ECLI:NL:RBNHO:2026:4699

1. Tenlastelegging

Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:

in elk geval aan een ander toebehoorde(n) heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen;

2. Voorvragen

De rechtbank heeft vastgesteld dat de dagvaarding geldig is, dat zij bevoegd is tot kennisneming van de zaak, dat de officier van justitie ontvankelijk is in de vervolging en dat er geen redenen zijn voor schorsing van de vervolging.

3. Standpunten van de partijen

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van de vier ten laste gelegde feiten.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft zich ten aanzien van de ten laste gelegde feiten gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

4. Bewijs

De rechtbank grondt de beslissing dat de verdachte het bewezen verklaarde heeft begaan, op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn opgenomen. De bewijsmiddelen worden slechts gebruikt ten aanzien van het feit waarop zij blijkens hun inhoud betrekking hebben.

5. Bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte de ten laste gelegde feiten heeft begaan, met dien verstande dat:

toebehoorden heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen;

6. Kwalificatie en strafbaarheid van de feiten

Het bewezen verklaarde levert op:

7. Strafbaarheid van de verdachte

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.

8. Motivering van de sanctie

Standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van honderd dagen, met aftrek van voorarrest.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft de rechtbank verzocht aan de verdachte een onvoorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen die lager is dan (of gelijk is aan) het voorarrest. Zij heeft daarbij verwezen naar de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht en naar uitspraken in vergelijkbare zaken.

Oordeel van de rechtbank

Bij de beslissing over de sanctie die aan de verdachte moet worden opgelegd, heeft de rechtbank zich laten leiden door de aard en de ernst van het bewezen verklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan, alsmede de persoon van de verdachte, zoals van een en ander uit het onderzoek is gebleken.

Ernst van de feiten

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een reeks strafbare feiten: schennisplegingen, diefstallen en mishandeling. De verdachte heeft contact gezocht met twee onbekende vrouwen die ’s nachts op een bankje op een taxi wachtten, waarna hij onverhoeds zijn geslachtsdeel uit zijn broek heeft gehaald en aangeraakt. Ongeveer een week later heeft hij twee minderjarige vrouwen lastig gevallen en zijn geslachtsdeel getoond, terwijl zij in de avond op een bankje zaten. Ook heeft de verdachte aangebeld bij een woning waar een moeder en haar vierjarige dochter aanwezig waren en hij heeft voor de voordeur schennis gepleegd door zijn penis te tonen. De slachtoffers zijn op deze manier op ongewenste en hoogst onaangename wijze plotseling geconfronteerd met het geslachtsdeel van de verdachte. Dit gedrag is respectloos en kan als intimiderend worden ervaren.

Daarnaast heeft de verdachte een 70-jarige vrouw mishandeld door haar stevig vast te pakken. De verdachte heeft hiermee een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer.

Tot slot heeft de verdachte meerdere diefstallen gepleegd, wat voor winkeliers, werknemers en andere slachtoffers veel overlast en schade veroorzaakt. De verdachte heeft hiermee laten zien geen respect te hebben voor andermans eigendom.

Persoon van de verdachte

De rechtbank heeft gelet op het strafblad van de verdachte waaruit blijkt dat hij eerder onherroepelijk is veroordeeld voor een winkeldiefstal en voor een poging tot zware mishandeling. Bovendien liep de verdachte in een proeftijd ten tijde van het plegen van de onderhavige strafbare feiten. De rechtbank weegt deze omstandigheden ten nadele van de verdachte mee bij de straftoemeting.

De rechtbank heeft daarnaast kennisgenomen van het over de verdachte uitgebrachte reclasseringsrapport van 2 april 2026. Uit dit rapport komt naar voren dat de verdachte geen huisvesting, dagbesteding of een steunend sociaal netwerk heeft. Bij de verdachte is sprake van complexe problematiek. Het risico op recidive, letsel en onttrekking aan de voorwaarden is volgens de reclassering hoog. De reclassering vindt interventies en hulp op zichzelf nodig, gelet op de problematiek van de verdachte en het hoge recidiverisico. Maar de reclassering ziet geen mogelijkheden om met interventies de risico’s te beperken of het gedrag van de verdachte te veranderen, omdat zij niet over de daarvoor noodzakelijke, gespecialiseerde kennis beschikt. De reclassering vindt, met de psycholoog en de psychiater, dat het enige werkbare kader een tbs-maatregel met dwangverpleging zou zijn. De reclassering ziet geen mogelijkheden om binnen een voorwaardelijk kader uitvoering te geven aan de behandeling die nodig is. De verdachte wil namelijk niet meewerken aan reclasseringsbegeleiding, heeft geen hulpvraag, wil niet stoppen met het gebruik van middelen en wil niet klinisch worden opgenomen. In het verleden aan de verdachte opgelegde zorg- en reclasseringstrajecten hebben niet geleid tot gedragsverandering of afname van het recidiverisico. De reclassering adviseert daarom een straf zonder bijzondere voorwaarden aan de verdachte op te leggen.

Verder heeft de rechtbank kennisgenomen van het over de verdachte uitgebrachte Pro Justitia rapport van 6 maart 2026, opgesteld door E. Stam (GZ-psycholoog) en J.E. Julsing (psychiater). De conclusie van de deskundigen luidt dat bij de verdachte sprake is van een licht verstandelijke beperking, een psychotische stoornis en stoornissen in het gebruik van alcohol, cocaïne en cannabis. Volgens de deskundigen was de verdachte voorafgaand en ten tijde van de onderhavige feiten niet psychotisch. De licht verstandelijke beperking van de verdachte en de stoornissen in middelengebruik waren ten tijde van het plegen van de feiten wel steeds aanwezig. Ten aanzien van de diefstallen en de mishandeling adviseren de deskundigen deze feiten in licht verminderde mate aan de verdachte toe te rekenen. Ten aanzien van de schennisplegingen en het seksueel corrumperen van een minderjarige adviseren de deskundigen deze feiten in verminderde mate aan de verdachte toe te rekenen.

De deskundigen schrijven verder dat een behandeling in het kader van een voorwaardelijke gevangenisstraf niet tot nauwelijks kans van slagen heeft, omdat de verdachte zegt niet mee te willen werken en omdat hij vanwege zijn stoornissen moeite zal hebben zich aan de voorwaarden te houden. Het enige kader dat volgens de deskundigen werkzaam zou kunnen zijn, is tbs met dwangverpleging.

De rechtbank neemt de conclusies van de deskundigen over toerekenbaarheid over en zal de feiten in (licht) verminderde mate aan de verdachte toerekenen.

De op te leggen straf

Gelet op de aard en de ernst van de bewezen verklaarde feiten acht de rechtbank een onvoorwaardelijke gevangenisstraf op zijn plaats. Bij het bepalen van de hoogte daarvan heeft de rechtbank gelet op straffen die in vergelijkbare zaken door rechters zijn opgelegd.

Alles afwegend acht de rechtbank een gevangenisstraf van honderd dagen, met aftrek van voorarrest, passend.

9. Vorderingen benadeelde partijen

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standspunt gesteld dat de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 7] volledig kan worden toegewezen. Ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 2] heeft de officier van justitie zich op het standpunt gesteld dat de vordering kan worden toegewezen tot een bedrag van € 300,00. Voor het overige moet de benadeelde partij [slachtoffer 2] niet-ontvankelijk worden verklaard in haar vordering.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft primair verzocht de benadeelde partijen in hun vorderingen niet-ontvankelijk te verklaren. Subsidiair heeft de raadsvrouw verzocht de gevorderde immateriële schadevergoedingen te matigen. De raadsvrouw heeft erop gewezen dat er geen onderbouwing is voor geestelijk letsel en dat uit de aard van de normschending niet zonder meer de conclusie kan worden getrokken dat sprake is van een aantasting in de persoon ‘op andere wijze’.

Het oordeel van de rechtbank

Artikel 6:106 BW geeft een limitatieve opsomming van gevallen waarin deze bepaling recht geeft op vergoeding van immateriële schade als gevolg van onrechtmatig handelen. In dit geval, omdat niet is gebleken dat de benadeelde partijen fysiek letsel hebben opgelopen, zou het alleen kunnen gaan om ‘een aantasting in de persoon op andere wijze’. Van een dergelijke aantasting is in ieder geval sprake als de benadeelde partij geestelijk letsel heeft opgelopen. Degene die zich hierop beroept, zal voldoende concrete gegevens moeten aanvoeren waaruit kan volgen dat psychische schade is ontstaan. Daartoe is vereist dat naar objectieve maatstaven het bestaan van geestelijk letsel kan worden vastgesteld.

Ook als het bestaan van geestelijk letsel niet kan worden vastgesteld, kan de aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ volgen uit de aard en de ernst van de normschending (het strafbare feit) en de gevolgen daarvan. In zo’n geval zal degene die zich hierop beroept de aantasting in de persoon met concrete gegevens moeten onderbouwen. In uitzonderlijke situaties kunnen de nadelige gevolgen voor de benadeelde partij zó voor de hand liggen dat ook zonder nadere onderbouwing kan worden aangenomen dat sprake is van een aantasting in de persoon. Hiervan is niet reeds sprake bij de enkele schending van een fundamenteel recht.

De rechtbank stelt vast dat de benadeelde partijen geen gegevens hebben verstrekt waaruit blijkt dat zij door het strafbare feit geestelijk letsel hebben opgelopen. Het bestaan van (geestelijk) letsel bij de benadeelde partijen kan daarom niet naar objectieve maatstaven worden vastgesteld.

De rechtbank neemt zonder meer aan dat een schennispleging en het seksueel corrumperen als in een zaak als deze, gevoelens van onbehagen en boosheid tot gevolg kunnen hebben en dat slachtoffers hiervan geruime tijd last kunnen blijven houden. Hoewel deze gevoelens invoelbaar en voorstelbaar zijn, impliceren deze echter niet zonder meer ‘geestelijk letsel’ bij de benadeelde en zijn deze ook anderszins niet zonder meer aan te merken als een ‘aantasting in de persoon’ zoals bedoeld in artikel 6:106 BW. De rechtbank overweegt in dit verband dat de aard en de ernst van de onderhavige normschending – te weten het geconfronteerd worden met een onbekende man die zijn geslachtsdeel kortstondig toont, zonder enige fysieke aanraking – in dit geval niet zodanig zijn dat de nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde partijen zo voor de hand liggen, dat ook zonder nadere onderbouwing een aantasting in de persoon, in de vorm van immateriële schade, kan worden aangenomen. De rechtbank wil hierbij benadrukken dat zij hiermee niet beoogt om de ervaringen van de benadeelde partijen te bagatelliseren. Op dit moment zijn echter te weinig concrete gegevens bekend om aan de hiervoor genoemde juridische toets te voldoen.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de benadeelde partijen in beginsel in de gelegenheid moeten worden gesteld om nader te onderbouwen dat zij als gevolg van het handelen van verdachte (geestelijk) letsel hebben opgelopen. Omdat dit echter zou betekenen dat de onderliggende strafzaak moet worden aangehouden en dit een onevenredige belasting van het strafproces oplevert, zal de rechtbank de benadeelde partijen niet-ontvankelijk in hun vorderingen verklaren. De benadeelde partijen kunnen de vorderingen aan de burgerlijke rechter voorleggen.

De benadeelde partijen en de verdachte zullen ieder de eigen proceskosten dragen.

10. Vordering tot tenuitvoerlegging

Bij vonnis van 26 september 2024 in de zaak met parketnummer 15/282999-23 heeft de politierechter in de rechtbank Noord-Holland de verdachte ter zake van een poging tot zware mishandeling en een bedreiging met brandstichting veroordeeld tot onder meer een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van dertig dagen. Ten aanzien van die voorwaardelijke straf is de proeftijd op twee jaren bepaald, onder de algemene voorwaarde dat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit en onder de bijzondere voorwaarden van een meldplicht en een contactverbod.

11. Toepasselijke wettelijke voorschriften

12. Beslissing

De rechtbank: