RECHTBANK NOORD-HOLLAND
Team Straf, zittingsplaats Alkmaar
Meervoudige strafkamer
Parketnummer: 15/166623-24 (P)
Uitspraakdatum: 5 juni 2026
Tegenspraak
Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de openbare terechtzitting van 22 mei 2026 in de zaak tegen:
[verdachte] ,
geboren op [geboortedatum 1] te [geboorteplaats],
ingeschreven in de basisregistratie personen op het adres:
[adres].
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie
mr. R.P. Peters en van wat de verdachte en zijn raadsman, mr. E.M. Steller, advocaat te Amsterdam, naar voren hebben gebracht.
1. Tenlastelegging
Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:
hij een of meermalen in of omstreeks de periode van [geboortedatum 2] tot en met 16 mei 2024 te Julianadorp, gemeente Den Helder aan een ander, te weten zijn kind [slachtoffer] (geboren [geboortedatum 2]) opzettelijk zwaar lichamelijk letsel teweten:- een schedelbreuk en/of- een breuk van de linker elleboog en/of- een of meerdere ribbreuken en/of- een of meerdere bloeduitstortingenheeft toegebracht, door met forse kracht op het lichaam en/of het hoofd te stompen en/of te drukken, althans forse krachtinwerking(en) op het lichaam en/of het hoofd uit te oefenen;
subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:
hij een of meermalen in of omstreeks de periode van [geboortedatum 2] tot en met 16 mei 2024 te Julianadorp, gemeente Den Helder ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan zijn kind [slachtoffer] (geboren [geboortedatum 2]) opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen (telkens) met forse kracht op het lichaam en/of het hoofd heeft gestompt en/of gedrukt, althans forse krachtsinwerking op het lichaam en/of hoofd heeft uitgeoefend, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.
2. Voorvragen
De dagvaarding is geldig, de rechtbank is bevoegd kennis te nemen van de zaak, de officier van justitie is ontvankelijk in de vervolging en er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging.
3. Beoordeling van het bewijs
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van de subsidiair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling.
Standpunt van de verdediging
De raadsman heeft vrijspraak bepleit. Op de verweren van de raadsman zal hierna, voor zover van belang, worden ingegaan.
Oordeel van de rechtbank Op 17 mei 2024 is [slachtoffer], op dat moment elf weken oud, door zijn ouders naar de spoedeisende hulp van de Noordwest Ziekenhuisgroep in Den Helder gebracht vanwege een zwelling aan zijn rechterbovenbeen. De verdachte, de vader van [slachtoffer], heeft hierover verklaard dat hij [slachtoffer] diezelfde ochtend uit zijn bed heeft gehaald, nadat hij had gezien dat het beentje van [slachtoffer] klem zat tussen de bedspijlen. Uit onderzoek in het ziekenhuis is vervolgens gebleken dat sprake was van een recente breuk van het rechterbovenbeen. Daarnaast werden ook andere letsels van oudere datum geconstateerd, namelijk een schedelbreuk, een breuk van de linkerelleboog, vier ribbreuken en in totaal zes bloeduitstortingen, waarvan vier aan de linkerflank en twee aan de rechterflank.
De verdachte wordt – kort gezegd – verweten dat hij de ten laste gelegde letsels, waaronder niet de breuk van het rechterbovenbeen, opzettelijk bij [slachtoffer] heeft toegebracht en zich daarmee schuldig heeft gemaakt aan (een poging tot) zware mishandeling van zijn kind.
De verdachte heeft verklaard niet te weten hoe deze letsels bij [slachtoffer] zijn ontstaan. Op 29 mei 2024 heeft hij bij de politie verklaard dat hij ongeveer drie weken eerder een black-out heeft gehad terwijl hij [slachtoffer] vasthield, dat hij hem daarbij stevig tegen zich heeft aangedrukt en dat dit mogelijk een verklaring kan zijn voor de letsels die bij [slachtoffer] zijn vastgesteld. Ter zitting heeft hij nog eens benadrukt dat hij niet weet of deze handeling de letsels heeft veroorzaakt.
De rechtbank ziet zich allereerst gesteld voor de vraag of de verdachte de ten laste gelegde letsels bij [slachtoffer] heeft toegebracht en overweegt daartoe als volgt.
Op 29 december 2024 heeft een deskundige van Landelijk Onderzoeks- en Expertisebureau FMO een forensisch-medisch rapport (hierna: het rapport) opgesteld over de bij [slachtoffer] geconstateerde letsels. Uit dit rapport volgt dat de schedelbreuk en de bloeduitstortingen bij [slachtoffer] niet gedateerd kunnen worden. De ribbreuken en de breuk aan de linkerelleboog kunnen slechts beperkt gedateerd worden. Wat betreft deze breuken heeft de deskundige vastgesteld dat sprake is van botnieuwvorming (zichtbare genezing), wat doorgaans pas optreedt vanaf 10 tot 14 dagen na het ontstaan van de breuk.
Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat op basis van het rapport niet kan worden vastgesteld op welk (exact) moment de letsels zijn ontstaan, anders dan dat deze letsels op een ander en een eerder moment zijn ontstaan dan de breuk aan het rechterbovenbeen van [slachtoffer]. Dit betekent dat ook niet kan worden vastgesteld dat [slachtoffer], op het moment van het ontstaan van deze letsels, bij de verdachte was en dat de verdachte daarmee de enige persoon is geweest die deze letsels bij [slachtoffer] kan hebben veroorzaakt. Daarnaast volgt uit het rapport dat de verklaring van de verdachte over een mogelijke toedracht, inhoudende dat hij [slachtoffer] tijdens een black-out stevig tegen zich heeft aangedrukt, theoretisch slechts een verklaring zou kunnen bieden voor een deel van de bij [slachtoffer] vastgestelde letsels, te weten de bloeduitstortingen en de ribbreuken, waarbij door de deskundige is benadrukt dat de bloeduitstortingen niet op hetzelfde moment hoeven te zijn ontstaan als de ribbreuken. De verklaring van de verdachte past in ieder geval niet bij de breuk van de linkerelleboog en vormt evenmin een logische verklaring voor het ontstaan van de schedelbreuk. Anders dan de officier van justitie ziet de rechtbank in de (politie)verklaring van de verdachte daarom geen bewijs dat de verdachte degene is geweest die de letsels heeft toegebracht die bij [slachtoffer] zijn geconstateerd.
Dit betekent dat de rechtbank van oordeel is dat zowel het primair als het subsidiair ten laste gelegde niet wettig en overtuigend kan worden bewezen, zodat de verdachte daarvan wordt vrijgesproken.
4. Beslissing
De rechtbank:
verklaart niet bewezen wat aan de verdachte primair en subsidiair is ten laste gelegd en spreekt hem daarvan vrij;
heft op het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis van de verdachte.
Samenstelling rechtbank en uitspraakdatum
Dit vonnis is gewezen door:
mr. A. Buiskool, voorzitter,
mr. M. Rigter en mr. H.P.H.I. Cleerdin, rechters,
in tegenwoordigheid van de griffier mr. L.E.H. de Koning
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van 5 juni 2026.