RECHTBANK NOORD-NEDERLAND
uitspraak van de voorzieningenrechter van 11 maart 2026 in de zaak tussen
het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Groningen.
Samenvatting
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummer: LEE 26/558
[naam] , [naam] , [naam] en [naam], uit Groningen, verzoekers,
en
Als derde-partij neemt aan de zaak deel: de gemeente Groningen (vergunninghouder).
1. Deze uitspraak op het verzoek om een voorlopige voorziening gaat over de omgevingsvergunning voor het vellen van twee bomen en het verwijderen van 1.025 m2 houtopstand aan de Noordzijde Eemskanaal ter hoogte van het Betonbos in Groningen. Verzoekers zijn het niet eens met die omgevingsvergunning. Zij verzoeken daarom om die omgevingsvergunning bij wijze van voorlopige voorziening te schorsen. Daartoe voeren zij een aantal gronden aan.
De voorzieningenrechter beoordeelt bij de vraag of hij een voorlopige voorziening zal treffen eerst of er sprake is van spoedeisend belang. Als dat zo is, kan aan de orde komen of het beroep een redelijke kans van slagen heeft. Dat kan een reden zijn om het besluit te schorsen. Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft een voorlopig karakter en bindt de rechtbank in een bodemgeding niet.
De voorzieningenrechter wijst in deze uitspraak het verzoek af. Hierna legt de voorzieningenrechter uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Het college heeft op 3 maart 2025 aan de gemeente Groningen een omgevingsvergunning verleend voor het vellen van twee bomen (boom 92 en boom 93) en het verwijderen van 1.025 m2 houtopstand aan de Noordzijde Eemskanaal ter hoogte van het Betonbos in Groningen. Het college heeft aan vergunninghouder een herplantplicht opgelegd voor de twee bomen en een plicht tot financiële compensatie voor de houtopstand.
Verzoekers hebben bezwaar gemaakt tegen de omgevingsvergunning en de voorzieningenrechter gevraagd om in de bezwaarprocedure een voorlopige voorziening te treffen.
Op 1 augustus 2025 heeft de voorzieningenrechter het verzoek om voorlopige voorziening toegewezen en de omgevingsvergunning, voor zover die ziet op de toestemming voor het vellen van bomen 92 en 93, geschorst tot zes weken na de bekendmaking van de beslissing op bezwaar.
Op 3 september 2025 heeft het college geconstateerd dat boom 92 gekapt is.
Het college heeft vergunninghouder bij brief van 30 september 2025 het voornemen meegedeeld om ter compensatie van de gevelde boom een aanvullende herplantplicht op te leggen.
Met het besluit op bezwaar van 22 december 2025 heeft het college de omgevingsvergunning in stand gelaten. Daarbij heeft het college de grondslag van het besluit hersteld, de motivering aangevuld, een aanvullende herplantplicht opgenomen en de vergunningvoorschriften aangepast voor wat betreft de herplantplicht en de financiële compensatie.
Verzoekers hebben hiertegen op 2 februari 2026 beroep ingesteld. Diezelfde dag hebben zij de voorzieningenrechter gevraagd een voorlopige voorziening te treffen.
Op 3 februari 2026, de dag na het verstrijken van de door de voorzieningenrechter op 1 augustus 2025 uitgesproken schorsing, is boom 93 gekapt.
Op 16 februari 2026 hebben verzoekers naar aanleiding van een vraag van de voorzieningenrechter naar hun spoedeisend belang aangegeven dat de houtopstand nog deels aanwezig is.
Het college heeft op het verzoek om een voorlopige voorziening gereageerd met een verweerschrift.
Op 2 maart 2026 hebben verzoekers en het college nadere stukken ingediend.
De voorzieningenrechter heeft het verzoek op 3 maart 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen verzoekers [naam] , [naam] en [naam] , namens het college H. Blokzijl en G. Demandt en namens vergunninghouder A. Roubos.
Beoordeling door de voorzieningenrechter
3. De voorzieningenrechter treft op grond van artikel 8:81, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) alleen een voorlopige voorziening als onverwijlde spoed, gelet op de betrokken belangen, dat vereist.
Vast staat dat de twee bomen waarop de omgevingsvergunning ziet, boom 92 en boom 93, inmiddels geveld zijn. Van een spoedeisend belang ten aanzien van die bomen is daardoor geen sprake.
Verzoekers stellen dat een deel van de houtopstand waarop de omgevingsvergunning betrekking heeft nog aanwezig is. Volgens het college is die houtopstand volledig verwijderd. Struiken die nog aanwezig zijn maken volgens het college geen onderdeel uit van de houtopstand waarop de vergunning betrekking heeft of voldoen niet aan de definitie van een houtopstand in de Algemene Plaatselijke Verordening Groningen (APVG).
De voorzieningenrechter volgt het college in zijn standpunt dat de houtopstand waarop de omgevingsvergunning ziet niet meer bestaat. De voorzieningenrechter sluit niet uit dat er binnen het gebied van 1.025 m2 nog enig groen aanwezig is in de vorm van planten zoals braam en klimop. Maar dat kwalificeert niet als houtopstand in de zin van de APVG. Het groen dat nu nog in het gebied waarop de omgevingsvergunning ziet aanwezig is, bestaat niet uit bomen of hakhout, is geen beplantingsvak van tenminste 100 m2 en heeft ook geen natuurlijke groeihoogte van tenminste twee meter.
Verzoekers menen dat het nog aanwezige groen in het zogenoemde ‘tussenliggend gebied’ als resterend deel van de houtopstand moet worden aangemerkt. De voorzieningenrechter volgt hen daarin niet. Wat verzoekers aanduiden als het ‘tussenliggend gebied’, ligt buiten de gronden waarop de omgevingsvergunning ziet.
Nu de houtopstand van 1.025 m2 waarop de omgevingsvergunning ziet volledig is verwijderd, ontbreekt ook ten aanzien van die houtopstand het spoedeisend belang.
Tenslotte is wat betreft de opgelegde compensatiemaatregelen (herplantplicht en financiële compensatie) evenmin sprake van spoedeisend belang. Deze compensatiemaatregelen kunnen aan de orde komen bij de behandeling van het beroep in de bodemprocedure. Omdat de compensatiemaatregelen pas worden uitgevoerd bij of na de afronding van het project Stadshavens, is het zeer aannemelijk dat de feitelijke uitvoering niet zal plaatsvinden voordat op het beroep wordt beslist.
Bij het ontbreken van spoedeisend belang kan alleen een voorlopige voorziening worden getroffen als het bestreden besluit evident onrechtmatig is. Met evident onrechtmatig wordt bedoeld dat zonder diepgaand onderzoek naar de relevante feiten en/of het recht zeer ernstig moet worden betwijfeld of het door het college ingenomen standpunt juist is en of het bestreden besluit uiteindelijk in stand zal blijven. De voorzieningenrechter ziet in de processtukken en wat op de zitting is besproken geen aanleiding om te oordelen dat het bestreden besluit evident onrechtmatig is.
Conclusie en gevolgen
4. Nu geen sprake is van een spoedeisend belang bij het treffen van een voorlopige voorziening en het besluit niet evident onrechtmatig is, wijst de voorzieningenrechter het verzoek af. Voor vergoeding van het griffierecht bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. W.R. van der Velde, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. A.J.J. Volk, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 11 maart 2026.
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: