ECLI:NL:RBOVE:2026:5629

1. Het onderzoek op de terechtzitting

2. De tenlastelegging

- die [slachtoffer 1] ten val te brengen en/of

- ( terwijl die [slachtoffer 1] op de grond lag) één of meermalen tegen/op het hoofd, althans het lichaam van die [slachtoffer 1] te trappen en/of te schoppen;

- aan de haren te trekken en/of

- in/tegen het gezicht, althans tegen/op het hoofd te slaan en/of te stompen;

3. De bewijsmotivering

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het volgende standpunt gesteld. Het onder feit 1 primair, feit 2, feit 3 en feit 5 ten laste gelegde kan wettig en overtuigend bewezen worden verklaard. Ten aanzien van feit 4 kan uitsluitend de vernieling van de ruit van de voordeur worden bewezen. Voor het overige dient verdachte partieel te worden vrijgesproken.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich op het volgende standpunt gesteld. Verdachte dient te worden vrijgesproken van de hem ten laste gelegde feiten. Het bewijs berust voornamelijk op de verklaringen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2]. Deze verklaringen dienen met de nodige terughoudendheid te worden beoordeeld, omdat beide aangeefsters die betreffende nacht alcohol hadden gedronken. Bovendien heeft [slachtoffer 2] haar verklaring ingetrokken. Het dossier bevat geen objectief steunbewijs voor de verklaringen van de aangeefsters.

Het oordeel van de rechtbank

Gelet op de onderlinge samenhang van de feiten, zal de rechtbank de feiten hieronder gezamenlijk bespreken. Als wordt verwezen naar bewijsmiddelen, dan zijn dit bewijsmiddelen opgenomen in de bijlage bij dit vonnis.

Betrouwbaarheid verklaringen [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2]

Anders dan de verdediging acht de rechtbank de verklaringen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] betrouwbaar en bruikbaar voor het bewijs. De verklaringen zijn uitgebreid, gedetailleerd en onderling consistent. Daarnaast vinden de verklaringen op onderdelen steun in andere bewijsmiddelen in het dossier, waaronder de bij het verhoor van [slachtoffer 1] gevoegde foto’s van het letsel en het proces-verbaal van bevindingen waarin de beelden van de ringdeurbel van de naast [slachtoffer 1] gelegen woning zijn beschreven. Dat de aangeefsters die nacht alcohol hadden gedronken, doet naar het oordeel van de rechtbank niet af aan de betrouwbaarheid van hun verklaringen. Over de opmerking van de raadsman dat aangeefster [slachtoffer 2] haar verklaring heeft ‘ingetrokken’, merkt de rechtbank op dat uit het dossier enkel blijkt dat zij te kennen heeft gegeven niet (meer) achter haar verklaring te staan en zich niet (meer) met de situatie te willen bemoeien.

Feiten en omstandigheden

De rechtbank stelt op grond van de inhoud van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting de volgende feiten en omstandigheden vast.

In de nacht van 22 februari 2024 is verdachte naar de woning van [slachtoffer 1] in [plaats] gegaan, waar [slachtoffer 2] op dat moment ook aanwezig was. Hij bonkte hard op de voordeur en schreeuwde dat hij [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] zou doodmaken of doodschieten. [slachtoffer 1] probeerde daarop (tevergeefs) nog snel de voordeur op slot te draaien. Verdachte sloeg vervolgens de ruit van de voordeur kapot en gooide de deur open, waardoor [slachtoffer 1] op de grond viel. Terwijl [slachtoffer 1] op de grond lag, heeft hij haar meerdere keren tegen het hoofd getrapt. Op een later moment heeft verdachte [slachtoffer 1] opnieuw tegen haar hoofd getrapt, terwijl zij op de grond lag en zich niet kon verweren. Als gevolg van het door verdachte uitgeoefende geweld heeft [slachtoffer 1] verdikkingen in haar gezicht opgelopen.

In de tussentijd had verdachte de telefoon van [slachtoffer 2], die op het aanrecht lag, gepakt en bij zich gehouden. [slachtoffer 2] heeft meerdere keren geroepen dat zij haar telefoon terug wilde, maar verdachte weigerde deze terug te geven. Verdachte gaf de telefoon pas aan [slachtoffer 2] terug nadat [slachtoffer 2] een tas van hem had gepakt, waarna zij de tas als ruilmiddel tegen de telefoon inzette. Vervolgens begon verdachte hard tegen [slachtoffer 2] te schreeuwen en trok hij haar hardhandig aan haar haren.

