RECHTBANK NOORD-NEDERLAND
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 31 maart 2026 in de zaak tussen
[eiser] , uit [woonplaats] , eiser
Samenvatting
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummer: LEE 24/3949
en
het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Hoogeveen, verweerder
(gemachtigden: dhr. P.A. Bakker en dhr. M. Wind).
1. Deze uitspraak gaat over een verkeersbesluit waarin twee parkeerplaatsen voor het opladen van elektrische voertuigen worden aangewezen. Eiser is het daar niet mee eens.
Aan de hand van de beroepsgronden van eiser komt de rechtbank in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep gegrond is, maar dat de rechtsgevolgen van de vernietigde bestreden besluiten in stand moeten blijven. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt. In de bijlage staan wetsartikelen die in deze uitspraak van belang zijn.
Procesverloop
2. Met het primaire besluit van [datum] heeft verweerder twee parkeerplaatsen aangewezen voor het opladen van elektrische voertuigen aan de [straat] ter hoogte van [adres] . Tegen dit besluit is bezwaar gemaakt door eiser.
Met het bestreden besluit 1 van [datum] op het bezwaar van eiser is verweerder, onder aanvulling van de motivering, bij het primaire besluit gebleven.
Bestreden besluit 1 is door verweerder bekrachtigd en aangevuld op
[datum] met bestreden besluit 2. Het beroep van eiser is van rechtswege ook gericht tegen bestreden besluit 2.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen de bestreden besluiten. Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 23 februari 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser en de gemachtigden van verweerder.
Beoordeling door de rechtbank
De totstandkoming van het herstelbesluit
Kort voor de zitting heeft verweerder een herstelbesluit genomen. Op de zitting heeft hij toegelicht dat pas bij de voorbereidingen is opgemerkt dat bestreden besluit 1 is ondertekend door een medewerker die daartoe niet bevoegd is. Dit bevoegdheidsgebrek is hersteld met bestreden besluit 2. Daarnaast heeft verweerder zijn motivering aangevuld met bestreden besluit 2.
De rechtbank heeft verweerder tijdens de zitting erop gewezen dat hieruit valt af te leiden, dat het beroep van eiser tegen bestreden besluit 1 kennelijk niet ten onrechte is geweest. In zoverre is het beroep van eiser dus gegrond. De rechtbank zal verweerder daarom opdragen het griffierecht aan eiser te vergoeden. Ook moet verweerder de reiskosten van eiser vergoeden.
4. De rechtbank zal nu de bestreden besluiten verder beoordelen aan de hand van de beroepsgronden van eiser.
De inhoud van het verkeersbesluit
Het verkeerbesluit waar deze zaak over gaat, is gebaseerd op artikel 2 en artikel 15 van de Wegenverkeerswet 1994. Daarin staat dat het besluit kan strekken tot het bevorderen van een doelmatig of zuinig energiegebruik. Ook artikel 21 van het Besluit administratieve bepalingen inzake het wegverkeer ligt aan het verkeersbesluit ten grondslag. Daarin staat dat in het verkeersbesluit moet worden gemotiveerd welke doelstelling(en) worden beoogd.
Het verkeersbesluit benoemt het belang van het stimuleren van elektrisch rijden: het is stiller, beter voor de luchtkwaliteit en draagt bij aan het terugdringen van CO2-uitstoot. Daarbij past het stimuleren van elektrisch vervoer binnen de duurzaamheidsambities van de gemeente en het voorziet in de groeiende behoefte aan laadpalen. Aan één laadpaal kunnen twee elektrische voertuigen gelijktijdig worden geladen. De plaatsen kunnen niet op kenteken worden gereserveerd en ze zijn door iedereen te gebruiken voor het opladen, ongeacht of diegene bewoner of bezoeker is.
Zijn de bestreden besluiten onzorgvuldig tot stand gekomen ?
6. Eiser stelt dat de bestreden besluiten zijn genomen op basis van onjuiste en incomplete gegevens. De laadpaal is geplaatst tegenover zijn woning. Voordat het verkeersbesluit is genomen, heeft eiser twee alternatieve locaties voorgesteld die volgens hem centraler liggen in de wijk. Verweerder heeft deze alternatieven terzijde geschoven. Verder is het volgens eiser niet terecht dat verweerder stelt dat het verlies van parkeerplekken in de wijk niet zo groot is, omdat de aanvrager nu ook al in de buurt parkeert. Eiser wijst erop dat de praktijk zal zijn dat als diens auto niet aan de laadpaal staat, de auto geparkeerd staat voor het huis van de aanvrager. Er zal dus sprake zijn van toename van parkeerdruk.
