RECHTBANK NOORD-NEDERLAND
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 24 april 2026 in de zaak tussen
[eiser] , uit [woonplaats] , eiser
Samenvatting
Zittingsplaats Leeuwarden
Bestuursrecht
zaaknummer: LEE 24/4562
(gemachtigde: mr. H.C.L. Crozier),
en
de korpschef van politie, namens deze, de politiechef van de eenheid Noord-Nederland, verweerder
(gemachtigde: mr. C.M. Hoogeveen).
1. Deze uitspraak gaat over eisers verzoek om inzage in zijn persoonsgegevens. Verweerder heeft dit verzoek gedeeltelijk toegewezen. Eiser is het niet eens met het afgewezen deel in het besluit. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank het besluit.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Eiser krijgt dus geen gelijk. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. In de bijlage staan wetsartikelen die in deze uitspraak van belang zijn.
Procesverloop
2. Met de brief van 14 augustus 2024 heeft eiser bij verweerder een verzoek ingediend om inzage te krijgen in de verwerking van zijn persoonsgegevens op grond van de Wet politiegegevens (Wpg).
Met het bestreden besluit van 2 oktober 2024 heeft verweerder met uitzondering van één registratie inzage verleend aan eiser.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen de afwijzing in het bestreden besluit. Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft kennisgenomen van de met toepassing van artikel 8:29 van de Algemene wet bestuursrecht door verweerder overgelegde informatie.
De rechtbank heeft het beroep op 31 maart 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser en zijn gemachtigde en de gemachtigde van verweerder.
Beoordeling door de rechtbank
Het beoordelingskader
3. Gegevens die zijn verwerkt in het kader van de uitoefening van de politietaak moeten worden aangemerkt als politiegegevens als bedoeld in artikel 1, aanhef en onder a, van de Wpg. Uit de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 25 van de Wpg volgt dat degene op wie een politiegegeven betrekking heeft in beginsel een recht op kennisneming van die gegevens heeft met het oog op de uitoefening van zijn rechten tot verbetering of verwijdering van die gegevens. Het inzagerecht ziet op inzage in de politiegegevens van de verzoeker en niet van anderen.
4. Het recht op kennisneming van de politiegegevens is geen absoluut recht. Uit artikel 27, eerste lid, van de Wpg volgt dat een verzoek om kennisneming van politiegegevens wordt afgewezen voor zover dit een noodzakelijke en evenredige maatregel is vanwege de in die bepaling vermelde belangen. Aan een weigering op grond van artikel 27, eerste lid, van de Wpg moet een belangenafweging ten grondslag liggen.
Standpunten van partijen
5. Eiser stelt dat verweerder zijn verzoek om inzage niet gedeeltelijk heeft mogen afwijzen. Het bestreden besluit is namelijk onvoldoende gemotiveerd. Zo verwijst verweerder naar artikel 27 lid 1 onder d van de Wpg voor de grondslag van zijn besluit. Eiser begrijpt niet hoe dit artikel moet worden uitgelegd ten aanzien van de betreffende registratie. Eiser weet namelijk al wie die derde is, die verweerder probeert te beschermen met het weigeren van de inzage. Eiser heeft in het verleden erg veel last gehad van dingen die over hem zijn vastgelegd en die niet juist bleken te zijn. Daarom heeft hij er alle belang bij te weten wat er over hem geregistreerd is. Uit het bestreden besluit blijkt niet op welke wijze eisers belangen zijn meegewogen.
Verweerder stelt zich op het standpunt dat het besluit voldoende helder uitlegt waarom eiser geen inzage krijgt. De in beroep aangevoerde belangen van eiser leiden ook niet tot een andere beslissing. Inzage zou de privacy van derden onevenredig schaden en daarom wordt er aan dat belang een zwaarder gewicht toegekend dan het belang van inzage door eiser. Verweerder licht toe dat burgers een melding moeten kunnen doen bij de politie zonder dat zij de angst hebben dat hun gegevens via een inzageverzoek worden prijsgegeven aan anderen. Verder wijst verweerder erop dat in het besluit wordt uitgelegd dat de hele registratie moet worden geweigerd, omdat bij anonimiseren van de politiegegevens van derden, deze derden nog steeds kunnen worden geïdentificeerd. Daarnaast bevat de registratie ook politiegegevens die niet die van eiser zijn en daarmee buiten de reikwijdte van zijn verzoek vallen.
Heeft verweerder het verzoek om inzage gedeeltelijk mogen afwijzen?
6. De rechtbank heeft onder geheimhouding de registratie ingezien waar de weigering van verweerder op ziet. De rechtbank concludeert dat verweerder zich op het standpunt heeft kunnen stellen dat een gedeeltelijke afwijzing van eisers verzoek om inzage in zijn persoonsgegevens een noodzakelijke en evenredige maatregel is ter bescherming van de rechten en vrijheden van derden. De rechtbank stelt vast dat het stuk inderdaad niet te anonimiseren is zonder dat de privacy van de daarin genoemde derde(n) onevenredig wordt geschonden. Dat eiser een stellige verdenking heeft over de identiteit van die derde(n) doet daar niet aan af.
Heeft verweerder voldoende gemotiveerd uitleg gegeven in het bestreden besluit?
7. Verweerder heeft voor de grondslag van de weigering verwezen naar artikel 27, eerste lid, onderdeel d, van de Wpg. Daarbij wordt in het bestreden besluit door hem de volgende toelichting gegeven:
Gelet op de aard en de inhoud van de melding/registratie is het niet mogelijk om de persoonlijke gegevens van de betrokkene volledig weg te halen. De melding bevat dusdanig veel verwijzingen naar een derde dat anonimiseren niet mogelijk is zonder de privacy van deze derde onevenredig te schenden. Ik acht het nadeel dat de melder ondervindt van het schenden van de privacy/persoonlijke levenssfeer door inzage aan u te verlenen, in dit geval groter dan het belang van u bij het kennisnemen van de inhoud van de melding. Weigering van inzage is derhalve noodzakelijk en evenredig.
8. Anders dan eiser stelt, volgt hieruit duidelijk op welke wijze eisers belangen zijn meegewogen. De rechtbank is dan ook van oordeel dat verweerder voldoende heeft gemotiveerd waarom het verzoek om inzage gedeeltelijk wordt afgewezen. Van een motiveringsgebrek is geen sprake.
Conclusie en gevolgen
9. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen inzage krijgt in de registratie. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A.S. Broere, rechter, in aanwezigheid van
K.D. Bosklopper, griffier. Uitgesproken in het openbaar op 24 april 2026. De griffier is buiten staat deze beslissing mede te ondertekenen.
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
Algemene wet bestuursrecht
Artikel 8:29
1. Partijen die verplicht zijn inlichtingen te geven dan wel stukken over te leggen, kunnen, indien daarvoor gewichtige redenen zijn, het geven van inlichtingen dan wel het overleggen van stukken weigeren of de bestuursrechter mededelen dat uitsluitend hij kennis zal mogen nemen van de inlichtingen onderscheidenlijk de stukken.
2 Gewichtige redenen zijn voor een bestuursorgaan in ieder geval niet aanwezig, voor zover ingevolge de Wet open overheid de verplichting zou bestaan een verzoek om informatie, vervat in de over te leggen stukken, in te willigen.
3 De bestuursrechter beslist of de in het eerste lid bedoelde weigering onderscheidenlijk de beperking van de kennisneming gerechtvaardigd is.
4 Indien de bestuursrechter heeft beslist dat de weigering gerechtvaardigd is, vervalt de verplichting.
5 Indien de bestuursrechter heeft beslist dat de beperking van de kennisneming gerechtvaardigd is, kan hij slechts met toestemming van de andere partijen mede op de grondslag van die inlichtingen onderscheidenlijk die stukken uitspraak doen. Indien de toestemming wordt geweigerd, wordt de zaak verwezen naar een andere kamer.
(…)
Wet politiegegevens
Artikel 25. (recht op inzage)
1. De betrokkene heeft het recht om op diens schriftelijke verzoek van de verwerkingsverantwoordelijke binnen zes weken uitsluitsel te verkrijgen over de verwerking van hem betreffende persoonsgegevens en, wanneer dat het geval is, om die persoonsgegevens in te zien en om informatie te verkrijgen over:
a. de doelen en de rechtsgrond van de verwerking;
b. de betrokken categorieën van politiegegevens;
c. de vraag of de deze persoon betreffende politiegegevens gedurende een periode van vier jaar voorafgaande aan het verzoek zijn verstrekt en over de ontvangers of categorieën van ontvangers aan wie de gegevens zijn verstrekt, met name ontvangers in derde landen of internationale organisaties;
d. de voorziene periode van opslag of indien dat niet mogelijk is, de criteria om die termijn te bepalen;
e. het recht te verzoeken om rectificatie, vernietiging of afscherming van de verwerking van hem betreffende politiegegevens;
f. het recht een klacht in te dienen bij de Autoriteit persoonsgegevens, en de contactgegevens van die autoriteit;
g. de herkomst, voor zover beschikbaar, van de verwerking van hem betreffende politiegegevens.
(…)
Artikel 27. (uitzonderingen)
1. Een verzoek als bedoeld in de artikelen 25, eerste lid, en 28, eerste en tweede lid, wordt afgewezen voor zover dit een noodzakelijke en evenredige maatregel is:
a. ter vermijding van belemmering van de gerechtelijke onderzoeken of procedures;
b. ter vermijding van nadelige gevolgen voor de voorkoming, de opsporing, het onderzoek en de vervolging van strafbare feiten of de tenuitvoerlegging van straffen;
c. ter bescherming van de openbare veiligheid;
d. ter bescherming van de rechten en vrijheden van derden;
e. ter bescherming van de nationale veiligheid;
f. ingeval van een kennelijk ongegrond of buitensporig verzoek, als bedoeld in artikel 24a, vierde lid.
2 Een gehele of gedeeltelijke afwijzing van een verzoek als bedoeld in het eerste lid is schriftelijk en bevat de redenen voor de afwijzing.
3 Een verzoek als bedoeld in de artikelen 25, eerste lid, en 28, eerste lid, wordt afgewezen als het verzoek de gegevens betreft, die worden verwerkt bij of krachtens artikel 12.