ECLI:NL:RBOVE:2026:5442

1. Het onderzoek op de terechtzitting

2. De tenlastelegging

- het brengen van zijn penis in haar vagina en/of tussen haar schaamlippen en/of

- het brengen van een vibrator, in elk geval een voorwerp, in haar vagina en/of tussen haar schaamlippen en/of

- het brengen van zijn tong tussen haar schaamlippen;

- in tegenwoordigheid van haar te masturberen;

3. De bewijsmotivering

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend bewezen kunnen worden.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft vrijspraak bepleit.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank zal de feiten 1 en 2 vanwege de onderlinge samenhang gezamenlijk behandelen.

De redengevende feiten en omstandigheden

De rechtbank stelt op grond van de inhoud van het dossier en het onderzoek ter terechtzitting het volgende vast.

[slachtoffer] (thans gebruikmakend van de achternaam [slachtoffer] en hierna verder te noemen [slachtoffer]) is de dochter van verdachte. Zij heeft na een informatief gesprek zeden op 23 februari 2024, op 5 maart 2024 aangifte gedaan van seksueel misbruik door haar vader toen zij in groep 7 of 8 van de basisschool zat. Zij was toen 10 of 11 jaar oud. De seksuele handelingen hebben op meerdere momenten in verschillende ruimtes in de woning van verdachte plaatsgevonden. Over de seksuele handelingen heeft [slachtoffer] verklaard dat zij en verdachte bij de eerste keer in de woning van verdachte waren en haar zusje sliep. [slachtoffer] en verdachte waren in de slaapkamer van verdachte waar hij haar uitkleedde en zichzelf ook uitkleedde. Verdachte zei tegen [slachtoffer] dat zij moest liggen waarna hij op zijn knieën voor haar ging zitten en haar geslachtsdeel likte. Hierna legde verdachte zijn geslachtsdeel tegen haar geslachtsdeel aan. Verdachte probeerde zijn geslachtsdeel in haar geslachtsdeel te drukken, maar dat lukte niet. Over de tweede keer heeft [slachtoffer] verklaard dat zij en verdachte op zolder in de slaapkamer waren van haar stiefzus. Verdachte heeft haar uitgekleed en haar op het bed gelegd. Verdachte pakte een vibrator en deed die in haar geslachtsdeel. Over de derde keer heeft [slachtoffer] verklaard dat verdachte op de bank zat, terwijl zij aan de keukentafel zat. Verdachte zei dat hij een stijve had en vroeg of zij wat wilde doen. [slachtoffer] zij ‘nee’, waarna verdachte zichzelf aftrok op de bank in haar bijzijn. Het seksueel misbruik dat in totaal drie keer plaatsvond en vooraf ging door seksueel getinte vragen, stopte toen [slachtoffer] telkens ‘nee’ bleef zeggen.

De betrouwbaarheid van de verklaring van [slachtoffer]

De verklaring van [slachtoffer] tijdens het informatief gesprek zeden komt overeen met de inhoud van haar aangifte. [slachtoffer] heeft tijdens de aangifte een uitgebreide verklaring afgelegd. Tijdens dit verhoor heeft zij gedetailleerd verklaard welke seksuele handelingen zij moest ondergaan en over de verschillende plaatsen in huis waar het seksueel contact heeft plaatsgehad. Ten aanzien van een aantal specifieke seksuele handelingen heeft aangeefster zeer gedetailleerd beschreven waar, wanneer en onder welke omstandigheden deze hebben plaatsgevonden. Over de eerste keer verklaart [slachtoffer] dat verdachte haar uitkleedde en zichzelf ook had uitgekleed Zij lag op bed en verdachte zat op zijn knieën. Hij begon haar te likken bij haar geslachtsdeel en toen legde verdachte zijn geslachtsdeel tegen haar geslachtsdeel aan. Verdachte heeft daar een foto van gemaakt, maar zou die ook weer hebben verwijderd. Het geslachtsdeel van verdachte was stijf, maar ze wist niet hoe deze stijf was geworden. [slachtoffer] verklaart dat zij het vervelend vond en niet wilde, maar dat zij geen nee durfde te zeggen. Ook verklaart [slachtoffer] dat het gebeurde vlak voordat zij door haar moeder werd opgehaald. Over de tweede keer verklaart [slachtoffer] dat verdachte haar vroeg hem te helpen op zolder, op de kamer van haar stiefzus. Verdachte haalde de vibrator tevoorschijn, rood van kleur, een beetje als een lippenstift. Zij lag op bed en wist niet wat ze moest doen en liet het toe. Ze voelde zich ongemakkelijk en ze vond het niet leuk. Verdachte had zijn kleding toen nog aan. Dit soort details maken dat haar verklaring authentiek overkomt. Er zijn ook geen aanwijzingen dat [slachtoffer] de door haar omschreven handelingen heeft aangedikt of een ander motief heeft om een belastende verklaring af te leggen.

[slachtoffer] heeft consistent en gedetailleerd verklaard over de handelingen die verdachte bij haar verrichtte en de omstandigheden waaronder deze plaatsvonden. Ook heeft zij de gebeurtenissen en handelingen steeds in dezelfde volgorde beschreven. De rechtbank acht, gelet op het voorgaande, de verklaring van [slachtoffer] geloofwaardig, betrouwbaar en bruikbaar voor het bewijs.

De verklaring van [slachtoffer] vormt het uitgangspunt van de bewijsvoering. Het bewijs dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan kan echter niet uitsluitend worden aangenomen op basis van de verklaring van één getuige, in dit geval [slachtoffer]. De rechtbank moet daarom beoordelen of de verklaring van [slachtoffer] voldoende steun vindt in andere bewijsmiddelen. De rechtbank beantwoordt die vraag bevestigend, gelet op het volgende.

De moeder van [slachtoffer], [getuige 1], heeft verklaard dat [slachtoffer] nooit naar verdachte wilde toen ze 11 of 12 was. Het was altijd strijd, elk weekend. Volgens haar moeder had [slachtoffer] soms al een week van tevoren stress dat ze naar haar vader moest, en had [slachtoffer] dan buikpijn en moest ze huilen. Als zij terugkwam was ze vaak onhandelbaar en was er veel stress. Verdachte stond een keer aan de deur en [slachtoffer] zat boos op de trap te schreeuwen dat ze niet mee wilde. Haar moeder heeft bovendien verklaard dat [slachtoffer] rond de tijd dat zij in groep 8 zat vertelde dat haar stiefzus een vibrator had. Toen [slachtoffer] op zondagavond 11 februari 2024 thuis kwam van haar vader gaf ze haar moeder en stiefvader een brief waarin zij schreef over het misbruik. [slachtoffer] moest daarna huilen.

De moeder van [slachtoffer] heeft hierna een appje gestuurd naar verdachte waarin ze hem te kennen heeft gegeven dat [slachtoffer] niet meer langskomt en dat er een melding is gedaan bij Veilig Thuis en dat er een politieonderzoek loopt naar aanleiding van grensoverschrijdend seksueel gedrag van verdachte richting [slachtoffer]. Hierop heeft verdachte nooit gereageerd.

De verklaring van [slachtoffer] vindt ook steun in de verklaring van [getuige 2] die verklaart over de emotionele toestand waarin [slachtoffer] verkeerde toen zij haar, als een van de eersten, over het misbruik vertelde. [slachtoffer] vertelde dat ze was verkracht door haar vader en dat hij zich een keer zat af te trekken op de bank. Toen [slachtoffer] het vertelde was zij heel emotioneel en gespannen, radeloos en verdrietig.

De rechtbank stelt vast dat hetgeen deze personen van [slachtoffer] hebben gehoord over het seksueel misbruik consistent is met hetgeen zij ten overstaan van de politie heeft verklaard; onder andere waar het gaat om het moment waarop het misbruik is begonnen, de seksuele handelingen die zij moest plegen dan wel ondergaan en de plaats(en) waar deze handelingen plaatsvonden. De verklaringen van [slachtoffer] vinden daarmee steun in deze bewijsmiddelen.

De melding van Veilig Thuis Twente is ook ondersteunend voor de verklaring van [slachtoffer]. Veilig Thuis heeft op 8 maart 2024 telefonisch contact gezocht met verdachte en aangegeven dat er een melding ligt rondom seksueel grensoverschrijdend gedrag van verdachte richting zijn dochter [slachtoffer]. Verdachte heeft toen gezegd dat hij te ver is gegaan bij [slachtoffer] en dat er twee keer iets gebeurd is en dat hij zich liet meeslepen, het niet goed was en hij zich ervoor schaamt en dat hij hulp wil ontvangen. In het vervolggesprek op 20 maart 2024 op het kantoor van Veilig Thuis heeft verdachte nogmaals gezegd dat hij te ver is gegaan en dat hij wel wat heeft gedaan met [slachtoffer], maar er liever niet over praat.

Verder is de beschikking van de Rechtbank Overijssel, locatie Almelo, team familie- en jeugdrecht van 5 februari 2025 ondersteunend aan de verklaring van [slachtoffer]. In het kader van het verzoek tot beëindiging van de omgangsregeling en het gezag heeft op 9 januari 2025 een zitting plaatsgevonden. Tijdens deze mondelinge behandeling is besproken dat h verdachte de omgang moet worden ontzegd vanwege het seksueel misbruik waarvan [slachtoffer] aangifte heeft gedaan. Tijdens de zitting heeft verdachte ingestemd met de verzoeken. Hij heeft aangegeven dat er iets is gebeurd dat beter niet had kunnen gebeuren, dat het kwalijk is dat het is gebeurd en dat hij begrijpt dat [slachtoffer] daarom geen omgang meer met hem wil.

Naar het oordeel van de rechtbank was zowel tijdens de gesprekken met Veilig Thuis als tijdens de zitting op 9 januari 2025 van het verzoek tot beëindiging van de omgangsregeling en het gezag de context volstrekt duidelijk. Het ging om seksueel grensoverschrijdend gedrag en seksueel misbruik. Verdachte heeft die aantijgingen niet ontkend. Pas tijdens de strafzaak is verdachte gekomen met een andere lezing en dat zijn gedrag grensoverschrijdend was in verband met de wijze waarop hij is omgegaan met het pubergedrag van [slachtoffer] door kwaad te worden, tegen haar te schreeuwen en haar bij de arm te pakken. Verdachte heeft verklaard dat hij uitsluitend in dat licht heeft gezegd dat er iets is gebeurd dat beter niet had kunnen gebeuren. De rechtbank acht die verklaring gelet op de heldere context niet logisch en ook niet geloofwaardig.

De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsman dat de gesprekken met Veilig Thuis van het bewijs moeten worden uitgesloten. Veilig Thuis heeft als taak de veiligheid in de thuissituatie te onderzoeken. Uit het dossier blijkt niet dat Veilig Thuis zich tijdens het betreffende gesprek heeft beziggehouden met een onderzoek naar mogelijke strafbare feiten. Dat verdachte tijdens het gesprek uitlatingen heeft gedaan die voor het onderhavige strafrechtelijk onderzoek van belang zijn, maakt dit niet anders. Nu Veilig Thuis geen opsporingsinstantie is en het gesprek niet is gevoerd in het kader van het opsporen van strafbare feiten met het oog op een strafrechtelijke vervolging, vindt het verweer dat de cautie had moeten worden gegeven en dat -bij gebreke daarvan- bewijsuitsluiting moet volgen, geen steun in het recht.

Al het voorgaande overziend, is de rechtbank van oordeel dat de verklaring van [slachtoffer] op voldoende overtuigende wijze wordt ondersteund door ander bewijsmateriaal. De verklaring van [slachtoffer] staat niet op zichzelf, maar is ingebed in een concrete context die bevestiging vindt in een andere bron.

De rechtbank is van oordeel dat de hiervoor beschreven seksuele handelingen (mede) hebben bestaan uit seksueel binnendringen, als bedoeld in artikel 244 van nhet Wetboek van Strafrecht (Sr) (oud), en dat de seksuele handelingen verricht tussen een vader en dochter, strijdig zijn met de sociaal-ethische norm en daarmee ontuchtig zijn.

De rechtbank is aldus van oordeel dat op grond van voorgaande overwegingen in samenhang bezien met de in de bijlage opgenomen bewijsmiddelen, wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het onder feit 1 en feit 2 ten laste gelegde.

De bewezenverklaring

De rechtbank acht op grond van de in de bijlage opgenomen bewijsmiddelen waarin zijn vervat de redengevende feiten en omstandigheden waarop de bewezenverklaring steunt wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de ten laste gelegde feiten heeft begaan, met dien verstande dat:

1

hij in of omstreeks de periode van 31 juli 2019 tot en met 30 juli 2021 te [plaats], (telkens) met [slachtoffer], geboren op [geboortedatum 2] 2009, zijnde verdachtes kind, die toen de leeftijd van twaalf jaren nog niet had bereikt, een of meer handelingen heeft gepleegd, die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer], te weten

- het brengen van zijn penis in haar vagina en/of tussen haar schaamlippen en/of

- het brengen van een vibrator, in elk geval een voorwerp, in haar vagina en/of tussen haar schaamlippen en/of

- het brengen van zijn tong tussen haar schaamlippen;

2

hij in of omstreeks de periode van 31 juli 2019 tot en met 30 juli 2021 te [plaats]. gemeente Twenteland, (telkens) ontucht heeft gepleegd met zijn minderjarig kind [slachtoffer], geboren op [geboortedatum 2] 2009, door het houden/drukken van zijn, verdachtes, penis en/of een vibrator, in elk geval een voorwerp, tegen haar vagina en/of

- in tegenwoordigheid van haar te masturberen;

De rechtbank acht niet bewezen wat aan verdachte onder feit 1 en feit 2 meer of anders is ten laste gelegd, zodat zij hem daarvan zal vrijspreken.

De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten zijn verbeterd in de bewezenverklaring. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

4. De strafbaarheid van het bewezenverklaarde

5. De strafbaarheid van verdachte

6. De op te leggen straf of maatregel

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 48 maanden. Daarnaast heeft de officier van justitie oplegging van de vrijheidsbeperkende maatregel als bedoeld in artikel 38v Sr, inhoudende een contactverbod met [slachtoffer], en de dadelijke uitvoerbaarheid van die vrijheidsbeperkende maatregel gevorderd.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft geen strafmaatverweer gevoerd.

De gronden voor een straf of maatregel

Bij de strafoplegging houdt de rechtbank rekening met de aard en de ernst van de gepleegde feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en de persoon van verdachte zoals die uit het dossier en tijdens de behandeling ter terechtzitting naar voren zijn gekomen. De rechtbank acht daarbij in het bijzonder het volgende van belang.

De aard en ernst van de feiten

Verdachte heeft zich gedurende een langere periode meermaals schuldig gemaakt aan het seksueel misbruik van zijn destijds minderjarige dochter, waarbij hij op diverse manieren haar lichaam is binnengedrongen. [slachtoffer] was jonger dan twaalf jaar toen het seksueel misbruik begon. Verdachte heeft het vertrouwen dat zijn dochter in hem had ernstig, langdurig en stelselmatig geschonden, kennelijk uitsluitend ter bevrediging van zijn eigen behoeften. Hij heeft, gebruikmakend van zijn overwicht als volwassen man, ernstig misbruik gemaakt van zijn rol als vader. Het misbruik vond thuis plaats, terwijl [slachtoffer] zich juist daar veilig en geborgen had moeten kunnen voelen. Uiteindelijk heeft [slachtoffer] pas na jaren met veel moeite aan haar moeder durven vertellen wat er al die jaren was gebeurd. Het behoeft geen betoog dat deze handelswijze van verdachte als uiterst verwerpelijk moet worden gekwalificeerd en dat dit alles een grote schadelijke invloed op [slachtoffer] heeft gehad.

Verdachte heeft bovendien de (seksuele) ontwikkeling van [slachtoffer] op grove wijze doorkruist. Het is een feit van algemene bekendheid dat de gevolgen van seksueel misbruik lang doorwerken in het leven van slachtoffers. Uit de ter terechtzitting voorgedragen slachtofferverklaring volgt dat de gevolgen voor [slachtoffer] tot op de dag van vandaag erg groot zijn. De rechtbank neemt het verdachte kwalijk dat hij geen verantwoordelijkheid heeft genomen voor zijn handelen. Tegenover zijn dochter heeft hij geen enkel woord van spijt geuit, terwijl hij een groot deel van haar jeugd heeft verwoest. Dit alles weegt in het nadeel van verdachte.

De persoon van verdachte

De rechtbank heeft acht geslagen op een uittreksel uit de justitiële documentatie betreffende verdachte van 21 juli 2026. Hieruit blijkt dat verdachte niet eerder is veroordeeld voor een strafbaar feit.

