
houdt iedere verdere beslissing aan.
Dit vonnis is gewezen door mr. W.S.J. Thijs en op bovengenoemde datum in het openbaar uitgesproken in aanwezigheid van de griffier.
De griffier De kantonrechter