ECLI:NL:RBOBR:2026:3424

Ik ben wel vaak langs geweest. Van juli tot november (de rechtbank begrijpt: 2025) ben ik ongeveer 10 keer langs haar huis gefietst.

Ik heb op 24 juli een stopgesprek met de politie gehad. Daarna heb ik [slachtoffer] vaak gebeld. Ook heb ik haar veel beledigende berichten gestuurd. De fiets van [slachtoffer] stond bij de voordeur van de woning haar vader. Ik heb toen de fietsband daarvan leeg laten lopen. Daarnaast heb ik meerdere keren door de straat van de woning van de moeder van [slachtoffer] gefietst. Ik hoopte dat [slachtoffer] zou worden opgehaald en ik dat zou zien. Daardoor zou ik meer duidelijkheid krijgen waarom zij de relatie heeft verbroken en of zij alweer een ander had.

De bewijsoverwegingen.

Knuffel.

Verdachte heeft ter terechtzitting ontkend dat hij het hoofd van de aangetroffen Yoda-knuffel in het raam van de slaapkamer van [slachtoffer] heeft geplaatst. Hij zou deze knuffel nooit in zijn bezit hebben gehad, maar wel hebben gezien op het bed van [slachtoffer] als hij op haar kamer was. Dan heeft hij die knuffel ook wel eens vast gehad.

De rechtbank is allereerst van oordeel dat de verklaring van [slachtoffer] geloofwaardig en betrouwbaar is. [slachtoffer] heeft bij haar aangifte de belagingshandelingen van verdachte op gedetailleerde wijze en feitelijk beschreven. Bovendien wordt haar verklaring op meerdere punten ondersteund door de andere bewijsmiddelen in het dossier, waaronder ook de verklaring van verdachte zelf, namelijk dat verdachte [slachtoffer] na het stopgesprek veelvuldig heeft gebeld, (beledigende en dreigende) berichten naar haar heeft gestuurd, haar fietsbanden heeft laten leeglopen en zich meermalen heeft opgehouden in de straat van de woning van haar ouders.

Verder steunbewijs ziet de rechtbank in het TMFI rapport van 31 oktober 2025. Uit dit rapport blijkt dat uit de bemonstering op de gehele kop van de knuffel een DNA-mengprofiel van minimaal drie donoren is verkregen, waarbij een DNA-mengprofiel is afgeleid van één vrouw en één man. Het DNA-profiel van verdachte komt overeen met dit DNA-mengprofiel. Het DNA-mengprofiel is meer dan een miljard keer waarschijnlijker wanneer het DNA afkomstig is van verdachte en twee onbekende personen, dan wanneer het DNA afkomstig is van drie onbekende personen. De rechtbank concludeert hieruit, met inachtneming van de rest van het dossier, dat verdachte donor is van het celmateriaal op de knuffel.

De rechtbank overweegt dat het plaatsen van het hoofd van de knuffel door verdachte past in het samenstel van alle uit het dossier blijkende feiten en omstandigheden. Zo had verdachte [slachtoffer] in de week voorafgaand aan het aantreffen van de knuffel, meer dan 150 keer gebeld en haar veel berichtjes via Snapchat gestuurd. Het dossier bevat geen aanwijzingen dat een andere persoon dan verdachte betrokken is geweest bij het plaatsen van de knuffel.

Dit maakt dat de rechtbank [slachtoffer] óók volgt in het gedeelte van haar verklaring dat ziet op het hoofd van de knuffel. Het dossier bevat geen aanknopingspunten om aan te nemen dat [slachtoffer] op dit specifieke punt niet de waarheid heeft verklaard.

Gelet op vorenstaande verwerpt de rechtbank het verweer van de verdediging en acht zij óók wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het hoofd van een onthoofde knuffel tussen het slaapkamerraam van [slachtoffer] heeft geplaatst.

Pleegperiode.

