ECLI:NL:RBOBR:2025:8244, Rechtbank Oost-Brabant, 22-05-2025, 11027532 \ CV EXPL 24-2419

1. De procedure

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding- de conclusie van antwoord- de brief waarin is meegedeeld dat een mondelinge behandeling is bepaald

- de akte van Leaseproces met productie 16

- de mondelinge behandeling van 14 april 2025, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.

Ten slotte is vonnis bepaald.

2. De feiten

[gedaagde] heeft in het verleden zes effectenlease-overeenkomsten gesloten met Dexia Bank Nederland N.V. (of haar rechtsvoorgangster), hierna te noemen Dexia. Deze overeenkomsten zijn gesloten in de periode oktober 1997 tot en met juni 2002.

Dergelijke effectenlease-overeenkomsten (financiële producten) zijn tussen 1990 en 2003 in Nederland ongeveer één miljoen keer verkocht. Kenmerk van dit product is, dat de afnemer van het product met geleend geld belegt. Na het instorten van de aandelenmarkt zijn vele afnemers geconfronteerd met restschulden en andere verliezen, zo ook [gedaagde] . Zijn overeenkomsten zijn (tussentijds) met een restschuld geëindigd van ongeveer € 15.000,00. Dit bedrag blijkt uit de eindafrekeningen die in de periode juni tot en met september 2003 naar [gedaagde] zijn verzonden.

Vanaf omstreeks medio 2002 zijn de effectenlease-producten van Dexia onderwerp geweest van meerdere juridische procedures, waarbij Dexia vaak één van de procespartijen was. Onder meer door het aanbieden van het zogenaamde "Dexia Aanbod" en door de zogenaamde "Duisenberg regeling" heeft Dexia geprobeerd de geschillen met haar afnemers minnelijk te regelen. Op 25 januari 2007 heeft het gerechtshof Amsterdam de "Duisenberg regeling" verbindend verklaard in de zin van de Wet op de Collectieve Afwikkeling Massaschade (WCAM).

Door ondertekening van een offerte is op of omstreeks 8 januari 2007 een overeenkomst tot stand gekomen tussen Leaseproces en [gedaagde] (hierna: de overeenkomst) op grond waarvan Leaseproces [gedaagde] zou bijstaan in de afwikkeling van de effectenlease-overeenkomsten met Dexia. In deze offerte van Leaseproces staat onder meer vermeld:

“Wij zijn bereid om voor u een procedure te voeren tegen Dexia Bank.

De kosten voor het opstarten van de procedure bedragen € 150, inclusief onderzoekskosten,

deurwaarderskosten en alle andere kosten. De overige voorwaarden zijn vermeld op de volgende pagina. Door ondertekening van deze offerte verklaart u zich met deze voorwaarden akkoord.

Daarnaast brengt de rechtbank het bedrag van € 196,- aan griffierecht in rekening. U verneemt nog van ons wanneer dit bedrag voldaan dient te worden. Als de zaak gewonnen wordt, dient Dexia dit bedrag aan u te vergoeden.

Wij voeren de procedure voor u op basis van no cure no pay, waarbij wij u 25% over het resultaat in rekening brengen. Onder ‘resultaat’ wordt verstaan het behaalde voordeel ten opzichte van de Duisenberg-regeling. Dit percentage is ook verschuldigd als met Dexia een schikking wordt getroffen.

Voor een schikking is altijd uw toestemming nodig.

Alle verdere kosten van de procedure komen voor onze rekening. Alleen als de zaak onverhoopt wordt verloren of als een hoger beroepsprocedure volgt, kunnen er kosten voor u ontstaan. U vindt hierover nadere informatie op de volgende pagina.

[…]”.

Na het verbindend verklaren van de Duisenberg-regeling heeft Leaseproces [gedaagde] geïnformeerd en heeft [gedaagde] Leaseproces gevraagd om namens hem de zogenoemde opt-out verklaring uit te brengen om te voorkomen dat hij gebonden zou zijn aan de Duisenberg-regeling.

In 2009 en 2012 heeft Leaseproces namens haar cliënten, waaronder [gedaagde] , de verjaring van de vorderingen van haar cliënten jegens Dexia gestuit.

Omstreeks maart 2023 heeft [gedaagde] rechtstreeks van Dexia een schikkingsvoorstel ontvangen. [gedaagde] heeft hierover telefonisch contact opgenomen met Leaseproces.

Op 31 mei 2023 heeft [gedaagde] een vaststellingsovereenkomst (hierna: de schikking) gesloten met Dexia teneinde voornoemde zes effectenlease-overeenkomsten definitief met elkaar af te wikkelen. [gedaagde] en Dexia zijn daarbij onder meer overeengekomen dat Dexia [gedaagde] kwijting verleent voor de totale openstaande post van € 14.764,00 en Dexia aan [gedaagde] een bedrag betaalt van € 1.000,00 ter afwikkeling.

Leaseproces is op 20 juli 2023 bekend geworden met de schikking.

Zij heeft naar aanleiding van de schikking bij factuur van 8 augustus 2023 een bedrag van € 1.955,53 bij [gedaagde] in rekening gebracht uit hoofde van de overeenkomst tussen partijen.

Aangezien betaling van voormeld bedrag uitbleef, heeft (de gemachtigde van) Leaseproces verschillende keren een herinnering en/of aanmaning aan [gedaagde] gezonden.

In reactie daarop heeft [gedaagde] een aantal malen laten weten dat hij niets aan Leaseproces verschuldigd is omdat zij ruim 20 jaar niets voor hem heeft gedaan.

3. Het geschil

Leaseproces vordert - samengevat - dat de kantonrechter bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad:

primair:

- [gedaagde] zal veroordelen tot betaling van een bedrag van € 1.955,53 in hoofdsom,

- [gedaagde] zal veroordelen tot betaling van een bedrag van € 57,32 aan rente, berekend tot en met 8 maart 2024,

- [gedaagde] zal veroordelen tot betaling van de wettelijke rente over € 1.955,53 vanaf 9 maart 2024,

subsidiair:

- voor recht zal verklaren dat [gedaagde] onrechtmatig heeft gehandeld jegens Leaseproces

- [gedaagde] zal veroordelen tot betaling van een bedrag van € 1.955,53 in hoofdsom,

- [gedaagde] zal veroordelen tot betaling van een bedrag van en € 57,32 aan rente, berekend tot en met 8 maart 2024,

- [gedaagde] zal veroordelen tot betaling van de wettelijke rente over € 1.955,53 vanaf 9 maart 2024,

primair en subsidiair:

- [gedaagde] zal veroordelen tot een bedrag van € 293,33 aan buitengerechtelijke incassokosten, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de dag van dagvaarding,

- [gedaagde] zal veroordelen in de proceskosten en de nakosten.

Leaseproces legt aan haar vorderingen het volgende ten grondslag. In het kader van de schikking heeft Dexia in 2023 aan [gedaagde] een bedrag van € 1.000,00 uitbetaald en de restschuld van € 14.764,00 kwijtgescholden. Op grond van de overeenkomst tussen partijen is [gedaagde] een percentage verschuldigd over het voordeel dat is ontstaan ten opzichte van de destijds door Dexia aangeboden Duisenberg-regeling. Op grond van deze Duisenberg-regeling zou [gedaagde] een vergoeding ontvangen hebben van € 8.071,15. Het voordeel van de schikking ten opzichte van de Duisenberg-regeling bedraagt dan ook € 7.692,85 (€ 1.000,00 + € 14.764,00 - € 8.071,15). Op grond van de overeenkomst kan Leaseproces aanspraak maken op 25% daarvan. Dit is een bedrag van € 1.923,21. Leaseproces vordert dit bedrag vermeerderd met een btw correctie van € 32,32.

Subsidiair stelt Leaseproces dat [gedaagde] door zijn handelen en nalaten onrechtmatig heeft gehandeld in de zin van artikel 6:162 BW. Zij vordert de volledige factuur van € 1.955,53 als schade vanwege de onrechtmatige daad van [gedaagde] . Indien die factuur niet tot uitgangspunt kan worden genomen biedt Leaseproces bewijs aan van haar werkzaamheden en vordert zij het volle loon op grond van artikel 7:411 lid 2 BW tegen een uurtarief van € 150,00 exclusief btw, nu dit een redelijk uurtarief is voor een jurist.

[gedaagde] voert – kort gezegd - het volgende verweer. [gedaagde] is niet verplicht om de gevorderde vergoeding te betalen. Partijen zijn overeengekomen dat Leaseproces een procedure aanhangig zou maken namens [gedaagde] . Wanneer die procedure tot een positief resultaat zou leiden, zou [gedaagde] een vergoeding verschuldigd zijn aan Leaseproces. Leaseproces heeft echter nooit een procedure aanhangig gemaakt. Daarnaast blijkt uit de tekst van de overeenkomst dat [gedaagde] een vergoeding verschuldigd is wanneer Leaseproces een schikking weet te bewerkstelligen. In dit geval is de schikking echter niet bereikt door inspanningen van Leaseproces maar van [gedaagde] zelf. Leaseproces heeft ook niet serieus gekeken naar het schikkingsaanbod van Dexia. Zij heeft alleen laten weten dat een procedure wellicht meer zou kunnen opleveren, maar ook veel tijd zou kosten.

Indien de kantonrechter oordeelt dat de overeenkomst wel inhoudt dat [gedaagde] een vergoeding verschuldigd is wanneer hij zelf een minnelijke regeling treft, is een beroep op de betreffende bepaling in de overeenkomst naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar. Leaseproces heeft gedurende 16 jaar lang nauwelijks inspanningen verricht ten behoeve van [gedaagde] . Zij heeft geen bijdrage geleverd aan de totstandkoming van de regeling. De door Leaseproces in rekening gebrachte kosten zijn twee maal zo hoog als het bedrag dat [gedaagde] van Dexia heeft ontvangen. Het lag op de weg van Leaseproces om [gedaagde] te informeren over de financiële gevolgen van het aanbod van Dexia, maar dat heeft Leaseproces niet gedaan. Wanneer [gedaagde] had geweten dat hij bijna € 2.000,00 aan Leaseproces zou moeten betalen wanneer hij zou instemmen met het aanbod van Dexia, zou hij dit hebben afgeslagen. [gedaagde] ging er vanuit dat hij misschien € 250,00 zou moeten betalen (25% van de ontvangen vergoeding van € 1.000,00). Hij heeft een minimaal inkomen en is niet in staat om het gevorderde bedrag te betalen.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

4. De beoordeling

Partijen zijn een overeenkomst aangegaan op grond waarvan [gedaagde] aan

Leaseproces de opdracht heeft gegeven om hem bij te staan in zijn geschil met Dexia. De

opdracht is gegeven op basis van ‘no cure no pay'. De cure (het behaalde resultaat) is in de overeenkomst uitgelegd als het voordeel voor [gedaagde] ten opzichte van de Duisenberg-regeling. De pay is uitgelegd als een afgesproken percentage over dit voordeel.

Niet in geschil is dat [gedaagde] met de schikking ten opzichte van de Duisenberg-regeling een voordeel van € 7.692,85 heeft behaald. Dit is ook niet waarover partijen over van mening verschillen. Waar zij het oneens over zijn, is het antwoord op de vraag of dit door de schikking behaalde voordeel moet worden aangemerkt als een cure zoals in de overeenkomst beschreven, die Leaseproces aanspraak geeft op een vergoeding.

[gedaagde] stelt dat dit niet het geval is omdat partijen zijn overeengekomen dat er alleen een vergoeding betaald zou worden als er geprocedeerd zou worden of wanneer Leaseproces een schikking zou treffen. Niet wanneer [gedaagde] een schikking met Dexia zou treffen. Volgens [gedaagde] dient het behaalde resultaat het resultaat te zijn van de werkzaamheden van Leaseproces en is dit hier niet het geval.

Leaseproces denkt hier anders over. Zij stelt dat het percentage over het behaalde voordeel verschuldigd is omdat er met Dexia een schikking is getroffen. Zij heeft tijdens de mondelinge behandeling verklaard dat het enkele feit dat er direct contact heeft plaatsgevonden tussen Dexia en [gedaagde] en Leaseproces niet betrokken was bij de ondertekening van de schikking, niet maakt dat Leaseproces geen vergoeding toekomt op basis van de overeenkomst. Dit zou volgens Leaseproces alleen anders zijn als Leaseproces niets zou hebben gedaan maar dat wordt door haar stellig betwist.

Partijen zijn het dus niet eens over wat zij precies zijn overeengekomen. Wat partijen zijn overeengekomen dient te worden beoordeeld aan de hand van wat partijen over en weer redelijkerwijs op grond van elkaars verklaringen en gedragingen van elkaar mochten verwachten.

In de overeenkomst staat de zinsnede opgenomen: “Dit percentage is ook verschuldigd als met Dexia een schikking wordt getroffen”. Daarbij is niet het voorbehoud opgenomen dat deze schikking door Leaseproces namens [gedaagde] getroffen moet worden. Dit pleit voor het standpunt van Leaseproces. De bepaling in de overeenkomst dat voor een schikking de toestemming van [gedaagde] nodig is, is onvoldoende om hier anders over te denken. [gedaagde] diende er bij het sluiten van de overeenkomst rekening mee te houden dat Leaseproces bij het behalen van resultaat voor haar werkzaamheden, aanspraak zou maken op een vergoeding. Dat zou slechts anders zijn indien het behaalde resultaat in het geheel geen verband hield met de door Leaseproces verrichte werkzaamheden.

Leaseproces heeft in randnummer 13 van de dagvaarding diverse werkzaamheden opgesomd die zij ten behoeve van de zaak van [gedaagde] zou hebben uitgevoerd en zij heeft ter zitting verklaard dat hierover pagina’s aan bewijs voor handen is. Deze werkzaamheden zijn door [gedaagde] niet of niet gemotiveerd betwist. Hieruit blijkt welke werkzaamheden Leaseproces door de jaren heen ten behoeve van [gedaagde] heeft verricht. Alhoewel deze werkzaamheden voor [gedaagde] misschien niet altijd even zichtbaar waren, waren deze wel degelijk in het belang van [gedaagde] . Zo heeft Leaseproces namens [gedaagde] onder meer een opt-out verklaring uitgebracht waardoor [gedaagde] niet gebonden was aan de Duisenbergregeling. Indien Leaseproces dit niet had gedaan zou [gedaagde] op grond van de Duisenbergregeling ongeveer € 7.000,00 aan restschuld verschuldigd zijn geweest. Daarnaast heeft Leaseproces ook de verjaring van de vordering van [gedaagde] op Dexia gestuit. Aangenomen kan worden dat Dexia zonder deze stuitingshandelingen gesteld zou hebben dat de vordering van [gedaagde] verjaard was en aanspraak zou hebben gemaakt op voornoemde restschuld. Het is niet aannemelijk dat [gedaagde] in die situatie met Dexia de schikking had getroffen.

Gelet hierop heeft Leaseproces voldoende onderbouwd dat zij werkzaamheden heeft verricht die van invloed zijn geweest op het behaalde resultaat.

[gedaagde] heeft geen feiten en omstandigheden naar voren gebracht die maken dat het naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is hem aan de overeenkomst met Leaseproces gebonden te achten. [gedaagde] betoogt onder meer dat Leaseproces hem na bestudering van het Dexia aanbod had moeten vertellen dat hij bij acceptatie daarvan een bedrag van bijna € 2.000,00 aan Leaseproces verschuldigd zou zijn, zodat hij dit in zijn afweging mee had kunnen nemen. Alhoewel de kantonrechter begrijpt dat het fijn geweest zou zijn wanneer Leaseproces dit verteld zou hebben, had [gedaagde] hier zelf op grond van de overeenkomst ook bedacht op kunnen zijn.

De slotsom luidt dan ook dat Leaseproces terecht aanspraak maakt op de vergoeding van € 1.955,53. De vordering in hoofdsom zal daarom worden toegewezen.

Tegen de mede gevorderde wettelijke rente heeft [gedaagde] geen specifiek verweer gevoerd, zodat deze eveneens zal worden toegewezen. Deze rente is door Leaseproces tot en met 8 maart 2024 berekend op een bedrag van € 57,32.

Leaseproces vordert vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. Het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna: het Besluit) is van toepassing. De kantonrechter stelt vast dat [gedaagde] een consument is (een natuurlijk persoon die niet heeft gehandeld in de uitoefening van een beroep of bedrijf). Daarom moet de kantonrechter controleren of is voldaan aan de dan geldende extra eisen voor de verschuldigdheid van buitengerechtelijke incassokosten (artikel 6:96 leden 5 en 6 BW). Leaseproces heeft aan [gedaagde] een of meer aanmaningen gestuurd die voldoen aan de eisen van artikel 6:96 lid 6 BW en de hoogte van de gevorderde vergoeding is in overeenstemming met de tarieven genoemd in het Besluit. Daarom zal een bedrag van € 293,33 worden toegewezen. De gevorderde rente over de buitengerechtelijke incassokosten zal ook worden toegewezen.

[gedaagde] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van Leaseproces worden begroot op:

- kosten van de dagvaarding

€

113,54

- griffierecht

€

372,00

- salaris gemachtigde

€

408,00

(2 punten × € 204,00)

- nakosten

€

102,00

(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing)

Totaal

€

995,54

5. De beslissing

veroordeelt [gedaagde] om aan Leaseproces te betalen een bedrag van € 1.955,53, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over het toegewezen bedrag, met ingang van 9 maart 2024, tot de dag van volledige betaling,

veroordeelt [gedaagde] om aan Leaseproces te betalen een bedrag van € 57,32 aan rente tot en met 8 maart 2024,

veroordeelt [gedaagde] om aan Leaseproces te betalen een bedrag van € 293,33 aan buitengerechtelijke kosten, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW, vanaf de dag van dagvaarding, tot de dag van volledige betaling,

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 995,54, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.

Dit vonnis is gewezen door mr. H.T.J.F. Verhappen en in het openbaar uitgesproken op 22 mei 2025.