Rechtbank Rotterdam
Team straf 1
Parketnummer: 10.080153.23
Datum uitspraak: 17 december 2024
Tegenspraak
Vonnis van de rechtbank Rotterdam, (na verwijzing door de politierechter) meervoudige kamer voor strafzaken, in de zaak tegen de verdachte:
[verdachte],
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum 1] 1978,
ingeschreven in de basisregistratie personen op het adres
[adres], [postcode] te [plaatsnaam],
raadsvrouw mr. J.J. Boelaars, advocaat te Rotterdam.
1. Onderzoek op de terechtzitting
Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 17 december 2024.
2. Tenlastelegging
Aan de verdachte is ten laste gelegd hetgeen is vermeld in de dagvaarding. De tekst van de tenlastelegging is als bijlage I aan dit vonnis gehecht.
3. Eis officier van justitie
De officier van justitie mr. F. Koolhof heeft gevorderd:
- vrijspraak van het ten laste gelegde.
4. Waardering van het bewijs
Vrijspraak
Standpunt officier van justitie
De verklaring van het slachtoffer is consistent en duidelijk. Zijn verklaring is geloofwaardig. Er is echter onvoldoende steunbewijs voor de verklaring van het slachtoffer. Dit betekent niet dat hetgeen het slachtoffer heeft verklaard niet is gebeurd, maar dat dit op basis van het dossier niet kan worden vastgesteld. De officier van justitie verzoekt om vrijspraak.
Beoordeling
Het bewijs dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan kan niet uitsluitend worden aangenomen op de verklaring van één getuige, maar er moet daarnaast voldoende steun zijn in ander bewijsmateriaal (steunbewijs). De vraag of aan het bewijsminimum is voldaan laat zich niet in algemene zin beantwoorden, maar vergt een beoordeling van het concrete geval.
De vraag is daarom of de belastende verklaring van [slachtoffer] betrouwbaar is en of zijn verklaring voldoende steun vindt in overig bewijsmateriaal. De betrouwbaarheid van de verklaring van [slachtoffer] moet worden beoordeeld aan de hand van criteria als consistentie (geen innerlijke tegenstrijdigheden) en authenticiteit (echtheid en oorspronkelijkheid). De rechtbank stelt vast dat de verklaring van het [slachtoffer], dat verdachte in zijn billen/bovenbeen had geknepen en kusbewegingen richting hem had gemaakt, staat tegenover die van verdachte inhoudende dat hij dat niet heeft gedaan.
De verklaring van [slachtoffer] is echter onvoldoende consistent, nu onderdelen van zijn verklaring telkens verschillen. [slachtoffer] verklaart bij de politie en de rechter-commissaris verschillend over welke personen bij het incident aanwezig zouden zijn geweest, en over of de verdachte ten tijde van het incident stond of zat. Verder is er ook onvoldoende steunbewijs in het dossier voor de verklaring van [slachtoffer]. Van de getuigen [getuige 1], [getuige 2] en [getuige 3] is niet vast komen te staan dat zij aanwezig waren bij het incident. Daarnaast verklaren zij het incident niet te hebben gezien, maar hier later over te hebben gehoord. Zij verklaren niet gedetailleerd over hetgeen zij hebben gehoord. Tot slot verklaart de [getuige 4] dat hij het incident wel heeft gezien, echter zijn verklaring wijkt zeer af van de verklaring van aangever [slachtoffer]. Dat geldt zowel voor zijn verklaring bij de politie als voor die bij de rechter-commissaris. Daarnaast heeft de verdachte verklaard dat [getuige 4] die dag niet aanwezig was, hetgeen wordt ondersteund door de overgelegde absentielijst van de school van die dag. Daar staat in dat [getuige 4] op de betrokken dag geoorloofd afwezig was.
De verklaring van [slachtoffer] is daarom onvoldoende betrouwbaar en vindt bovendien onvoldoende steun in het strafdossier. Er is daarom geen wettig bewijs.
Hiernaast ontbreekt het de rechtbank ook overigens aan de overtuiging dat de verdachte het strafbare feit heeft gepleegd. De verdachte was leraar van een moeilijke klas met veel problematiek. Hij stond voor de klas als openlijk homoseksuele leraar en uit het dossier blijkt dat diverse leerlingen hier negatief tegenover stonden waardoor hij in bepaalde situaties ook als mikpunt van hun gedragingen fungeerde. Die context maakt dat gedragingen van de verdachte ook, bewust of onbewust, eerder verkeerd geïnterpreteerd kunnen zijn.
De rechtbank is van oordeel dat er onvoldoende wettig en overtuigend bewijs is voor het ten laste gelegde feit. De verdachte wordt hiervan integraal vrijgesproken.
Ten overvloede overweegt de rechtbank dat het overigens maar de vraag is of een kusbeweging in de lucht dient te worden aangemerkt als een ontuchtige handeling, zoals ten laste gelegd.
Conclusie
Het ten laste gelegde is niet wettig en overtuigend bewezen. De verdachte wordt daarvan vrijgesproken.
5. Vordering benadeelde partij
Als benadeelde partij heeft zich in het geding gevoegd: [benadeelde partij] ter zake van het ten laste gelegde feit. De benadeelde partij vordert een vergoeding van € 300,- aan immateriële schade en een vergoeding van € 300,- ten aanzien van nader te onderbouwen schade voor een eventuele hoger beroep procedure.
Standpunt officier van justitie
Gelet op de gevorderde vrijspraak van het ten laste gelegde feit, verzoekt de officier van justitie de vordering van de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren.
Standpunt verdediging
Gelet op de bepleite vrijspraak van het ten laste gelegde feit, verzoekt de verdediging de vordering van de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren.
Beoordeling
De rechtbank zal de [benadeelde partij] niet-ontvankelijk verklaren in zijn vorderingen, omdat verdachte van het feit waarop de vordering tot schadevergoeding ziet, wordt vrijgesproken.
Conclusie
De [benadeelde partij] wordt niet-ontvankelijk verklaard in zijn vordering tot schadevergoeding.
Nu de vordering van de [benadeelde partij] niet-ontvankelijk zal worden verklaard, zal de benadeelde partij worden veroordeeld in de kosten door de verdachte ter verdediging van de vordering gemaakt, welke kosten tot op heden worden begroot op nihil.
6. Bijlagen
De in dit vonnis genoemde bijlagen maken deel uit van dit vonnis.
7. Beslissing
De rechtbank:
verklaart niet bewezen, dat de verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij;
verklaart de [benadeelde partij] niet-ontvankelijk in de vordering;
veroordeelt de benadeelde partij in de kosten door de verdachte ter verdediging tegen de vordering gemaakt, en begroot deze kosten op nihil.
Dit vonnis is gewezen door mr. C.M. Derijks, voorzitter,
en mrs. L. Daum en M.J.C. Spoormaker, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. E.D. Bijl, griffier,
en uitgesproken op de openbare terechtzitting op 17 december 2024.
Bijlage I
Tekst tenlastelegging
Aan de verdachte wordt ten laste gelegd dat
hij - als leerkracht - in of omstreeks de periode van 30 januari 2023 tot en met 9 februari 2023 te Rotterdam
ontucht heeft gepleegd
met de aan zijn zorg, opleiding en/of waakzaamheid toevertrouwde minderjarige [slachtoffer], geboren op [geboortedatum 2] 2008,
door die [slachtoffer]
- op/in de billen en/of het bovenbeen, in elk geval het lichaam te knijpen en/of vast te pakken en/of aan te raken en/of
- tegen / naar die [slachtoffer], en/of zijn klasgenoten, kusbewegingen te maken.