RECHTBANK OOST-BRABANT
Locatie 's-Hertogenbosch
Strafrecht
Parketnummer: 01.296846.24
Datum uitspraak: 27 augustus 2026
Vonnis van de rechtbank Oost-Brabant, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 2003,
wonende te [woonplaats] .
Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 13 augustus 2026.
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie en van hetgeen van de zijde van verdachte naar voren is gebracht.
De tenlastelegging.
De zaak is aanhangig gemaakt bij dagvaarding van 9 juli 2026. Aan verdachte is ten laste gelegd dat:
hij op of omstreeks 11 mei 2024 te Geldrop, gemeente Geldrop-Mierlo, althans in Nederland,
door geweld of een andere feitelijkheid en/of bedreiging met geweld of een andere feitelijkheid, te weten door onverhoeds handelen
[slachtoffer] heeft gedwongen tot het plegen en/of dulden van een of meer ontuchtige handelingen, te weten het grijpen naar en/of het aanraken van de vagina en/of schaamheuvel van die [slachtoffer] ;
De formele voorvragen.
Bij het onderzoek ter terechtzitting is gebleken dat de dagvaarding geldig is. De rechtbank is bevoegd van het ten laste gelegde kennis te nemen en de officier van justitie kan in de vervolging worden ontvangen. Voorts zijn er geen gronden gebleken voor schorsing van de vervolging.
Het standpunt van de officier van justitie.
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen kan worden.
De door [slachtoffer] (hierna: [slachtoffer] ) afgelegde verklaring is betrouwbaar. De verklaring van [slachtoffer] kan dan ook als basis worden genomen voor het bewijs. Als steunbewijs voor deze verklaring dient de door verbalisanten waargenomen emotie tijdens de aangifte. Ook wordt de verklaring van [slachtoffer] op onderdelen ondersteund door de verklaring van verdachte zelf.
De officier van justitie heeft geëist dat verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van twee maanden, waarvan één maand voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar.
Een kopie van de vordering van de officier van justitie is als bijlage aan dit vonnis gehecht.
Het standpunt van de verdediging.
De verdediging heeft verzocht verdachte vrij te spreken van het ten laste gelegde feit. Verdachte heeft verklaard dat er wel contact heeft plaatsgevonden tussen hem en [slachtoffer] , maar dat dit geen ontuchtig karakter had. Verdachte heeft [slachtoffer] enkel geduwd nadat er buiten de bus een confrontatie heeft plaatsgevonden. De als steunbewijs aangehaalde emotie van [slachtoffer] bij de aangifte kan ook ontstaan zijn als gevolg van deze confrontatie en de door verdachte genoemde duw. De verklaring van [slachtoffer] vindt verder geen steun in andere bewijsmiddelen.
Vrijspraak.
Juridisch kader
Bij de beoordeling van het bewijs, stelt de rechtbank voorop dat het in zedenzaken regelmatig voorkomt dat verklaringen van een slachtoffer en de verdachte lijnrecht tegenover elkaar staan. Als de verdachte ontkent, zijn de verklaringen van een slachtoffer vaak het enige directe wettig bewijsmiddel. Volgens het tweede lid van artikel 342 van het Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv) kan het bewijs dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan, door de rechtbank niet uitsluitend worden aangenomen op basis van de verklaring van één getuige, dus ook niet enkel op basis van de verklaring of aangifte van het slachtoffer. Dit betekent dat de verklaringen van het slachtoffer voldoende steun moeten vinden in ander bewijs in het dossier. Dat steunbewijs hoeft, zo volgt uit de jurisprudentie van de Hoge Raad, bij zedenzaken niet per definitie te zien op de ontuchtige handelingen zelf. Het is afdoende wanneer de verklaring van het slachtoffer op onderdelen steun vindt in andere bewijsmiddelen, afkomstig van een andere bron dan het slachtoffer. Indien een verklaring van een getuige (mede) een zelfstandige, eigen waarneming inhoudt ten aanzien van bijvoorbeeld de emotionele of fysieke toestand van het slachtoffer op het moment dat het strafbare feit plaatsvindt, of vlak daarna, kan die waarneming voldoende steunbewijs opleveren voor het ten laste gelegde. De vraag of aan het bewijsminimum is voldaan, laat zich volgens de Hoge Raad niet in algemene zin beantwoorden, maar moet per geval worden beoordeeld.
Beoordeling
In deze zaak is naar het oordeel van de rechtbank aan het hiervoor omschreven bewijsminimum voldaan. Naast de aangifte van [slachtoffer] bevat het dossier de waarneming van verbalisanten over de emotie van [slachtoffer] tijdens de aangifte, hetgeen als steunbewijs kan dienen. Ook de verklaring van verdachte zou op onderdelen kunnen dienen als steunbewijs. Dat zijn verklaring geen betrekking heeft op de kern van het hem verweten strafrechtelijk handelen doet daar niet aan af.
Om tot een veroordeling te kunnen komen is echter ook van belang dat de rechtbank uit het dossier en wat er op zitting is besproken de overtuiging moet krijgen dat het feit is gepleegd zoals het de verdachte wordt verweten. Zeker als de bewijsmiddelen schaars zijn, zoals in dit geval, moet de rechtbank behoedzaam zijn om aan te nemen dat het feit is gepleegd.
Het door verdachte geschetste alternatieve scenario houdt kortgezegd in dat hij uit de bus stapte en besefte dat hij bij een verkeerde halte is uitgestapt. Verdachte is niet voldoende bekend in de omgeving en vraagt [slachtoffer] om hem te helpen, waarop zij angstig of boos reageert en verdachte aanraakt. Vervolgens ontstaat een korte confrontatie, waarbij verdachte [slachtoffer] met twee handen wegduwt. Eén van zijn handen was weliswaar lager op het lichaam van [slachtoffer] , maar hij heeft haar daarbij niet in de schaamstreek geraakt.
De rechtbank acht het niet onaannemelijk dat [slachtoffer] in deze situatie – een fysieke confrontatie met een man op een donkere straat waar niemand in de buurt is – erg is geschrokken. De waargenomen emotie tijdens de aangifte zou ook daardoor verklaard kunnen worden. Gelet op het niet onaannemelijke alternatieve scenario van verdachte, de fysieke confrontatie zonder volgens hem seksuele intentie en de spaarzame bewijsmiddelen, kan de rechtbank niet met voldoende overtuiging vaststellen dat verdachte het strafbare feit heeft begaan.
Dat betekent dat er ruimte is voor redelijke twijfel met als gevolg dat verdachte zal worden vrijgesproken van het tenlastegelegde feit.
De vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] .
De benadeelde partij vordert een bedrag van € 1.500,- ter vergoeding van immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
Nu verdachte van het hem ten laste gelegde feit zal worden vrijgesproken, dient de benadeelde partij in de vordering niet-ontvankelijk te worden verklaard.
De benadeelde partij zal worden verwezen in de kosten door de verdachte in deze strafzaak gemaakt als na te melden.
DE UITSPRAAK
De rechtbank:
- verklaart het ten laste gelegde niet bewezen en spreekt verdachte daarvan vrij.
Beslissing op de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] :
De rechtbank bepaalt dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk is in de vordering tot schadevergoeding en veroordeelt de benadeelde partij in de proceskosten door verdachte ter verdediging tegen die vordering gemaakt, tot op heden begroot op nihil.
Dit vonnis is gewezen door:
mr. S.V. Vullings, voorzitter,
mr. M.L.W.M. Viering en mr. M.A. Waals, leden,
in tegenwoordigheid van mr. M.A.I.A. Aarts, griffier,
en is uitgesproken op 27 augustus 2026.