Anders dan door de verdediging is gesteld, ziet de rechtbank geen aanleiding om de ten laste gelegde pleegperiode te bekorten. Zij overweegt daartoe het volgende.

Verdachte heeft bij de rechter-commissaris verklaard dat hij van juli tot november (de rechtbank begrijpt: 2025) ongeveer tien keer langs de woning van de moeder van [slachtoffer] is gefietst. Ter terechtzitting heeft verdachte verklaard dat hij dit deed omdat hij wilde zien of zij door een ander werd opgehaald.

[slachtoffer] heeft verklaard dat verdachte haar vanaf 25 juli 2025, een dag na het stopgesprek met de politie, veelvuldig heeft lastiggevallen. Daarnaast heeft getuige [getuige 1] , de buurvrouw van de moeder van [slachtoffer] , verklaard dat zij verdachte vanaf ongeveer juni of juli in haar straat zag langsfietsen. Bovendien blijkt uit het onderzoek naar de telefoon van verdachte dat verdachte [slachtoffer] op 25 oktober 2025 veelvuldig heeft gebeld en berichten heeft gestuurd. Ook op 27 oktober 2025 heeft verdachte haar nog een beledigend bericht gestuurd. Het verweer wordt daarom verworpen.

De rechtbank acht gelet op het voorgaande wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich gedurende de periode van 25 juli 2025 tot en met 4 november 2025 schuldig heeft gemaakt aan belaging van [slachtoffer] .

De bewezenverklaring.

Op grond van het voorgaande, alsmede op grond van de feiten en omstandigheden die zijn vervat in de uitgewerkte bewijsmiddelen, komt de rechtbank tot het oordeel dat wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte

in de periode van 25 juli 2025 tot en met 4 november 2025 te Oss ,

wederrechtelijk

stelselmatig

opzettelijk

inbreuk heeft gemaakt

op eens anders persoonlijke levenssfeer, te weten die van [slachtoffer] ,

door:

De strafbaarheid van het feit.

Het bewezen verklaarde levert op het in de uitspraak vermelde strafbare feit.

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten.

De strafbaarheid van verdachte.

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. Verdachte is daarom strafbaar voor hetgeen bewezen is verklaard.

Oplegging van straf en maatregelen.

De eis van de officier van justitie.

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot:

Een kopie van de vordering van de officier van justitie is aan dit vonnis gehecht.

Het standpunt van de verdediging.

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat aan verdachte een onvoorwaardelijke gevangenisstraf gelijk aan de duur van het voorarrest moet worden opgelegd, met daarnaast een voorwaardelijk strafdeel van een door de rechtbank te bepalen duur, met daaraan gekoppeld de bijzondere voorwaarden zoals geadviseerd door de reclassering.

Het oordeel van de rechtbank.

Algemeen.

Bij de beslissing over de straf die aan verdachte moet worden opgelegd, heeft de rechtbank gelet op de aard en de ernst van het bewezenverklaarde en de omstandigheden, waaronder dit is begaan. Bij de beoordeling van de ernst van het door verdachte gepleegde strafbare feit betrekt de rechtbank het wettelijke strafmaximum en de straffen die voor min of meer vergelijkbare zaken zijn opgelegd. Daarnaast houdt de rechtbank bij de strafbepaling rekening met de persoon en de persoonlijke omstandigheden van verdachte.

De rechtbank heeft in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

Ernst van het feit.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan belaging van [slachtoffer] , zijnde zijn ex-partner. Verdachte heeft via sms- en appberichten, sociale media en telefoongesprekken zijn ex-partner op onbeschaamde, beledigende, intimiderende en bedreigende wijze bejegend. Ook heeft hij zich veelvuldig in de nabijheid van de woningen van haar ouders opgehouden, haar fietsbanden leeg laten lopen en een onthoofde knuffel tussen haar slaapkamerraam geplaatst.