Overwegingen

- feit 1

De rechtbank acht op grond van de verklaring van [slachtoffer 1], die wordt ondersteund door de verklaring van [slachtoffer 2], de waarneming van de verbalisant van het bij [slachtoffer 1] geconstateerde letsel en de daarvan gemaakte foto wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder feit 1 primair ten laste gelegde, de poging tot zware mishandeling, heeft begaan. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.

Verdachte heeft [slachtoffer 1] meerdere keren met kracht tegen haar hoofd getrapt, terwijl zij op de grond lag en zich niet of nauwelijks kon verweren. Dat verdachte daarbij met kracht heeft getrapt, leidt de rechtbank af uit de omstandigheden waaronder het geweld heeft plaatsgevonden. Verdachte is schreeuwend en scheldend (bedreigingen) de woning binnengedrongen, waarbij hij zich toegang had verschaft door de ruit van de voordeur in te slaan. Hieruit blijkt reeds dat verdachte zich zeer agressief gedroeg. Verder neemt de rechtbank in aanmerking dat verdachte gelet op zijn postuur fysiek sterk is. Naar het oordeel van de rechtbank levert het meermalen met kracht trappen tegen het hoofd terwijl iemand op de grond ligt en zich niet of nauwelijks kan verweren, de aanmerkelijke kans op dat het slachtoffer zwaar lichamelijk letsel oploopt. Het hoofd is een kwetsbaar onderdeel van het lichaam en een van buitenkomende kracht tegen het hoofd kan ernstige gevolgen hebben, zoals oogletsel en/of botbreuken in het gezicht waarvoor medisch ingrijpen noodzakelijk is en/of (volledig) herstel langdurig. Het trappen tegen het hoofd op de wijze zoals verdachte heeft gedaan kan naar de uiterlijke verschijningsvorm worden aangemerkt als zo zeer gericht op het veroorzaken van zwaar lichamelijk letsel, dat de rechtbank – bij het ontbreken van contra-indicaties – vaststelt dat verdachte de aanmerkelijke kans op het intreden van zwaar lichamelijk letsel bewust heeft aanvaard. Daarmee heeft verdachte voorwaardelijk opzet gehad om aan [slachtoffer 1] zwaar lichamelijk letsel toe te brengen.

- feit 2

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder feit 2 ten laste gelegde heeft begaan, met dien verstande dat hij [slachtoffer 2] aan de haren heeft getrokken. Dat verdachte de hiervoor beschreven geweldshandeling heeft verricht baseert de rechtbank op de verklaring van [slachtoffer 2], die wordt ondersteund door de verklaring van getuige [getuige] en de beschrijving van de beelden van de ringdeurbel van de naast [slachtoffer 1] gelegen woning. De rechtbank acht op grond van het dossier niet bewezen dat verdachte [slachtoffer 2] in het gezicht heeft geslagen of gestompt en spreekt hem van dit onderdeel van de tenlastelegging vrij.

- feit 3

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] met de dood heeft bedreigd. De rechtbank gaat hierbij uit van de verklaringen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2], nu zij deze op dit punt betrouwbaar acht. Voor de motivering hiervan verwijst de rechtbank naar hetgeen hiervoor onder 3.3.1 is overwogen.

- feit 4

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder feit 4 ten laste gelegde heeft begaan, met dien verstande dat hij de ruit van de voordeur heeft vernield. De rechtbank baseert dit oordeel op de verklaringen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2], die worden ondersteund door de foto’s van de vernielde ruit, de verklaring van getuige [getuige] en de beschrijving van de beelden, inclusief geluid, van de ringdeurbel van de naast [slachtoffer 1] gelegen woning. De stelling van de verdediging dat verdachte de deur hard heeft dichtgegooid, waardoor de ruit is gebroken, vindt geen enkele steun in het dossier en acht de rechtbank volstrekt ongeloofwaardig. Uit de bewijsmiddelen blijkt zonder meer dat verdachte de ruit van de voordeur doelbewust heeft ingeslagen.

De rechtbank is, in navolging van het standpunt van de officier van justitie en de verdediging, van oordeel dat niet kan worden bewezen dat verdachte ook de brievenbus, de ringdeurbel en de autobanden van [slachtoffer 1] heeft vernield. De rechtbank zal verdachte daarom van deze onderdelen van de tenlastelegging vrijspreken.

- feit 5

De rechtbank acht het onder feit 5 ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen, gelet op de verklaring van [slachtoffer 2], de verklaring van [slachtoffer 1] en de beschrijving van de beelden van de ringdeurbel van de naast [slachtoffer 1] gelegen woning. Uit deze bewijsmiddelen volgt dat verdachte de telefoon van [slachtoffer 2] heeft gepakt en weigerde deze aan haar terug te geven. Daarmee heeft [slachtoffer 2] de feitelijke macht over haar telefoon verloren en heeft verdachte zich gedurende die periode als heer en meester over de telefoon kunnen beschikken. Dat deze periode van korte duur was en verdachte de telefoon uiteindelijk heeft teruggegeven, doet daaraan niet af. De diefstal was op dat moment reeds voltooid.

