ECLI:NL:RBNHO:2026:11229

1. Tenlastelegging

Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:

2. Voorvragen

De rechtbank heeft vastgesteld dat de dagvaarding geldig is, dat zij bevoegd is tot kennisneming van de zaak, dat de officier van justitie ontvankelijk is in de vervolging en dat er geen redenen zijn voor schorsing van de vervolging.

3. Beoordeling van het bewijs

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het primair ten laste gelegde feit.

Standpunt van de verdachte

De verdachte, die zelf zijn verdediging voert, heeft zich op het standpunt gesteld dat de jongens vrijwillig bij hem in de auto zijn gestapt en zijn meegereden. Hij heeft de jongens daartoe niet gedwongen. Van klemrijden was geen sprake en hij heeft de jongens ook niet bedreigd of aangeraakt. De jongens konden dus gewoon weglopen. De verdachte heeft hun telefoons niet direct afgepakt, maar pas op het moment dat zij onderweg waren naar het parkeerterrein bij de Basic Fit. Zijn intentie was er niet op gericht om de jongens van hun vrijheid te beroven. Hij wilde enkel te weten komen wat er bij de woning van de moeder van zijn vriend was gebeurd en wie daarvoor verantwoordelijk waren.

Oordeel van de rechtbank

Bewijs

De rechtbank komt tot bewezenverklaring van het primair ten laste gelegde feit op grond van de bewijsmiddelen die in de bijlage bij dit vonnis zijn vervat.

Bewijsmotivering

Uit de bewijsmiddelen en de overige inhoud van het dossier leidt de rechtbank de volgende feiten en omstandigheden af.

Op 26 maart 2022 is de verdachte gebeld door zijn vriend [getuige] (hierna: [getuige] ). [getuige] vertelde hem dat de voordeur van de woning van de moeder van [getuige] (gelegen aan de [adres 2] in Hoofddorp; hierna: de woning) werd vernield. Omdat [getuige] op dat moment zelf in Duitsland was, heeft hij de verdachte gevraagd naar de woning te gaan. Hierop is de verdachte naar de woning gereden. In de buurt van de woning zag de verdachte een groep jongens wegrennen en is hij achter twee jongens aangereden. Dit waren de 13-jarige [slachtoffer 1] en de 14-jarige [slachtoffer 2] (hierna: de jongens). De verdachte reed de jongens klem, stapte uit en pakte hen vast. Hij heeft de telefoons van de jongens afgepakt en hen gedwongen in zijn auto te stappen, terwijl zij zichtbaar bang waren en zeiden dat zij niet wilden instappen. Ondertussen had de verdachte steeds telefonisch contact met [getuige] , die onderweg was naar Hoofddorp. [getuige] gaf de verdachte de opdracht om de jongens bij zich te houden totdat hij er was. Zij spraken af op de parkeerplaats bij de Basic Fit (Arnolduspark te Hoofddorp). Via de luidspreker sprak [getuige] in het Turks met de jongens en bedreigde hij hen. De verdachte hield de telefoons van de jongens onder zich, terwijl hij wist dat één van de jongens steeds door zijn moeder werd gebeld. De verdachte is met de jongens naar de Basic Fit gereden. Op de parkeerplaats van de Basic Fit heeft hij de medeverdachte [medeverdachte 1] (tevens een contact van [getuige] ) ontmoet. [medeverdachte 1] was samen met [medeverdachte 2] (hierna: [medeverdachte 2] ) ter plaatse gekomen. [medeverdachte 1] heeft de jongens uit de auto getrokken en hen mishandeld door hen te duwen, te slaan en knietjes te geven tegen hun gezicht. Hierna werden de jongens van elkaar gescheiden: [slachtoffer 2] moest bij de verdachte in de auto stappen en [slachtoffer 1] bij [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] . Zij reden vervolgens gezamenlijk naar de parkeerplaats bij de Gamma (Noordmeerstraat te Hoofddorp), waar zij bleven wachten op [getuige] . Ruim een kwartier later arriveerden daar de vaders van de jongens, die via de applicatie ‘Zoek mijn iPhone’ hun locatie hadden achterhaald.

Medeplegen van wederrechtelijke vrijheidsberoving

De rechtbank stelt op grond van het voorgaande vast dat de jongens niet vrijwillig, maar onder druk en bedreiging van de verdachte zijn gedwongen de auto in te stappen en mee te gaan. Door toedoen van de verdachten hebben de jongens zich vervolgens niet aan de situatie kunnen onttrekken. De verdachte en [medeverdachte 1] waren een stuk ouder dan de jongens en hadden zodoende een natuurlijk overwicht op hen. Vanaf het eerste contact hebben de verdachten zich dreigend en intimiderend opgesteld en op de parkeerplaats van de Basic Fit is door [medeverdachte 1] zelfs lichamelijk geweld gebruikt. De jongens zijn vervolgens van elkaar gescheiden wat hun gevoel van onvrijheid en onveiligheid moet hebben vergroot. De telefoons van de jongens waren door de verdachte afgepakt waardoor zij geen hulp konden inschakelen. De situatie is pas geëindigd nadat de ouders van de jongens eigenhandig hun locatie wisten te achterhalen. De rechtbank acht op grond van al het voorgaande wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte zich, in nauwe en bewuste samenwerking met anderen, schuldig heeft gemaakt aan wederrechtelijke vrijheidsberoving.

Bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het primair ten laste gelegde feit heeft begaan, met dien verstande dat

hij op 26 maart 2022 te Hoofddorp, gemeente Haarlemmermeer tezamen en in vereniging met anderen, opzettelijk de minderjarigen [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] wederrechtelijk van de vrijheid heeft beroofd en beroofd gehouden, door:- die [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] klem te rijden en vast te pakken en te duwen en verbale druk uit te oefenen met de woorden “als je nu niet instapt heb je echt een heel groot probleem” of woorden van gelijke strekking en te dwingen in een auto (BMW) te stappen- weg te rijden terwijl die [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] zich in de auto (BMW) bevonden en hen te beletten de auto te verlaten en hun telefoons af te pakken en te beletten dat zij hun ouders konden bereiken en om hulp konden vragen- die [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] te dwingen een Turkse man via de telefoon te woord te staan die hen bedreigde door te zeggen “als jullie niet de waarheid vertellen snijd ik jullie in stukken en laat ik jullie stikken” of woorden van gelijke strekking- de auto (BMW) te stoppen bij de parkeerplaats van de Basic Fit te Hoofddorp en die [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] met luide en agressieve stem te woord te staan en te mishandelen door te slaan en/of stoten en knietjes te geven op het hoofd en/of lichaam en te duwen en te beletten dat die [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] zich vrij konden bewegen en zich daar konden verwijderen- die [slachtoffer 2] en [slachtoffer 1] te dwingen te zeggen wie ‘de jongens’ waren (die eerder betrokken zouden zijn geweest bij een vernieling) om vrijgelaten te kunnen worden- die [slachtoffer 2] en [slachtoffer 1] vervolgens van elkaar te scheiden door die [slachtoffer 2] te dwingen in een auto (BMW) te stappen en die [slachtoffer 1] in een andere auto (Opel) te laten stappen en die [slachtoffer 2] te beletten de auto (BMW) te verlaten- die [slachtoffer 2] in de auto (BMW) te vervoeren naar de Gamma te Hoofddorp en die [slachtoffer 2] te beletten de auto (BMW) te verlaten- constant bij die [slachtoffer 2] en [slachtoffer 1] in de buurt te blijven, in elk geval gedurende enig tijd te beletten dat die [slachtoffer 2] en [slachtoffer 1] zich vrij konden bewegen en zich konden verwijderen.

Wat aan de verdachte onder meer of anders is ten laste gelegd dan hier als bewezen is aangenomen, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.

4. Kwalificatie en strafbaarheid van het feit

Het bewezenverklaarde levert op:

5. Strafbaarheid van de verdachte

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is daarom strafbaar.

6. Motivering van de sanctie

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 240 uren en tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van vier maanden met een proeftijd van twee jaar. Daarbij heeft zij rekening gehouden met de aanzienlijke overschrijding van de redelijke termijn.

Standpunt van de verdachte

De verdachte heeft met betrekking tot zijn persoonlijke omstandigheden naar voren gebracht dat hij werkt als vrachtwagenchauffeur en kan rondkomen van zijn inkomen. Hij verblijft momenteel (door spanningen met zijn ouders die verband houden met deze strafzaak) bij vrienden maar is op zoek naar een woning. Hij heeft geen schulden of verslavingen. De verdachte heeft verzocht geen (onvoorwaardelijke) gevangenisstraf aan hem op te leggen, omdat hij als zzp-er niet krijgt doorbetaald. Hij is in staat een werkstraf uit te voeren.