Ook heeft verdachte op vervelende wijze contact gezocht met personen uit de sociale omgeving van [slachtoffer] . Verdachte heeft door zijn handelen een ernstige inbreuk gemaakt op haar persoonlijke levenssfeer. Hij handelde slechts vanuit zijn eigen behoefte om zijn ex-partner te spreken, terwijl [slachtoffer] de relatie had beëindigd en hem te kennen had gegeven dat zij geen contact meer met hem wenste. De rechtbank acht daarbij niet geloofwaardig dat verdachte dit gedrag liet zien enkel om duidelijkheid te krijgen. [slachtoffer] had hem immers bij het verbreken van de relatie de reden daarvan al duidelijk gemaakt (ondanks haar steun beterde hij zijn leven niet en bleef dealen en gokken). De rechtbank ziet verder niet in hoe het rond de woning van [slachtoffer] ‘posten’ en nare teksten sturen hem duidelijkheid zou geven. Bovendien heeft hij op 24 juli 2025 bij het stopgesprek een andere verklaring gegeven voor zijn gedrag: dat hij boos was en haar wilde laten voelen wat hij voelt. Dit rekent de rechtbank verdachte aan.

De persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte.

De rechtbank heeft acht geslagen op het strafblad van verdachte, waaruit naar voren komt dat hij niet eerder is veroordeeld voor exact hetzelfde strafbare feit, namelijk belaging. Wel is verdachte eerder veroordeeld voor een belediging, vernieling en overtreding van een gedragsaanwijzing. Uit het reclasseringsrapport van 23 april 2026 blijkt dat deze feiten, net als in onderhavige zaak, zijn gepleegd binnen de context van een relatiebreuk die verdachte niet kon accepteren. De rechtbank weegt dit in het nadeel van verdachte mee.

Ook heeft de rechtbank gelet op de inhoud van de Pro Justitia-rapportage van 19 maart 2026, opgemaakt door GZ-psychologen M. de Klerk en S. van der Put. Uit de rapportage blijkt dat er bij verdachte sprake is van een stoornis in het gebruik van cannabis (ernstig) en van een andere gespecificeerde ontwikkelingsstoornis met kenmerken van zowel ASS als ADHD. Die stoornissen waren ook aanwezig ten tijde van het bewezen verklaarde, waardoor wordt geadviseerd het feit in verminderde mate aan verdachte toe te rekenen. De rechtbank neemt deze conclusie over. Met de officier van justitie en de raadsman is de rechtbank van oordeel dat het bewezenverklaarde feit in verminderde mate aan verdachte dient te worden toegerekend.

Daarnaast heeft de rechtbank acht geslagen op het reclasseringsrapport van 23 april 2026. Uit dit rapport volgt dat er op meerdere leefgebieden problemen zijn, waar de psychische gesteldheid van verdachte aan ten grondslag lijkt te liggen. Zo kan verdachte moeilijk omgaan met stress en onduidelijkheid, waardoor zijn emoties hoog oplopen en hij verbaal agressief wordt. Verder ontbreekt het verdachte aan werk of gestructureerde daginvulling.

Gelet op het delictverleden, de instabiliteit en de continuering van het stalkingsgedrag na het stopgesprek, ziet de reclassering een (gemiddeld tot) hoog risico op recidive.

Het voortzetten van reclasseringsinterventies is geïndiceerd. Behandeling en begeleiding binnen een forensisch kader is nodig vanwege de complexiteit van de problematiek en de fragiele motivatie. Middelencontrole is hierbij van belang om toe te werken naar langdurige abstinentie. Ondanks dat het verdachte duidelijk is geworden dat aangeefster geen contact meer wil - en hij zich hieraan heeft gehouden tijdens de schorsingsperiode - is een contact- en locatieverbod voor langdurige bescherming van aangeefster geïndiceerd. Bij een veroordeling adviseert de reclassering een (deels) voorwaardelijke straf op te leggen en hier een aantal voorwaarden aan te koppelen, te weten een meldplicht bij de reclassering, ambulante begeleiding (reeds gestart) met mogelijke kortdurende opname, contactverbod met aangeefster, locatieverbod, dagbesteding en beheersing middelengebruik. Ten slotte heeft de reclassering opgemerkt dat een onvoorwaardelijke gevangenisstraf de huidige hulpverlening zou doorkruisen.

De op te leggen straf.

Gelet op de ernst van de feiten is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden volstaan met een andere straf dan een gevangenisstraf. De rechtbank is met de officier van justitie en raadsman wel van oordeel dat verdachte niet opnieuw vast dient komen te zitten. Hierbij heeft de rechtbank acht geslagen op de hierboven genoemde persoonlijke omstandigheden van verdachte. Het is in het belang van de samenleving en van verdachte zelf dat de reeds gestarte behandeling niet wordt onderbroken of doorkruist. Hierdoor zouden namelijk veel beschermende factoren wegvallen, terwijl het juist van groot belang is dat deze factoren aanwezig blijven om recidive te voorkomen.

Alles afwegende is het opleggen van een gevangenisstraf van 240 dagen, met aftrek van het voorarrest, passend en geboden. Een aanzienlijk deel daarvan, namelijk 139 dagen, zal voorwaardelijk worden opgelegd, met een proeftijd van twee jaren. Aan het voorwaardelijke strafdeel zullen de door de reclassering voorgestelde bijzondere voorwaarden worden gekoppeld. Het voorwaardelijke deel dient enerzijds als stevige stok achter de deur en om verdachte te laten beseffen dat hij zich geen strafbare feiten kan veroorloven en anderzijds om de behandeling en overige geadviseerde voorwaarden mogelijk te maken.

Dadelijke uitvoerbaarheid bijzondere voorwaarden.

Gelet op het door de reclassering vastgestelde (gemiddeld tot) hoge risico op recidive, is de rechtbank van oordeel dat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat verdachte wederom een misdrijf zal begaan dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen. De rechtbank zal daarom de dadelijke uitvoerbaarheid van de bijzondere voorwaarden en het hierop uit te oefenen toezicht bevelen.

38v-maatregel.

In het belang van de beveiliging van de maatschappij en ter voorkoming van strafbare feiten ziet de rechtbank aanleiding om aan verdachte een maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid zoals bedoeld in artikel 38v Sr op te leggen. Deze maatregel bestaat uit een contact- en locatieverbod. Het contactverbod houdt in dat verdachte gedurende drie jaren geen direct of indirect contact mag hebben met slachtoffer [slachtoffer] . Het locatieverbod houdt in dat verdachte zich niet mag bevinden op het woon-, werk- en schooladres van [slachtoffer] , zoals nader in het dictum is beschreven.

De rechtbank is van oordeel dat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat verdachte opnieuw een strafbaar feit zal plegen of zich belastend zal gedragen jegens het slachtoffer. Daarom zal de rechtbank deze maatregel op grond van artikel 38v Sr dadelijk uitvoerbaar verklaren.

Voorlopige hechtenis.

De rechtbank zal het tegen verdachte geschorste bevel tot voorlopige hechtenis opheffen.

De vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] .

Het standpunt van de officier van justitie.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de gevorderde schade voldoende is onderbouwd en volledig moet worden toegewezen, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Het standpunt van de verdediging.

De raadsman heeft verzocht de post ‘sloten’ niet-ontvankelijk te verklaren, nu er onvoldoende causaal verband is voor deze post. Verder heeft de raadsman verzocht het gevorderde immateriële schadebedrag te matigen tot maximaal 500 euro.

Beoordeling.

Materiële schade.

De rechtbank is van oordeel dat de materiële schade van € 141,99 (camera's) en € 109,70 (sloten) rechtstreeks voortvloeit uit het bewezen verklaarde feit. Deze schade komt dan ook voor vergoeding in aanmerking. Ten aanzien van de vervangen sloten overweegt de rechtbank dat uit de aangifte van [slachtoffer] blijkt dat verdachte een sleutel van de woning van de moeder van benadeelde had bijgemaakt om binnen te kunnen komen.

Immateriële schade.

Naar het oordeel van de rechtbank is uit het onderzoek ter terechtzitting gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het bewezenverklaarde handelen van verdachte rechtstreeks immateriële schade heeft geleden. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat zich hier de situatie voordoet waarin uit de aard en de ernst van de normaantasting en de gevolgen daarvan volgt dat een aantasting ‘op andere wijze’ kan worden aangenomen.

De rechtbank overweegt dat ‘categorie (b) ernstig’ zoals genoemd in de Rotterdamse Schaal hier passend is. Hier hoort een bandbreedte bij van: € 2.000 tot € 5.000.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat het gevorderde bedrag van € 3.500,00 aan immateriële schade redelijk en billijk is. Verdachte is over dit bedrag wettelijke rente verschuldigd vanaf 4 november 2025.

Schadevergoedingsmaatregel.

De rechtbank zal voor het toegewezen bedrag tevens de schadevergoedingsmaatregel opleggen, nu de rechtbank het wenselijk acht dat de Staat schadevergoeding aan het slachtoffer bevordert, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 4 november 2025 tot de dag der algehele voldoening.

Toepasselijke wetsartikelen.

De beslissing is gegrond op de artikelen:

14a, 14b, 14c, 14e, 36f, 38v, 285b Wetboek van Strafrecht.

DE UITSPRAAK

De rechtbank:

Het bewezen verklaarde levert op het misdrijf:

belaging.

Verklaart verdachte hiervoor strafbaar.

Legt op de volgende straf en maatregelen.

De rechtbank stelt daarbij de volgende voorwaarden.

Als algemene voorwaarden gelden dat verdachte:

- zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit;

- ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking verleent aan het nemen van één of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt;

- medewerking zal verlenen aan het reclasseringstoezicht, bedoeld in artikel 14c, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht, de medewerking aan huisbezoeken en het zich melden bij de reclassering zo vaak en zolang als de reclassering dit nodig acht, daaronder begrepen.

De rechtbank stelt als bijzondere voorwaarden dat verdachte:

1. zich gedurende de proeftijd meldt op afspraken met de reclassering, zo vaak en zolang de reclassering dat nodig vindt. De reclassering bepaalt op welke dagen en tijdstippen deze afspraken zijn. De reclassering zal contact met verdachte opnemen voor het voortzetten van de afspraken.

2. zich gedurende de proeftijd laat begeleiden door PJ Professionals of een soortgelijke zorgverlener, te bepalen door de reclassering, zolang de reclassering de begeleiding nodig vindt.

3. zich gedurende de proeftijd laat behandelen door PJ Professionals of een soortgelijke zorgverlener, te bepalen door de reclassering. De begeleiding is reeds gestart. Verdachte houdt zich aan de huisregels en de aanwijzingen die de zorgverlener geeft voor de behandeling. Gelet op de problematiek kan hieronder ook het innemen van medicijnen vallen, als de zorgverlener dat nodig vindt. Bij een terugval in middelengebruik of verslechtering van het psychiatrische ziektebeeld kan de reclassering een indicatiestelling aanvragen voor een kortdurende opname voor crisisbehandeling, detoxificatie, stabilisatie, observatie of diagnostiek. Als de voor indicatie verantwoordelijke instantie een kortdurende opname indiceert, zal verdachte zich, na goedkeuring door de rechter, laten opnemen in een zorginstelling voor zeven weken of zoveel korter als de reclassering nodig vindt. De justitiële instantie die verantwoordelijk is voor plaatsing in forensische zorg, bepaalt in welke zorginstelling de opname plaatsvindt. Verdachte houdt zich aan de huisregels en de aanwijzingen die de zorginstelling geeft voor de behandeling. Gelet op de problematiek kan hieronder ook het innemen van medicijnen vallen, als de zorginstelling dat nodig vindt.

4. gedurende de proeftijd op geen enkele wijze - direct of indirect - contact zoekt of heeft met aangeefster [slachtoffer] , geboren op [2004] .

5. zich gedurende de proeftijd niet bevindt in de straat van de woning van de moeder van aangeefster, te weten [adres 2] , én niet in de straat van de woning van de vader van aangeefster, te weten [adres 3] .

6. zich inspant voor het vinden en behouden van (on)betaald werk en/of vrijetijdsbesteding, met een vaste structuur. De dagbesteding draagt bij aan het voorkomen van delictgedrag.

7. meewerkt aan controle van het gebruik van alcohol en drugs met het doel om abstinentie na te streven. De reclassering kan urineonderzoek en ademonderzoek (blaastest) gebruiken voor de controle. De reclassering bepaalt hoe vaak verdachte wordt gecontroleerd.

De rechtbank geeft aan voornoemde reclasseringsinstelling de opdracht als bedoeld in artikel 14c, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht toezicht te houden op de naleving van de voorwaarden en de veroordeelde ten behoeve daarvan te begeleiden.

Omdat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat de veroordeelde wederom een misdrijf zal begaan dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen, beveelt de rechtbank, gelet op artikel 14e van het Wetboek van Strafrecht dat de gestelde voorwaarden en het uit te oefenen toezicht, dadelijk uitvoerbaar zijn.

en

een locatieverbod, inhoudende dat veroordeelde zich gedurende 3 jaren niet zal bevinden in:

• de [adres 6] te [plaats] ;

• de [adres 1] te [plaats] ;

• [adres 7] te [plaats] ;

• [adres 4] te [plaats] : het schooladres van aangeefster;

• [adres 5] te [plaats] : het werkadres van aangeefster, met dien verstande dat dit adres dient te worden aangepast indien het adres van de werkgever van aangeefster wijzigt.

Beveelt dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor het geval niet aan de maatregel wordt voldaan. De duur van deze vervangende hechtenis bedraagt 14 dagen voor iedere keer dat niet aan de maatregel wordt voldaan, met een maximum van zes maanden.

Toepassing van de vervangende hechtenis heft de verplichtingen ingevolge de opgelegde maatregel niet op.

Omdat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat de veroordeelde opnieuw een strafbaar feit zal plegen en/of zich belastend zal gedragen jegens een bepaalde persoon of bepaalde personen, beveelt de rechtbank, gelet op artikel 38v, vierde lid, Wetboek van Strafrecht, dat de opgelegde maatregel dadelijk uitvoerbaar is.

Beslissing op de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer]

Wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij toe en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [slachtoffer] , van een bedrag van 3.751,69 euro, bestaande uit 251,69 euro materiële schade en 3.500,00 euro immateriële schade.

De vergoeding van materiële en immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 4 november 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Veroordeelt verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken.

Schadevergoedingsmaatregel

Legt aan de verdachte op de verplichting tot betaling aan de Staat ten behoeve van [slachtoffer] , van een bedrag van 3.751,69 euro.

Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 37 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op.

Voormeld bedrag bestaat uit 251,69 euro materiële schade en 3.500,00 euro immateriële schade. De vergoeding van materiële en immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 4 november 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is van zijn schadevergoedingsplicht jegens de benadeelde bevrijd voor zover hij heeft voldaan aan een van de hem opgelegde verplichtingen tot vergoeding van deze schade.

Voorlopige hechtenis

De rechtbank heft op het tegen verdachte geschorste bevel tot voorlopige hechtenis.

Dit vonnis is gewezen door:

mr. R.J. Heuft, voorzitter,

mr. M.M.L.A.T. Doll en mr. I.M. Rinzema, leden,

in tegenwoordigheid van mr. S. Durmuş, griffier,

en is uitgesproken op 21 mei 2026.