ECLI:NL:RBROT:2026:10268

1. De procedure

Het dossier bestaat uit de volgende processtukken:

de dagvaarding van 26 november 2025, met bijlagen;

het antwoord met vordering in reconventie (tegenvordering), met bijlagen;

de nadere producties van de kant van [eiser], met bijlagen.

De zaak is op 23 juni 2026 tijdens een mondelinge behandeling besproken. Daarbij waren aanwezig [eiser] met mr. drs. H.L. Groenenboom en namens Wooncompas [naam] (consulent incasso- en contractbeheer) met mr. G. Meijerink.

2. Waar de zaak over gaat

De rechtsvoorganger van Wooncompas heeft de woning aan [adres] met ingang van 1 april 1994 aan de ouders van [eiser] verhuurd. [eiser] heeft altijd bij zijn ouders gewoond. De moeder van [eiser] is op 7 november 2011 overleden. In 2022 ging de laatste van de andere kinderen het huis uit en sindsdien woont [eiser] met zijn vader in de woning. De vader van [eiser] is op 6 juni 2025 overleden. [eiser] wil de huur van de woning voortzetten. Hij heeft op 17 juni 2025 Wooncompas verzocht de huurovereenkomst te mogen voortzetten. Wooncompas heeft dit verzoek op 19 juni 2025 afgewezen. [eiser] vordert daarom in deze procedure te verklaren voor recht dat hij de huurovereenkomst voortzet. Wooncompas is het met deze vordering niet eens. Zij vordert van haar kant ontruiming van de woning. De kantonrechter wijst de vordering van [eiser] af en de tegenvordering van Wooncompas toe. De veroordeling tot ontruiming wordt niet uitvoerbaar bij voorraad verklaard. Hierna wordt uitgelegd waarom.

3. De beoordeling

De vordering van [eiser] en de tegenvordering van Wooncompas worden vanwege de samenhang gezamenlijk beoordeeld.

Het beoordelingskader

De vordering van [eiser] om voor recht te verklaren dat hij de huur van de woning voortzet is gebaseerd op artikel 7:268 Burgerlijk Wetboek (BW). Dit artikel biedt aan de persoon die geen medehuurder is, maar die zijn hoofdverblijf wel in de woning heeft en die met de overleden huurder een duurzame gemeenschappelijke huishouding heeft gevoerd, de mogelijkheid om de huur voort te zetten gedurende zes maanden na het overlijden van de huurder. Als hij de huur ook na die periode wil voortzetten (en de verhuurder daarmee niet instemt) kan hij binnen die periode van zes maanden een daarop gerichte vordering instellen bij de kantonrechter. [eiser] heeft die vordering ingesteld op 26 november 2025, dat is binnen de wettelijke termijn. Hij is ontvankelijk in zijn vordering.

Uit artikel 7:268 lid 3 BW volgt aan welke voorwaarden [eiser] moet voldoen om de huur te mogen voortzetten, te weten:

hij moet zijn hoofdverblijf in de woning hebben en met de overleden huurder een duurzame gemeenschappelijke huishouding hebben gevoerd;

hij moet voldoende waarborg bieden voor de betaling van de huur; en

als het gaat om een woning waarvoor op grond van de gemeentelijke huisvestingsverordening een huisvestingsvergunning nodig is, moet hij in de procedure bij de kantonrechter een huisvestingsvergunning overleggen.

Volgens datzelfde wetsartikellid moet de kantonrechter de vordering om voortzetting van de huur afwijzen als niet aan die drie voorwaarden is voldaan.

[eiser] heeft geen huisvestingsvergunning overgelegd

Vast staat dat de woning een sociale huurwoning is waarvoor op grond van artikel 2.1.1 van de Verordening Woonruimtebemiddeling regio Rotterdam 2025 een huisvestingsvergunning is vereist. Ook staat vast dat [eiser] niet beschikt over een huisvestingsvergunning voor de woning. Daarnaast staat vast dat [eiser] geen aanvraag voor een dergelijke vergunning heeft ingediend. Wooncompas heeft tijdens de mondelinge behandeling toegelicht dat aanvragen voor een huisvestingsvergunning op grond van een van de gemeente verkregen mandaat door haar worden beoordeeld aan de hand van objectieve toetsingscriteria. De gemachtigde van [eiser] heeft in dit verband aangevoerd dat, als een woningcorporatie bereid is een huurovereenkomst aan te gaan, veelal een bijpassende huisvestingsvergunning wordt verleend. Wat daarvan ook zij, het neemt niet weg dat geen aanvraag voor een huisvestingsvergunning is ingediend en er dus ook geen beslissing op een aanvraag ligt. De kantonrechter kan niet zelfstandig beoordelen of [eiser] voor een huisvestingsvergunning in aanmerking zou zijn gekomen of voor een dergelijke vergunning alsnog in aanmerking komt. Wel staat vast dat op dit moment een huisvestingsvergunning voor de woning ontbreekt.

De kantonrechter is van oordeel dat voldoende aannemelijk is geworden dat [eiser] en zijn vader een duurzame gemeenschappelijke huishouding voerden. [eiser] heeft dit onderbouwd met verklaringen van familieleden en vrienden. Daaruit blijkt dat sprake was van een gemeenschappelijke huishouding en dat de relatie tussen de vader en [eiser] wederkerig was. De vader verrichtte, voor zover zijn gezondheid dat toeliet, huishoudelijke taken en deed het merendeel van de boodschappen. [eiser] nam onder meer het koken, de was en het stofzuigen voor zijn rekening. [eiser] heeft tijdens de mondelinge behandeling toegelicht dat hij op eigen initiatief financieel bijdroeg aan de huishouding. Daarnaast acht de kantonrechter van belang dat [eiser] en zijn vader zich gezamenlijk hebben ingeschreven voor een woning in de Hoeksche Waard als tweepersoonshuishouden. Dit is een concrete aanwijzing dat zij van plan waren samen te blijven wonen en ondersteunt het oordeel dat sprake was van een duurzame gemeenschappelijke huishouding. De kantonrechter acht daarom aannemelijk dat aan dit vereiste van artikel 7:268 BW is voldaan.

Dit leidt echter niet tot toewijzing van de vordering. Zoals hiervoor is overwogen beschikt [eiser] niet over een voor de woning vereiste huisvestingsvergunning. De vordering tot voortzetting van de huur is daarom niet toewijsbaar. Beoordeling van de vraag of [eiser] over voldoende inkomsten beschikt om de huur te blijven betalen kan daarom achterwege blijven.

[eiser] moet de woning ontruimen

De vordering van [eiser] om de huur te mogen voortzetten wordt afgewezen. Dit betekent dat hij de woning moet ontruimen. De kantonrechter stelt de ontruimingstermijn vast op drie maanden na de datum van dit vonnis, zodat [eiser] nog enige tijd heeft voor het vinden van andere woonruimte en het regelen van de verhuizing.

[eiser] moet de proceskosten betalen

De proceskosten komen voor rekening van [eiser] omdat hij ongelijk krijgt (artikel 237 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering). De kantonrechter begroot de kosten die [eiser] aan Wooncompas moet betalen op € 434,- aan salaris voor de gemachtigde (2 punten × € 217,-) en € 108,50 aan nakosten. Dat is in totaal € 542,50. Hier kan nog een bedrag bij komen als dit vonnis door een deurwaarder wordt betekend.

Omdat de conventie en reconventie nauw verband met elkaar houden en gelijktijdig zijn behandeld ziet de kantonrechter aanleiding om de kosten in reconventie in dit geval te bepalen op nihil.

Uitvoerbaarheid bij voorraad

Dit vonnis wordt, met uitzondering van de proceskostenveroordeling, niet uitvoerbaar bij voorraad verklaard. De ontruiming van de woning kan dus pas plaatsvinden als onherroepelijk op de vordering van [eiser] is beslist. Daartoe is het volgende van belang.

Het uitgangspunt van de wet is dat [eiser] de huur voortzet zolang op zijn vordering tot voortzetting van de huur niet onherroepelijk is beslist (artikel 7:268 lid 2 BW). Dat betekent dat afwijzing van de eisen van [eiser] en toewijzing van de tegeneis van Wooncompas in beginsel niet uitvoerbaar bij voorraad kunnen worden verklaard. Dat kan anders zijn als er sprake is van misbruik van hoger beroep of cassatie of andere voor Wooncompas zwaarwegende omstandigheden dan wel een onevenredigheid in de wederzijdse belangen.

Wooncompas heeft aangevoerd dat zij vreest dat [eiser] de ontruiming door het instellen van hoger beroep zal vertragen. Niet is gebleken dat [eiser] misbruik van hoger beroep zal maken zodat er geen reden is om op basis daarvan af te wijken van het bepaalde in artikel 7:268 lid 2 BW.

Wooncompas heeft verder aangevoerd dat zij belang heeft bij een spoedige beschikbaarheid van de woning voor een nieuwe huurder. De kantonrechter onderkent dat belang, maar daar staat tegenover dat het voor [eiser], die is aangewezen op het sociale huursegment, moeilijk zal zijn om binnen afzienbare termijn een andere woning te vinden. De wachtlijsten zijn ook voor hem lang. De kantonrechter is van oordeel dat geen sprake is van een onevenredigheid in de wederzijdse belangen als het vonnis niet uitvoerbaar bij voorraad wordt verklaard. Wooncompas heeft onvoldoende gesteld om dat aan te nemen.

4. De beslissing

De kantonrechter:

wijst de vordering van [eiser] af;

veroordeelt [eiser] in de proceskosten, die aan de kant van Wooncompas worden begroot op € 542,50;

verklaart de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad;

in reconventie

veroordeelt [eiser] om binnen drie maanden na de datum van dit vonnis de woning aan [adres] te ontruimen met alle personen en zaken die zich daar vanwege [eiser] bevinden en het gehuurde met alle sleutels ter beschikking van Wooncompas te stellen;

veroordeelt [eiser] in de proceskosten, die aan de kant van Wooncompas worden begroot op nihil;

in conventie en reconventie

wijst al het andere af.

Dit vonnis is gewezen door kantonrechter mr. J.W. Langeler en in het openbaar uitgesproken.

26975