Oordeel van de rechtbank

Bij de beslissing over de sanctie die aan de verdachte moet worden opgelegd, heeft de rechtbank zich laten leiden door de aard en de ernst van het bewezenverklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan, alsmede de persoon van de verdachte, zoals van een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.

Ernst van het feit

De verdachte heeft zich samen met anderen schuldig gemaakt aan de wederrechtelijke vrijheidsberoving van twee jongens van destijds 13 en 14 jaar oud. Hierbij is gebruik gemaakt van verbale druk, bedreiging en lichamelijk geweld. Door zo te handelen hebben de verdachten de minderjarigen vrees aangejaagd, wat wordt geïllustreerd door het feit dat een van de jongens zich huilend heeft afgevraagd of hij ooit nog wel thuis kwam. De verdachten hebben de slachtoffers belemmerd in hun persoonlijke vrijheidsbeweging en inbreuk gemaakt op hun lichamelijke en geestelijke integriteit. De verdachten hebben op volledig disproportionele wijze voor eigen rechter gespeeld en daarbij geen enkele rekening gehouden met de nadelige gevolgen voor de slachtoffers. Bovendien vergroten dergelijke geweldsdelicten de gevoelens van angst en onveiligheid in de maatschappij.

De verdachte heeft het feit weliswaar niet volmondig toegegeven, maar hij ziet wel in dat hij de fout is ingegaan en heeft daarvoor ook spijt betuigd. Dit weegt de rechtbank in zijn voordeel mee.

Persoon van de verdachte

Met betrekking tot de persoon van de verdachte heeft de rechtbank gelet op het strafblad van de verdachte van 1 juli 2026, waaruit blijkt dat hij niet eerder voor een geweldsdelict is veroordeeld zodat dit niet in zijn nadeel meeweegt.

Redelijke termijn

De rechtbank is van oordeel dat de redelijke termijn in deze zaak is aangevangen op 27 maart 2022, de datum waarop de verdachte in verzekering is gesteld. De rechtbank wijst op 27 augustus 2026 vonnis, vier jaar en vijf maanden na aanvang van de redelijke termijn.

Als uitgangspunt heeft te gelden dat de behandeling ter terechtzitting dient te zijn afgerond met een eindvonnis binnen twee jaar nadat de redelijke termijn is aangevangen, tenzij sprake is van bijzondere omstandigheden. De rechtbank is van oordeel dat de overschrijding van de redelijke termijn niet aan de verdachte valt toe te rekenen. Ook anderszins is niet gebleken van dusdanige bijzondere omstandigheden dat van het uitgangspunt van twee jaar moet worden afgeweken. De rechtbank stelt daarmee vast dat de redelijke termijn is overschreden met twee jaar en vijf maanden en is van oordeel dat deze overschrijding moet worden gecompenseerd in de strafoplegging.

Geen taakstrafverbod

Wederrechtelijke vrijheidsberoving is een misdrijf waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van acht jaar is gesteld. Zonder afbreuk te doen aan de ernst van het feit is de rechtbank gelet op de omstandigheden in deze zaak van oordeel dat het feit geen ernstige inbreuk op de lichamelijke integriteit van de slachtoffers ten gevolge heeft gehad. Daarmee is het taakstrafverbod als bedoeld in artikel 22b, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht niet van toepassing.

Op te leggen straf

De rechtbank is van oordeel dat de ernst van het feit in beginsel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf rechtvaardigt. Gelet echter op de aanzienlijke overschrijding van de redelijke termijn en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, acht de rechtbank een onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet meer passend, zodat zal worden volstaan met oplegging van een taakstraf. De rechtbank zal de overschrijding van de redelijke termijn verder verdisconteren in de duur van de taakstraf. Alles afwegend komt de rechtbank tot oplegging van een taakstraf voor de duur van 180 uur, met aftrek van de tijd die de verdachte in verzekering heeft doorgebracht. Gelet op de stabiele leefsituatie van de verdachte en het feit dat hij (afgezien van snelheidsovertredingen) al jarenlang niet in aanraking is gekomen met justitie ziet de rechtbank geen aanleiding tot oplegging van een voorwaardelijke gevangenisstraf.

7. Toepasselijke wettelijke voorschriften

8. Beslissing

De rechtbank: