ECLI:NL:RBNHO:2026:3056

Zittingsplaats Haarlem

raadkamernummer : 25-032735 en 26-004595

uitspraakdatum : 3 februari 2026

beslissing van de enkelvoudige raadkamer op het beklag op grond van artikel 552a van het Wetboek van Strafvordering (Sv) van:

geboren op [geboortedatum] 1980 te [geboorteplaats] ,

woonplaats kiezend op het kantoor van mr. L. Ibisevic, advocaat te Haarlem (Wilsonsplein 15, 2011 VG Haarlem),

en

Geboren op [geboortedatum] 1958 te [geboorteplaats] ,

woonplaats kiezend op het kantoor van mr. L. Ibisevic, advocaat te Haarlem (Wilsonsplein 15, 2011 VG Haarlem),

hierna te noemen: de klagers.

Het Openbaar Ministerie heeft op voorhand zijn standpunt schriftelijk kenbaar gemaakt.

De rechtbank heeft op 3 februari 2026 het klaagschrift in openbare raadkamer behandeld.

De rechtbank heeft de klagers, de advocaat mr. L. Ibisevic en de officier van justitie op zitting gehoord.

Namens de klagers is aangevoerd dat beslagene in zijn verhoor bij de politie direct een concrete, verifieerbare en niet op voorhand hoogst onwaarschijnlijke verklaring over de herkomst van het inbeslaggenomen geld heeft gegeven, namelijk dat het spaargeld van de klagers betreft dat zij zelf hebben opgenomen van hun bankrekeningen. Beslagene heeft daartoe een week na de inbeslagname uit eigen beweging bewijsstukken aangeleverd. Door de raadsman zijn recent aanvullende stukken toegestuurd, namelijk bankafschriften waarop de contante opnames staan vermeld, een arbeidsovereenkomst, loonspecificaties en inkomstenbelastingdocumenten van klaagster [klager 2] . Klaagster [klager 2] heeft verder aangevoerd dat zij een huis heeft gekocht en verkocht en dat zij twee erfenissen heeft gekregen, waarvan zij er een ongeveer 8-9 jaar geleden van haar broer heeft ontvangen. Dit betroffen twee appartementen en een garage. Daarnaast heeft zij 22 jaar geleden een geldbedrag geërfd en zij heeft altijd hard voor haar geld gewerkt. Een deel van het inbeslaggenomen geld werd in de garagebox bewaard, omdat er enige tijd geleden in de woning van de klagers is ingebroken en zij het risico wilden spreiden.

Het beklag is schriftelijk gedaan en ingediend binnen twee jaren na inbeslagneming. De klagers zijn daarom ontvankelijk in het beklag.

De rechtbank is aan de hand van de haar ter beschikking staande gegevens nagegaan of een ander dan de klagers als belanghebbende moet worden aangemerkt. Hiervan is de rechtbank niet gebleken.

Bij de beoordeling stelt de rechtbank voorop dat het onderzoek in raadkamer naar aanleiding van een beklag als bedoeld in artikel 552a Sv een summier karakter draagt. Dat betekent dat van de rechter niet kan worden gevergd ten gronde in de mogelijke uitkomst van een nog te voeren hoofdzaak of ontnemingsprocedure te treden.

In geval van een beklag tegen een op grond van artikel 94 Sv gelegd beslag dient de rechtbank eerst te beoordelen of het belang van strafvordering het voortduren van het beslag vordert. Als het strafvorderlijk belang voortduring van het beslag vordert, wordt geen teruggave gelast. Als er geen strafvorderlijk belang aan teruggave in de weg staat, vindt teruggave plaats aan de beslagene, tenzij een ander redelijkerwijs als rechthebbende ten aanzien van dat voorwerp moet worden beschouwd. Het belang van strafvordering verzet zich tegen teruggave als dat voorwerp kan dienen om de waarheid aan de dag te brengen, wanneer dat voorwerp kan dienen om wederrechtelijk verkregen voordeel aan te tonen of indien niet hoogst onwaarschijnlijk is dat de strafrechter, later oordelend, de verbeurdverklaring van dat voorwerp zal bevelen. Verbeurdverklaring zou in deze zaak in beeld kunnen komen als de beslagene werd veroordeeld voor het witwassen van de geldbedragen.

Uit de stukken en hetgeen in raadkamer is besproken, is het volgende gebleken.

Op 5 november 2025 werd bij een integrale controle een grote hoeveelheid contant geld bij de klagers aangetroffen, te weten € 54.380,-. Een deel van het geld bevond zich in de garagebox van de klagers (€ 15.480,-), een ander deel bevond zich in een kluis in hun woning (€ 39.000,-). Onder meer omdat het ongebruikelijk is dat privépersonen dergelijke contante geldbedragen voorhanden hebben, is het aangetroffen geldbedrag in beslag genomen en is beslagene aangehouden op verdenking van witwassen.

Beslagene heeft bij de politie direct een verklaring afgelegd over de herkomst van het geld en beide klagers hebben informatie aangeleverd die de herkomst van dat geld verklaren, zoals informatie over hun inkomens en bankafschriften. Het door beslagene opgenomen geldbedrag komt ongeveer overeen met het door de politie inbeslaggenomen geldbedrag. Beslagene heeft aldus een verklaring gegeven voor de herkomst van het contante geld en die verklaring met stukken onderbouwd.

Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat het strafvorderlijk belang zich niet (langer) verzet tegen opheffing van het beslag, nu het hoogst onwaarschijnlijk is dat de later inhoudelijk oordelende strafrechter het geld zal verbeurdverklaren. Daarbij overweegt de rechtbank dat eventueel resterende onduidelijkheid over de herkomst van een giraal geldbedrag, wat daar verder van zij, op zichzelf geen onderbouwing kan vormen voor een witwasvermoeden. Het beslag dient dan ook te worden opgeheven.

Hoofdregel is dat hetgeen in beslag is genomen wordt teruggegeven aan de beslagene.

De rechtbank zal het beklag gegrond verklaren en de teruggave van het inbeslaggenomen geldbedrag aan de beslagene bevelen.

Deze beslissing is gegeven door

mr. H. Bakker, rechter,

in tegenwoordigheid van mr. I.R. Nederstigt-Uijtdewilligen, griffier,

en in het openbaar uitgesproken op 3 februari 2026.

De griffier is buiten staat deze beslissing mede te ondertekenen.

Tegen de beslissing van deze rechtbank staat voor het Openbaar Ministerie beroep in cassatie bij de Hoge Raad open, in te stellen bij de griffie van deze rechtbank, binnen veertien (14) dagen na dagtekening van deze beslissing.