De bewezenverklaring

De rechtbank acht op grond van de in de bijlage opgenomen bewijsmiddelen waarin zijn vervat de redengevende feiten en omstandigheden waarop de bewezenverklaring steunt wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de ten laste gelegde feiten heeft begaan, met dien verstande dat:

1. primair

hij op 22 februari 2024 te [plaats], gemeente Almelo, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [slachtoffer 1] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen die [slachtoffer 1] ten val heeft gebracht en terwijl die [slachtoffer 1] op de grond lag meermalen (krachtig) tegen het hoofd van die [slachtoffer 1] heeft getrapt, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

2.

hij op 22 februari 2024 te [plaats], gemeente Almelo, [slachtoffer 2] heeft mishandeld door die [slachtoffer 2] aan de haren te trekken;

3.

hij op 22 februari 2024 te [plaats], gemeente Almelo, [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht, door die [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] dreigend de woorden toe te voegen "Ik maak jullie dood" of "Ik schiet jullie dood";

4.

hij op 22 februari 2024 te [plaats], gemeente Almelo, opzettelijk en wederrechtelijk een voordeur met ruit, die aan [slachtoffer 1] toebehoorde, heeft vernield;

5.

hij op 22 februari 2024 te [plaats], gemeente Almelo, een telefoon die aan [slachtoffer 2] toebehoorde heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen.

De rechtbank acht niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd, zodat zij hem daarvan zal vrijspreken.

4. De strafbaarheid van het bewezenverklaarde

5. De strafbaarheid van verdachte

6. De op te leggen straf of maatregel

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft het volgende gevorderd. Verdachte dient te worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 77 dagen waarvan 17 dagen voorwaardelijk en een proeftijd van twee jaren met daaraan verbonden een contactverbod met [slachtoffer 1] en een locatieverbod. De tijd die verdachte in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, moet worden afgetrokken van het onvoorwaardelijke deel van deze gevangenisstraf. Daarnaast dient aan verdachte een taakstraf van 150 uren te worden opgelegd.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft verzocht om, in het geval van een bewezenverklaring, aan verdachte een aanmerkelijk lagere straf op te leggen dan door de officier van justitie is gevorderd, zonder onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming die het reeds ondergane voorarrest overstijgt en zonder oplegging van bijzondere voorwaarden en reclasseringstoezicht.

De gronden voor een straf of maatregel

Bij de strafoplegging houdt de rechtbank rekening met de aard en de ernst van de gepleegde feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en de persoon van verdachte zoals die uit het dossier en tijdens de behandeling ter terechtzitting naar voren zijn gekomen. De rechtbank acht daarbij in het bijzonder het volgende van belang.

Ernst van de feiten

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan in totaal vijf strafbare feiten.

Verdachte is midden in de nacht de woning binnengedrongen van [slachtoffer 1], zijn ex-partner. Hij is scheldend (bedreigingen) en schreeuwend de woning binnengedrongen, nadat hij de ruit van de voordeur had ingeslagen. In de woning bevonden zich niet alleen de bewoonster [slachtoffer 1] en haar vriendin [slachtoffer 2], maar lagen ook twee kinderen te slapen. Verdachte heeft midden in de nacht fors geweld toegepast. Niet alleen heeft hij beide vrouwen met de dood bedreigd, de telefoon van [slachtoffer 2] weggenomen en vernielingen aangericht, ook heeft hij [slachtoffer 1] meermalen tegen haar hoofd getrapt en [slachtoffer 2] aan haar haren getrokken. Dit alles zonder dat een directe aanleiding voor zijn gedrag aanwijsbaar is geworden.

Met zijn handelen heeft verdachte een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit, persoonlijke levenssfeer en het gevoel van veiligheid van [slachtoffer 1] en haar vriendin. De woning behoort bij uitstek een veilige en vertrouwde omgeving te zijn. Dat verdachte juist daar op deze wijze is binnengedrongen en zich vervolgens agressief heeft gedragen, getuigt van een grote mate van brutaliteit en een volstrekt gebrek aan respect voor de persoonlijke levenssfeer en veiligheid van de slachtoffers.