Verder heeft de rechtbank bij haar overwegingen het over verdachte opgemaakte reclasseringsrapport van 27 april 2026 betrokken. Uit dit rapport volgt dat verdachte de tenlastelegging niet met de reclassering wil bespreken, maar het wil houden bij zijn afgelegde verklaring bij het politieverhoor. Door de proceshouding van verdachte gecombineerd met het feit dat het gaat om een first-offender kunnen er geen delictgerelateerde en risicoverhogende factoren geduid worden. Tot aan onderhavige zaak heeft verdachte een stabiel bestaan geleid zonder noemenswaardige problemen, hetgeen doet vermoeden dat hij in staat is zijn eigen leven vorm te geven. Hoewel de leefgebieden stabiel zijn, is dit onvoldoende om deze als beschermend aan te merken doordat deze stabiliteit hem er niet van heeft weerhouden het delict te plegen. Er is sprake van een laag recidiverisico die is gebaseerd op de huidige beschikbare informatie waarbij verdachte een ontkennende verdachte is. Het risico op recidive, letsel kan niet worden ingeschat. Het risico op onttrekken aan voorwaarden wordt ingeschat als laag. De reclassering kan met de beschikbare informatie niet adviseren of interventies en/of toezicht nodig zijn.

Strafoplegging

Gezien de aard en ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan, kan naar het oordeel van de rechtbank niet anders worden gereageerd dan met het opleggen van een vrijheidsbenemende straf van langere duur.

De rechtbank heeft bij het bepalen van de strafmodaliteit rekening gehouden met het advies van de reclassering. Ook is er sprake van tijdsverloop. Alles afwegend is de rechtbank van oordeel dat de door de officier van justitie gevorderde onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 48 maanden passend en geboden is.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet.

De rechtbank is van oordeel dat er geen redenen zijn voor oplegging van de gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel ex art 38v Sv aangezien niet gebleken is dat dit noodzakelijk is ter beveiliging van de maatschappij of ter voorkoming van strafbare feiten, nu onvoldoende is gebleken dat verdachte contact met zijn dochter zoekt of in de toekomst zal gaan zoeken.

7. De schade van benadeelde

De vordering van de benadeelde partij

[slachtoffer] ([slachtoffer]) heeft zich als benadeelde partij gevoegd in dit strafproces. De benadeelde partij vordert verdachte te veroordelen een schadevergoeding te betalen tot een totaalbedrag van

€ 17.506.84, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf het moment waarop de schade is ontstaan. De gevorderde materiële schade bestaat uit reiskosten van € 194,84. Ter vergoeding van immateriële schade wordt een bedrag van € 17.312,00 gevorderd.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering moet worden toegewezen, te vermeerderen met de wettelijke rente.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft verzocht de benadeelde partij in haar vordering niet-ontvankelijk te verklaren.

Het oordeel van de rechtbank

Door de gebezigde bewijsmiddelen en de behandeling op de terechtzitting is komen vast te staan dat verdachte door de bewezen verklaarde feiten rechtstreeks schade heeft toegebracht aan de benadeelde partij.

Materiële schade

De opgevoerde schadepost reiskosten is voldoende onderbouwd en aannemelijk voor zover deze kosten in verband staan met therapie (intake, kennismaking, therapie). De rechtbank zal het gevorderde daarom toewijzen tot een bedrag van € 63,36, te vermeerderen met de verschuldigde wettelijke rente vanaf de datum waarop de schade is ontstaan.

De gevorderde reis- en parkeerkosten ten aanzien van het politiebureau, Veilig Thuis, een gesprek op school, een advies van het juridisch loket, een afspraak met een advocaat in verband met het ouderlijk gezag, de verklaring van moeder, een kindgesprek over ouderlijk gezag en een hoorzitting ouderlijk gezag betreft -zonder nadere onderbouwing die ontbreekt- geen schade die zondermeer rechtstreeks is geleden door het strafbare feit. De rechtbank zal de benadeelde partij daarom in dit deel van de vordering niet-ontvankelijk verklaren en bepalen dat de benadeelde partij de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.

Immateriële schade

Ten aanzien van de gevorderde immateriële schade (smartengeld) is de rechtbank van oordeel dat voldoende is komen vast te staan dat de benadeelde partij als gevolg van het handelen van verdachte immateriële schade heeft geleden. Op grond van artikel 6:106 lid 1 sub b van het Burgerlijk Wetboek (BW) heeft de benadeelde recht op een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding anders dan vermogensschade als de benadeelde lichamelijk letsel heeft opgelopen, in haar eer of goede naam is geschaad of op andere wijze in haar persoon is aangetast. Hierbij overweegt de rechtbank dat verdachte op grove en indringende wijze inbreuk heeft gemaakt op de lichamelijke integriteit van [slachtoffer]. De aard en ernst van de normschending en de gevolgen daarvan voor [slachtoffer] brengen in dit geval mee dat er sprake is van een aantasting in persoon op andere wijze. Uit de onderbouwing van de vordering, daaronder begrepen de bijlagen van de zorgverlener van de benadeelde partij, blijkt dat de gevolgen van het handelen van verdachte voor haar groot zijn. Rekening houdend met de omstandigheden van het geval en de bedragen die Nederlandse rechters in vergelijkbare gevallen plegen toe te kennen, is de rechtbank van oordeel dat een vergoeding van € 10.000,00 billijk is. De rechtbank wijst de vordering van de benadeelde partij daarom tot dat bedrag toe.

De rechtbank verklaart de benadeelde partij in het overige gedeelte van de vordering niet-ontvankelijk. Voor het overige gedeelte is een namelijk een nadere onderbouwing van de omstandigheden en de gevolgen noodzakelijk. De benadeelde partij krijgt geen gelegenheid om dit gedeelte van de vordering alsnog verder te onderbouwen, omdat dat leidt tot een te grote belasting van deze strafprocedure. De benadeelde partij kan dit deel van de vordering aan de burgerlijke rechter voorleggen.

BEM-clausule

De rechtbank zal bepalen dat de als gevolg van deze uitspraak te betalen schadevergoeding zal worden gestort op een ten behoeve van [slachtoffer] (geboren op [geboortedatum 2] 2009) te openen bankrekening met een zogenoemde BEM-clausule. Deze clausule is bedoeld ter bescherming van de belangen van de minderjarige. De minderjarige en haar wettelijke vertegenwoordiger kunnen in dat geval - tot de minderjarige de leeftijd van achttien jaren heeft bereikt - alleen met toestemming van de kantonrechter over het vermogen van de minderjarige beschikken.

De schadevergoedingsmaatregel

De benadeelde partij heeft verzocht en de officier van justitie heeft gevorderd de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

De rechtbank zal de maatregel als bedoeld in artikel 36f Sr opleggen, aangezien verdachte jegens de benadeelde partij naar burgerlijk recht aansprakelijk is voor de schade die door het feit is toegebracht.

Als door de verdachte niet volledig wordt betaald, kan deze verplichting worden aangevuld met 75 dagen gijzeling, waarbij toepassing van de gijzeling de betalingsverplichting niet opheft.

9. De toegepaste wettelijke voorschriften

10. De beslissing

- verklaart bewezen dat verdachte het onder feit 1 en feit 2 ten laste gelegde heeft begaan, zoals hierboven omschreven;

- verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd en spreekt hem daarvan vrij;

- verklaart het bewezen verklaarde strafbaar;

- verklaart dat het bewezen verklaarde de volgende strafbare feiten oplevert:

- verklaart verdachte strafbaar voor het onder feit 1 en feit 2 bewezen verklaarde;

- veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 48 (achtenveertig) maanden;

- veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij [slachtoffer]: van een bedrag van € 10.063,36 (te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 31 juli 2020);

- veroordeelt de verdachte daarnaast in de kosten van het geding door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, alsook in de kosten van betekening van dit vonnis, de in verband met de tenuitvoerlegging van dit vonnis nog te maken kosten en de kosten vallende op de invordering;

- legt de maatregel op dat de verdachte verplicht is ter zake van de bewezen verklaarde feiten tot betaling aan de Staat der Nederlanden van een bedrag van € 10.063,36, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 31 juli 2020 ten behoeve van de benadeelde, en bepaalt, voor het geval volledig verhaal van het verschuldigde bedrag niet mogelijk blijkt, dat gijzeling voor de duur van 75 dagen kan worden toegepast. Tenuitvoerlegging van de gijzeling laat de betalingsverplichting onverlet;

- bepaalt dat als de verdachte heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan de Staat der Nederlanden van bedoeld bedrag daarmee de verplichting van de verdachte om aan de benadeelde partij het bedrag te betalen, komt te vervallen, en andersom, als de verdachte aan de benadeelde partij het verschuldigde bedrag heeft betaald, dat daarmee de verplichting tot betaling aan de Staat der Nederlanden van dat bedrag komt te vervallen;

- bepaalt dat de aan [slachtoffer] te betalen schadevergoeding van € 10.063,36 zal worden gestort op een ten behoeve van de benadeelde partij te openen rekening met een BEM-clausule.

- bepaalt dat de benadeelde partij [slachtoffer] voor het overige deel niet-ontvankelijk is in de vordering, en dat de benadeelde partij de vordering voor dat deel slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen;

5.