Verweerder stelt zich op het standpunt dat de bestreden besluiten zorgvuldig tot stand gekomen zijn. Eiser heeft inderdaad twee alternatieve locaties aangedragen. Maar dat deze locaties centraler in de wijk zouden liggen, is niet juist. De eerste locatie ligt op meer dan 500 meter afstand van de woning van de aanvrager en de tweede locatie ligt 75 meter verder naar het oosten op [straat] .
Over eisers zorgen ten aanzien van de parkeerdruk, geeft verweerder de volgende toelichting. Het plaatsen van laadpalen heeft weinig tot geen effect op de parkeerdruk, omdat de elektrische voertuigen dezelfde parkeerplaatsen innemen als de brandstofauto’s die zij vervangen. In [straat] beschikken vrijwel alle woningen over parkeergelegenheid op eigen terrein, wat de algemene parkeerdruk in deze straat aanzienlijk beperkt. En verderop in de wijk zijn er vaak vrije parkeerplaatsen beschikbaar. Dit bevestigt het idee dat er geen sprake is van een structureel tekort aan parkeerplaatsen.
De rechtbank is van oordeel dat het betoog van eiser niet kan slagen. Verweerder heeft een ruime beslisvrijheid als het gaat om de belangenafweging bij het nemen van een verkeersbesluit. De bestuursrechter gaat dus verder niet na of zij in dit concrete geval tot hetzelfde besluit als verweerder zou zijn gekomen. De discretionaire bevoegdheid brengt mee dat verweerder de aangedragen alternatieven van eiser weliswaar moet onderzoeken, maar dit betekent nog niet dat hij daar dan ook voor moet kiezen.
Aan de hand van eisers beroepsgronden heeft de rechtbank wel gekeken of er sprake is van onzorgvuldig genomen besluiten. Maar daarvan is ook niet gebleken. Met de motivering in de besluiten, in combinatie met het verweerschrift en zijn toelichting op de zitting, heeft verweerder voldoende inzichtelijk gemaakt waarom voor deze locatie is gekozen. Verweerder heeft daarbij ook meegewogen dat eiser alternatieve locaties heeft aangedragen.
Conclusie en gevolgen
Dit betekent voor eiser het volgende. Het beroep is gegrond. De bestreden besluiten worden vernietigd, omdat verweerder hangende het beroep een tweede besluit heeft genomen. Daarom moet verweerder aan eiser het griffierecht en de reiskosten vergoeden.
Maar de rechtbank laat de rechtsgevolgen van de vernietigde bestreden besluiten wel in stand, omdat niet is gebleken dat deze onzorgvuldig tot stand zijn gekomen. De laadpaal mag dus blijven staan.
Ter informatie van eiser voegt de rechtbank hier nog het volgende aan toe. Als eiser zijn zorgen wenst te uiten en vindt dat verweerder niet de juiste beleidskeuzes heeft gemaakt, dan dient hij zich daarvoor te richten tot de gemeenteraad of tot de gemeentelijke politiek.
Beslissing
De rechtbank:
Deze uitspraak is gedaan door mr. M.W. de Jonge, rechter, in aanwezigheid van
K.D. Bosklopper, griffier. Uitgesproken in het openbaar op 31 maart 2026.
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
Algemene wet bestuursrecht
Artikel 3:2
Bij de voorbereiding van een besluit vergaart het bestuursorgaan de nodige kennis omtrent de relevante feiten en de af te wegen belangen.
Artikel 6:19
1. Het bezwaar of beroep heeft van rechtswege mede betrekking op een besluit tot intrekking, wijziging of vervanging van het bestreden besluit, tenzij partijen daarbij onvoldoende belang hebben.
2 Het eerste lid geldt ook indien het bezwaar is gemaakt of het beroep is ingesteld nadat het bestuursorgaan het bestreden besluit heeft ingetrokken, gewijzigd of vervangen.
(…)
Artikel 8:72
1. Indien de bestuursrechter het beroep gegrond verklaart, vernietigt hij het bestreden besluit geheel of gedeeltelijk.
2 De vernietiging van een besluit of een gedeelte van een besluit brengt vernietiging van de rechtsgevolgen van dat besluit of van het vernietigde gedeelte daarvan mee.
3 De bestuursrechter kan bepalen dat:
a.de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit of het vernietigde gedeelte daarvan geheel of gedeeltelijk in stand blijven, of
b.zijn uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit of het vernietigde gedeelte
daarvan.
(…)