De rechtbank rekent het verdachte aan dat hij met zijn handelen volledig is voorbijgegaan aan de gevoelens van de slachtoffers en zich heeft laten leiden door zijn eigen boosheid en frustratie. Wat dit gedrag nog kwalijker maakt, is dat de kinderen van [slachtoffer 1] op dat moment boven in de woning lagen te slapen. Daarnaast weegt de rechtbank mee dat dergelijke feiten niet alleen gevoelens van angst en onveiligheid bij de directe slachtoffers veroorzaken, maar ook onrust en gevoelens van onveiligheid in de omgeving kunnen teweegbrengen. Dit was hier ook het geval, namelijk bij buurtbewoners die getuige zijn geweest van het incident. De rechtbank rekent verdachte dit alles zwaar aan. De rechtbank rekent het verdachte verder aan dat hij ter terechtzitting geen verantwoordelijkheid heeft genomen voor zijn handelen. Hij heeft daarmee onvoldoende blijk gegeven van inzicht in de ernst van zijn gedragingen en de gevolgen daarvan voor de slachtoffers.

Persoon van verdachte

De rechtbank heeft kennisgenomen van een uittreksel uit de justitiële documentatie van verdachte van 2 juli 2026. Verdachte heeft een omvangrijk strafblad en is veelvuldig veroordeeld. De rechtbank rekent het verdachte aan dat hij opnieuw strafbare feiten heeft gepleegd.

De rechtbank heeft ook rekening gehouden met het over verdachte opgemaakte reclasseringsrapport van 15 september 2025. De reclassering schat de kans op recidive in als laag, omdat er sinds de verdenking geen contact meer is geweest tussen verdachte en slachtoffer [slachtoffer 1]. Ter terechtzitting heeft verdachte dit bevestigd en verklaard daaraan ook geen behoefte te hebben. De reclassering ziet thans geen andere risicofactoren bij verdachte. De reclassering ziet geen meerwaarde in interventies of toezicht, omdat op dit moment sprake is van stabiliteit op de verschillende leefgebieden van verdachte. De reclassering adviseert om aan verdachte een straf zonder bijzondere voorwaarden op te leggen.

Op te leggen straf

De rechtbank is, alles afwegende en mede gelet op het tijdsverloop in deze zaak, van oordeel dat de oplegging van een (deels voorwaardelijke) gevangenisstraf in combinatie met een taakstraf voor de duur van 150 uren passend is. De duur van de gevangenisstraf wordt bepaald op 77 dagen waarvan 60 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren en met aftrek van de tijd die verdachte in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht. Deze straf is nodig enerzijds om de ernst van de feiten tot uitdrukking te brengen en anderzijds als stok achter de deur om verdachte ervan te weerhouden strafbare feiten te plegen. De rechtbank ziet, anders dan door de officier van justitie is gevorderd, geen aanleiding of noodzaak om aan verdachte een contact- en/of locatieverbod op te leggen.

Voorlopige hechtenis

De rechtbank zal het (geschorste) bevel tot voorlopige hechtenis opheffen.

7. De toegepaste wettelijke voorschriften

8. De beslissing

- verklaart bewezen dat verdachte het onder feit 1 primair, feit 2, feit 3, feit 4 en feit 5 ten laste gelegde heeft begaan, zoals hierboven omschreven;

- verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd en spreekt hem daarvan vrij;

- verklaart het bewezen verklaarde strafbaar;

- verklaart dat het bewezen verklaarde de volgende strafbare feiten oplevert:

- verklaart verdachte strafbaar voor het onder feit 1 primair, feit 2, feit 3, feit 4 en feit 5 bewezen verklaarde;

- veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 77 (zevenenzeventig) dagen;

- bepaalt dat van deze gevangenisstraf een gedeelte van 60 (zestig) dagen niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten. De rechter kan de tenuitvoerlegging gelasten indien verdachte voor het einde van de proeftijd van 2 (twee) jaren de algemene voorwaarde niet is nagekomen dat verdachte zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit;

- bepaalt dat de tijd die verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, bij de uitvoering van de gevangenisstraf geheel in mindering zal worden gebracht;

- veroordeelt verdachte tot een taakstraf, bestaande uit het verrichten van onbetaalde arbeid voor de duur van 150 (honderdvijftig) uren;

- beveelt, voor het geval dat verdachte de taakstraf niet naar behoren verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van 75 (vijfenzeventig) dagen;

- heft het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis op met ingang van heden.

1.

Het proces-verbaal van verhoor verdachte bij de rechter-commissaris van 8 maart 2024, voor zover inhoudende, zakelijk weergegeven, als verklaring van verdachte:

2.

3.

4.

5.

6.

Het proces-verbaal van bevindingen van verbalisant [verbalisant 5] van 26 februari 2024, voor zover inhoudende, zakelijk weergegeven, op pagina 52 tot en met 54: